لوئیجی لونگو
لوئیجی لونگو | |
|---|---|
 | |
| دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۲ اوت ۱۹۶۴ – ۱۶ مارس ۱۹۷۲ | |
| پس از | پالمیرو تولیاتی |
| پیش از | انریکو برلینگوئر |
| عضو مجلس نمایندگان | |
| دوره مسئولیت ۸ مه ۱۹۴۸ – ۱۶ اکتبر ۱۹۸۰ | |
| حوزه انتخاباتی | میلان |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۵ مارس ۱۹۰۰ پادشاهی ایتالی، فوبینه |
| درگذشته | ۱۶ اکتبر ۱۹۸۰ (۸۰ سال) روم، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب کمونیست ایتالیا (۱۹۲۱–۱۹۸۰) حزب سوسیالیست ایتالیا (قبل ۱۹۲۱) |
لوئیجی لونگو (۱۵ مارس ۱۹۰۰–۱۶ اکتبر ۱۹۸۰)، همچنین با نام گالو نیز شناخته میشود، سیاستمدار کمونیست ایتالیایی و دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ بوده است. او همچنین اولین خارجی بود که نشان لنین را دریافت نمود.
اوایل زندگی
لونگو در فوبینه، در استان آلساندریا، پیهمونته، متولد شد. او در دوران دانشجویی در دانشگاه پلیتکنیک تورین، در شاخه جوانان حزب سوسیالیست ایتالیا فعال شد و از دیدگاه مارکسیسم به پروپاگاندا پرداخت. او مرتباً به دفاتر روزنامهٔ لوردین نوو، که توسط آنتونیو گرامشی تأسیس شده بود، سر میزد و با گرامشی و پالمیرو تولیاتی آشنا شد. در سال ۱۹۲۱، در کنگره لیورنو حزب سوسیالیست ایتالیا، او یکی از محرکان انشعاب در حزب بود، زمانی که هواداران خط بلشویکی ولادیمیر لنین از حزب جدا شدند و حزب کمونیست ایتالیا را تشکیل دادند. او به همراه تولیاتی، گرامشی و دیگران به چهرههای برجسته حزب تازهتأسیس کمونیست ایتالیا تبدیل شد.
لونگو یک ضد فاشیسم پرشور بود و هنگامی که بنیتو موسولینی رژیم فاشیستی خود را در ایتالیا در سال ۱۹۲۲ تأسیس کرد، به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا به یکی از رهبران اصلی حزب کمونیست ایتالیا تبدیل شد. در همان سال، او عضو هیئتی در کنگره کمینترن در مسکو بود، جایی که با لنین ملاقات کرد. او در سالهای بعد چندین بار به مسکو بازگشت و با تخصص ویژه در ایدئولوژی سیاسی، قرار بود با ژوزف استالین و دیگر اعضای رهبری اتحاد جماهیر شوروی ملاقات کند. در سال ۱۹۳۳، او عضو کمیسیون سیاسی کمینترن شد. در سال ۱۹۳۴، او یک توافقنامه اقدام مشترک بین حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا امضا کرد.
مقاومت و جنگ داخلی اسپانیا
لونگو به عنوان بازرس نیروهای جمهوریخواه در تیپهای بینالمللی به رهبری راندولفو پاچیاردی در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و نام مستعار گالو را برای خود برگزید. پس از شکست جمهوری دوم اسپانیا توسط ژنرال فرانکو، او به فرانسه بازگشت.
بعد جنگ
پس از جنگ، او عضو کنگره ملی بود و در سال ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۴۶، ترزا ماتی به درخواست لونگو، میموزا را به عنوان نماد روز جهانی زنان انتخاب کرد.[۱]
منابع
- ↑ Redazione Il Fatto Quotidiano (12 March 2013). "Addio a Teresa Mattei, era l'ultima donna rimasta tra le elette alla Costituente". Il Fatto (به ایتالیایی). Retrieved 30 March 2013.