لوییجی فدرتزونی

لوییجی فدرتزونی
اطلاعات شخصی
زاده۲۷ سپتامبر ۱۸۷۸
بلونیا، ایتالیا
درگذشته۲۴ ژانویهٔ ۱۹۶۷ (۸۸ سال)
رم، ایتالیا

لوییجی فدرتزونی (به ایتالیایی: Luigi Federzoni) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۸- مرگ ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷) روزنامه‌نگار، چهره ملی‌گرا و بعدها سیاستمدار فاشیست بود. وی در زمان حکومت فاشیست‌ها برای مدت دو سال وزیر کشور و برای یک مقطع ده ساله رئیس مجلس سنا بود.

زندگی‌نامه

فدرتزونی در بولونیا متولد شد. او در دانشگاه آنجا تحصیل کرد، به روزنامه‌نگاری و ادبیات روی آورد و چندین سال در روزنامه «روزنامه ایتالیا» (Giornale d'Italia) در رم مشغول به کار بود. او همچنین از سردبیران هفته‌نامه «ایده ملّی» (L'Idea Nazionale) بود.[۱]

او که از بنیانگذاران جنبش ملی‌گرایی بود (که بعدها بخشی از فاشیسم ایتالیا شد)، در انتخابات سال ۱۹۱۳ به عنوان معاون یکی از بخش‌های رم انتخاب شد. در مجلس، او هیچ فرصتی را برای مبارزه با سوسیالیست‌ها، جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها از دست نمی‌داد.[۲]

او از پیوستن ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار فرانسه و بریتانیا، علیه امپراتوری اتریش-مجارستان و آلمان حمایت کرد. به محض مداخله ایتالیا در جنگ، او به عنوان ستوان توپخانه به ارتش پیوست و برای دمات نظامی‌اش موفق به دریافت مدال شجاعت شد.[۳]

فدرتزونی زمانی که بنیتو موسولینی دومین مانیفست خود را در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۲ منتشر، و راهپیمایی به رم را اعلام کرد، به حمایت از او پرداخت. در کابینه‌ای که موسولینی پنج روز بعد تشکیل داد، فدرتزونی به سمت وزیر مستعمرات منصوب شد. پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ژوئن ۱۹۲۴، پیترو لانزا دی اسکالئا جانشین او شد[۴] و موسولینی، فدرتزونی را از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ به عنوان وزیر کشور انتخاب کرد. او از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ رئیس سنا بود. وی همچنین به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا (که توسط موسولینی تأسیس شده بود) نیز منصوب شد.[۵]

در جلسه تاریخی شورای عالی فاشیسم که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، در زمان پایان رژیم فاشیستی، برگزار شد، او از جمله کسانی بود که به کتاب برنامه (Ordine del giorno) دینو گراندی رأی مثبت داد، امری که منجر به سقوط موسولینی شد و به همین دلیل در دادگاه ورونا به صورت غیابی محکوم شد.[۶] در سال ۱۹۴۵، پس از اتمام جنگ دوم جهانی، فدرتزونی به جرم همکاری با دشمن به حبس ابد محکوم شد، هرچند در سال ۱۹۴۷ مورد عفو قرار گرفت.

او در ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷ در رم درگذشت.

