لورنتسو کامپجو


لورنتزو کامپجیو
اسقف-کاردینال سابینا
کاردینال محافظ انگلستان
لورنتزو کامپجیو
قلمروسابینا
منصوب۲۸ نوامبر ۱۵۳۷
پایان دوره۱۹ ژوئیه ۱۵۳۹
پیشینبونیفاچیو فررو
جانشینآنتونیو سانسیورینو
رسته‌ها
دست‌گذاری۶ آوریل ۱۵۱۸
کاردینال شدن۱ ژوئیه ۱۵۱۷
توسط پاپ لئون دهم
رتبه
اطلاعات فردی
زادهٔ۷ نوامبر ۱۴۷۴
میلان، دوک‌نشین میلان
درگذشت۱۹ ژوئیه ۱۵۳۹ (۶۴ ساله)
رم، ایالات پاپی
خاکسپاری
والدینجووانی زاکاریا کامپجیو و دوروتئا تبالدینی
همسرفرانچسکا گوآستاولانی
فرزندان۵
سمت(های) پیشیناسقف فلتری (۱۵۱۲‍–‍۱۵۲۰)

لورنتزو کامپجیو (۷ نوامبر ۱۴۷۴ – ۱۹ ژوئیه ۱۵۳۹) یک کاردینال و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به عنوان آخرین کاردینال محافظ انگلستان فعالیت کرد.

زندگی

کامپجیو در میلان در یک خانواده اصیل به عنوان بزرگ‌ترین فرزند از میان پنج پسر به دنیا آمد.[۱]

کامپجیو در ابتدا قصد داشت فعالیت در رشته حقوق را دنبال کند و مدرک دکتری خود را در سال ۱۴۹۹ دریافت کرد.[۲] در سال ۱۵۱۰، به دنبال درگذشت همسرش، کامپجیو خدمت به کلیسای کاتولیک را آغاز نمود.

در سال ۱۵۱۱ و از سال ۱۵۱۳ تا ۱۵۱۷، کامپجیو در دو نوبت مجزا به عنوان سفیر پاپ (نُنسیو) در نزد ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم خدمت کرد.[۳] در سال ۱۵۱۷، در جریان دومین دوره سفارتش در نزد ماکسیمیلیان یکم، پاپ لئون دهم او را به مقام کاردینالی ارتقا داد.[۱]

در ۲۲ ژانویه ۱۵۲۳، کامپجیو به عنوان کاردینال-محافظ پادشاهی انگلستان منصوب شد. در زمان حضور در انگلستان، کامپجیو مأموریت یافت تا هنری هشتم را متقاعد کند تا از جنگ صلیبی برنامه‌ریزی‌شده علیه سلیم یکم که توسط لئون دهم پیش‌بینی شده بود، حمایت نماید.[۱][۴] در سال ۱۵۲۸، کامپجیو به منظور رسیدگی به پرونده طلاق میان هنری هشتم و کاترین آراگون به انگلستان بازگشت. به دلیل فشارهای روانی شدید و ابتلا به بیماری نقرس، این دوره از زمان برای کامپجیو بسیار ناخوشایند و طاقت‌فرسا بود.

کامپجیو رساله خود تحت عنوان De depravato statu ecclesiae (دربارهٔ وضعیت تباه‌شده کلیسا) را برای پاپ آدریان ششم نوشت که در آن اصلاحات ریشه‌ای را برای تشکیلات اداری پاپ پیشنهاد داد.[۵]

منابع

  1. 1 2 3  Gairdner, James (1886). "Campeggio, Lorenzo" . In Leslie Stephen (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 08. لندن: اسمیت، الدر اند کو. p. 398.
  2. ↑ "England Under The Tudors: Cardinal Campeggio. Biography of Lorenzo Campeggio (1464-1532)". www.luminarium.org. Retrieved 2024-09-29.
  3. ↑ "Lorenzo Campeggio | Pope, Papal Legate, Diplomat | Britannica". www.britannica.com (in English). Retrieved 2024-09-29.
  4. ↑ Hayes, Carlton J. H. (1911). "Leo X." . In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 16 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 434.
  5. ↑ Walser, Isabella (2015-07-29). "Lorenzo Campeggis Promemoria ad Hadrianum Papam VI. de depravato statu Romanae Ecclesiae (1522) im religions-, gattungs- und literaturgeschichtlichen Kontext". Zeitschrift für Religions- und Geistesgeschichte (in German). 67 (2): 142–166. doi:10.1163/15700739-90000163. ISSN 0044-3441.

برای مطالعهٔ بیشتر

عنوان‌های کلیسای کاتولیک
پیشین:
آنتونیو پیتزامانو
اسقف فلتری
۱۵۱۲–۱۵۲۰
پسین:
تومازو کامپجی
عنوان جدید کاردینال سان تومازو این باریونه
۱۵۱۷–۱۵۱۹
پسین:
جرولامو دوریا
پیشین:
آنتوان بویه دو پرات
کاردینال سانت‌آناستازیا
۱۵۱۹–۱۵۲۸
پسین:
آنتوان دوپرات
پیشین:
آکیله گراسی (اسقف)
اسقف بولونیا
۱۵۲۳–۱۵۲۵
پسین:
آندره‌آ دلا واله (سرپرست)
پیشین:
ادمون اودلی (اسقف)
سرپرست سالزبری
۱۵۲۴–۱۵۳۴
پسین:
نیکولاس شکستون
به عنوان اسقف سالزبری در کلیسای انگلستان
(از سوی واتیکان به رسمیت شناخته نشد)
پسین:
خودش
به عنوان سرپرست کاتولیک سالزبری
(از سوی دربار به رسمیت شناخته نشد)
پیشین:
فرانچسکو آرمellini پانتالاسی د مدیچی
کاردینال سانتا ماریا در تراستوره
۱۵۲۸–۱۵۳۴
پسین:
آنتونیو سانسیورینو
پیشین:
دیه‌گو د کابررا (اسقف)
سرپرست وسکا
۱۵۳۰–۱۵۳۲
پسین:
جرونیمو دوریا (اسقف)
پیشین:
جرولامو کامپجی (اسقف)
سرپرست پورچ (پارنتزو)
۱Display33–1537
پسین:
جووانی کامپجی (اسقف)
پیشین:
خودش
به عنوان سرپرست سالزبری
(مورد تأیید دربار و واتیکان)
سرپرست سالزبری
(بدون تأیید دربار)

۱Display34–1539
پسین:
گاسپارو کونتارینی
(سرپرست)
پیشین:
جووانی لاندی (اسقف اعظم)
سرپرست کاندیا
۱Display34–1536
پسین:
پیترو لاندی (اسقف اعظم)
پیشین:
بونیفاچیو فررو
اسقف-کاردینال آلبانو
۱Display34–1535
پسین:
ماتئوس لانگ فون ولنبورگ
پیشین:
بونیفاچیو فرری
اسقف-کاردینال بالسترینا
۱Display35–1537
پسین:
آنتونیو سانسیورینو
پیشین:
بونیفاچیو فررو
اسقف-کاردینال سابینا
۱Display37–1539
پسین:
آنتونیو سانسیورینو

منابع

پیوند به بیرون