لینوس (مجله)

 

نخستین شماره‌ی لینوس ، آوریل ۱۹۶۵

لینوس (linus) یک مجله کمیک ایتالیایی است که از سال ۱۹۶۵ در ایتالیا منتشر می شود. این مجله نخستین مجله‌ی ایتالیایی‌ای است که به طور اختصاصی به کمیک‌ها اختصاص دارد.[۱] از سال ۱۹۹۳ به مداوما بدست چاپخانه‌ی بالدینی و کاستلدی (Baldini & Castoldi) منتشر می شود. ناشران پیشین میلانو لیبری (Milano Libri) (۱۹۶۵-۱۹۷۲) و ریزُلی (Rizzoli) (۱۹۷۲-۱۹۹۳) هستند.

تاریخچه و ویژگی‌ها

نخستین شمارهٔ لینوس در آوریل ۱۹۶۵ منتشر شد و نوشتهٔ شرکت (Milano Libri) بود،[۱][۲] یک شرکت تابعه ریزولی پس از سال ۱۹۷۲. و از سال ۱۹۹۳ به بعد طور مداوم توسط بالدینی و کاستولدی در شماره‌های ماهانه چاپ می‌شد.[۳] مؤسس آن جیووانی گاندینی (Giovanni Gandini) بود.[۴] نام مجله همیشه با حروف کوچک نوشته می‌شد. این مجله خواهری داشت به نام مجلهٔ آلتر که آن هم از مجله‌های کمیک بود.[۲] هر دو مجله یک موضع فرهنگی چپ‌گرا داشتند و سرمقاله‌های آنها برای حزب کمونیست ایتالیا حمایت جمع می‌کردند.[۲]

نخستین گردانندهٔ لینوس، جیووانی گاندینی بود. این مجله کمیک استریپ‌های خارجی‌ای مانند بادام‌زمینی‌ها، لیل ابنر ، بریستو، دیک تریسی و غیره را چاپ می‌کرد. همچنین لینوس جایی بود که کمیک‌های ایتالیایی برای اولین بار جایی برای خود پیدا کردند: نمونه‌هایی از آن شامل نوترون/والنتینا اثر گویدو کرپاکس و گریگیز اثر انزو لوناری است. این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که داستان‌هایی را که توسط بزرگسالان خوانده می‌شد ارایه می‌داد.[۲][۴]

از آغاز فعالیت مجله، بخش کمیک با بخش گسترده‌ای در رابطه با جامعه، سیاست، رسانه‌های جمعی، ادبیات و سایر مضامین فرهنگی همراه بود. برای نمونه، در اولین شماره، مصاحبه‌ای از اومبرتو اکو با رمان‌نویس الیو ویتورینی منتشر شد. کمیک استریپ‌هایی از نویسندگان مشهور ایتالیایی مانند آلتان، آلفردو چیاپوری، سرجیو استاینو، الکاپا، آنگسه، واورو، برونو دآلفنسو (Bruno D'Alfonso) و آثار خارجی‌هایی مانند ژول فایفر مرتباً منتشر می‌شدند. پس از گاندینی در سال ۱۹۷۲، روشنفکر، روزنامه‌نگار و نویسنده، اُرسته دل‌بونو (Oreste del Buono) راه را ادامه داد.[۲]

مجموعه کتاب‌های کمیک ماجراجویی مانند دیک تریسی یا جف هاوک در ابتدا به صورت جداگانه در شماره‌های ویژه منتشر می‌شدند. این مجموعه‌ها بعداً به یک مجموعه ماهانه به نام آلترلینوس (که بعدها آلتر آلتر و به اختصار آلتر، ۱۹۷۴ نام گرفت) منتقل شدند، جایی که کمیک‌های با تم بزرگسالانه‌تر، از جمله آثار نویسندگان نوآور فرانسوی مانند موبیوس، انکی بلال یا فیلیپ درویله و هنرمندان ایتالیایی مانند سرجیو توپی، آندره‌آ پازینزا و لورنزو ماتوتی، جایگاه خود را پیدا کردند. مضامین ماجراجویی ناب در مجله ماهانه فرعی کورتو مالتی، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و نام خود را از شخصیت معروف هوگو پرات گرفته بود، منتشر می‌شد.

انزو بالدونی، روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی که در سال ۲۰۰۴ در عراق کشته شد، به عنوان مترجم برای لینوس، به ویژه برای کمیک استریپ دونزبری، کار می‌کرد. گری ترودو کمی پس از قتل بالدونی، در وب‌سایت خود دربارهٔ او نوشت.

همچنین چندین شماره از یک نسخهٔ انگلیسی از آن در سال ۱۹۷۰ با ویرایش فرانک دیکنز و رالف استیدمن منتشر شد.[۵]

کمیک های منتشر شده در لینوس

همچنین ببینید

  • فهرست مجلات منتشر شده در ایتالیا

منابع

  1. 1 2 Gino Moliterno (11 September 2002). Encyclopedia of Contemporary Italian Culture. Routledge. p. 466. ISBN 978-1-134-75876-0. Retrieved 22 January 2015.
  2. 1 2 3 4 5 Simone Castaldi (2010). Drawn and Dangerous: Italian Comics of the 1970s and 1980s. Univ. Press of Mississippi. p. 3. ISBN 978-1-60473-777-6. Retrieved 5 June 2015.
  3. ↑ "Chiude (per ora) linus, la bibbia del fumetto". Corriere della Sera. 28 May 2013. Retrieved 29 May 2013.
  4. 1 2 Encyclopedia of Italian Literary Studies: A-J. Taylor & Francis. 2007. p. 789. ISBN 978-1-57958-390-3. Retrieved 5 June 2015.
  5. ↑ Martin Colyer in Adventures in Commissioning August 2013

پیوند‌های بیرونی

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.