آثار

  • Il corruttore, Bologna, Zanichelli, 1900.
  • Candidati all'immortalità. (Prima serie), come Giulio De Frenzi, Bologna, Zanichelli, 1904.
  • Il sandalo d'Apelle. Note su l'arte contemporanea, come Giulio De Frenzi, Bologna, Libr. Treves di L. Beltrami Edit. , 1904.
  • L'allegra verità, come Giulio De Frenzi, Milano, De Mohr, Antongini e C. , 1905.
  • Il lucignolo dell'ideale, come Giulio De Frenzi, Napoli, Ricciardi, 1909.
  • Per l'italianità del "Gardasee", come Giulio De Frenzi, Napoli, Ricciardi, 1909.
  • Di alcuni libri del 1909. Note bibliografiche, come Giulio De Frenzi, con Alberto Lumbroso, Roma, Libreria editrice della Rivista di Roma, 1910.
  • Un eroe: Alfredo Oriani, come Giulio De Frenzi, Roma, Libreria della Rivista di Roma, 1910.
  • Ignacio Zuloaga, come Giulio De Frenzi, Roma, Garzoni-Provenzani, 1912.
  • L'Italia nell'Egeo, come Giulio De Frenzi, Roma, Garzoni-Provenzani, 1913.
  • L'italiano errante. Giacomo Casanova di Seingalt, come Giulio De Frenzi, Napoli, Ricciardi, 1913.
  • La Dalmazia che aspetta, Bologna, Zanichelli, 1915.
  • Popolari e nazionalisti, Bologna, La tip. nazionale, 1921.
  • Il Trattato di Rapallo. Con un'appendice di documenti, Bologna, Zanichelli, 1921.
  • Presagi alla nazione. Discorsi politici, Milano, Casa editrice Imperia del Partito nazionale fascista, 1924; Milano, Mondadori, 1925.
  • Paradossi di ieri, Milano, Mondadori, 1926.
  • Venti mesi di azione coloniale, Milano, Mondadori, 1926.
  • Rinascita dell'Africa romana, Bologna, Zanichelli, 1929.
  • Il ritorno di Giosuè Carducci, Bologna, Zanichelli, 1932.
  • I problemi attuali dell'agricoltura italiana, studi raccolti e coordinati da, Bologna, Zanichelli, 1933.
  • A. O.. Il "Posto al sole", Bologna, Zanichelli, 1936.
  • Parole fasciste al Sud America, Bologna, Zanichelli, 1938.
  • L'ora della Dalmazia, Bologna, Zanichelli, 1941.
  • Esercito e impero. [9 maggio 1941], in Pagine sulla guerra alla radio, Firenze, Sansoni, 1941.
  • Bologna carducciana, Bologna, Cappelli, 1961.
  • Italia di ieri per la storia di domani, Milano, Mondadori, 1967.
  • 1927: diario di un ministro del fascismo, Firenze, Passigli, 1993. ISBN 88-368-0261-3.

نقل‌قول‌ها

«ایتالیا از سال ۱۸۶۶ منتظر این جنگ واقعاً ملی خود بوده است تا سرانجام احساس وحدت کند و با اقدام یکپارچه و فداکاری یکسان همه پسرانش تجدید حیات یابد. امروز، در حالی که ایتالیا هنوز در برابر ضرورت تحمیل شده توسط تاریخ مردد است، نام گاریبالدی، تقدیس شده با خون، برآمده است تا به او هشدار دهد که قادر به شکست انقلاب نخواهد بود، مگر با جنگیدن و پیروزی در جنگ ملی خود.» (فدرتزونی، ۱۹۱۵، در مراسم یادبودی که برای یکی از بستگان قهرمان ملی ایتالیا، جوزپه گاریبالدی-که به دلیل اقدامات نظامی‌اش در برزیل، اروگوئه و اروپا «قهرمان دو جهان» نامیده می‌شد- برگزار شد)[۷]

پانویس

  1. ↑ Mark I. Choate (2008). Emigrant Nation: The Making of Italy Abroad. Harvard University Press. p. 166. ISBN 978-0-674-02784-8.
  2. ↑ M. Blinkhorn, Mussolini and Fascist Italy, Routledge (1994), passim. See also L. Federzoni, Italia di ieri per la storia di domani, Verona (1967).
  3. ↑ Biography by A. Vittoria, Treccani (1995) (به ایتالیایی)
  4. ↑ David Atkinson (2005). "Constructing Italian Africa: Geography and Geopolitics". In Ruth Ben-Ghiat; Mia Fuller (eds.). Italian Colonialism. New York; Basingstoke: Palgrave Macmillan. p. 19. doi:10.1007/978-1-4039-8158-5_2. ISBN 978-1-4039-8158-5.
  5. ↑ Mack Smith, Denis (1997), Modern Italy: A Political History, Yale University Press, p. 360, ISBN 0-300-04342-2.
  6. ↑ Mack Smith, p. 414. See also D. Grandi, 25 luglio. Quarant'anni dopo, R. De Felice (ed.), Bologna (1983), ad Indicem.
  7. ↑ Thayer, John A. (1964), Italy and the Great War, Madison and Milwaukee: University of Wisconsin Press, p. 279.

پیوند به بیرون

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به لوییجی فدرتزونی در ویکی‌گفتاورد موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.