مارسیا لنگتون

مارسیا لنگتون
AO
لنگتون در سال ۲۰۲۵ در جشنواره ادبی کویینزکلیف
زادهٔ۳۱ اکتبر ۱۹۵۱ ‏(۷۴ سال)
بریزبن، کوئینزلند، استرالیا
تحصیلاتدانشگاه ملی استرالیا (کارشناسی)، دانشگاه مک‌کواری (دکتری)
پیشه(ها)مردم‌شناس، جغرافی‌دان
کارفرمادانشگاه ملبورن
سازماندوستان آلیس اسپرینگزِ تیمور شرقی

مارسیا لین لنگتون (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۵۱) نویسنده و دانشگاهی بومی استرالیایی است. او استاد برجستهٔ ردموند بری در دانشکدهٔ سلامت جمعیت و جهانی، دانشگاه ملبورن است. لنگتون کنشگری در زمینهٔ حقوق بومیان است.

اوایل زندگی و تحصیلات

مارسیا لنگتون در ۳۱ اکتبر ۱۹۵۱[۱] از کاتلین (با نام خانوادگی پیشین وادی) زاده شد و در جنوب مرکزی کوئینزلند و بریزبن به‌عنوان یکی از نوادگان تبارهای ییمان و بیدجارا بزرگ شد؛ هر دو گروه از مردمان بومی استرالیایی هستند. پدرش در زندگی او حضوری نداشت. مادرش در یک‌سالگی مارسیا با داگلاس لنگتون، سرباز پیشین جنگ کره که زادهٔ اسکاتلند بود، ازدواج کرد. مارسیا به مادربزرگ مادری‌اش روبی و خواهرش ترزا نزدیک بود.[۲]

او و مادرش به‌طور مکرر جابه‌جا می‌شدند، بدون مسکن یا اشتغال پایدار، و او در ۹ مدرسهٔ ابتدایی تحصیل کرد.[۳] او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ در دبیرستان دولتی اسپلِی تحصیل کرد،[۲] جایی که در آن سرپرست دانش‌آموزان و دانش‌آموزی خوب بود، اما پس از اعتراض به نژادپرستی در یک متن درسی مدرسه، اخراج شد.[۱]

او در ۱۶سالگی نخستین‌بار توسط اودجرو نوناکال به یک نشست سیاسی برده شد، بنابراین تا زمانی که در سال ۱۹۶۹ برای دورهٔ حقوق/هنر در دانشگاه کوئینزلند ثبت‌نام کرد، پیش‌تر به یک کنشگر تبدیل شده بود. او از حقوق زمین بومیان و در برابر نژادپرستی دفاع می‌کرد.[۱] او یک سال در دانشگاه گذراند که در طی آن باردار پسرش شد.[۲]

پس از شنیدن اینکه پلیس بریزبن در حال سرکوب کنشگران بومی است (در آغاز نخست‌وزیری جان بیِلکه-پترسن[۲])، او در ۱۸سالگی به همراه پسرش کشور را ترک کرد. او به مدت پنج سال سفر کرد و کار کرد؛ از گینهٔ نو تا ژاپن، در سراسر آسیا تا سوئیس و آمریکای شمالی. پس از بازگشت (در اوایل ۱۹۷۵[۲]) به سیدنی رفت، زیرا آن را در مقایسه با بریزبن کمتر نژادپرستانه می‌دانست.[۱] هنگامی که در ژاپن، جایی که شش ماه در آن زندگی کرد، و آسیا بود، برای نخستین‌بار «نامرئی بودن نژادی» را تجربه کرد؛ زیرا به دلیل سیاه‌پوست بودنش متفاوت تلقی نمی‌شد.[۲] در ژاپن، لنگتون دربارهٔ بودیسم آموخت و بعدها خود را «بودایی تنبل» توصیف کرد.[۲] هنرمند ویراجوری، بروک اندرو، لنگتون را در حالتی بودایی نقاشی کرد.[۴][۵] در سفرهایش با نظامیان آمریکایی‌ای که در جنگ ویتنام خدمت کرده بودند دیدار کرد و با فرهنگ آفریقایی-آمریکایی و جنبش قدرت سیاه آشنا شد. پس از پرواز به شهر نیویورک، توسط قاچاقچیان انسان ربوده شد، اما گریخت.[۲]

در سیدنی، لنگتون به‌عنوان هماهنگ‌کنندهٔ تغذیه در خدمات پزشکی بومیان کار کرد و همچنین با فرد هالوز در زمینهٔ سلامت بینایی همکاری داشت.[۱]

پس از نقل مکان به کانبرا در سال ۱۹۷۷، او در دانشگاه ملی استرالیا به تحصیل مردم‌شناسی پرداخت، هم‌زمان به‌صورت پاره‌وقت کار می‌کرد و در سال ۱۹۸۴ فارغ‌التحصیل شد.[۱]

در سال ۲۰۰۵، او دکتری پی‌اچ‌دی در جغرافیا را در دانشگاه مک‌کواری به پایان رساند.[۶]

اوایل دوران حرفه‌ای

در کانبرا، لنگتون برای کمیسیون اصلاحات حقوقی استرالیا در زمینهٔ کار آن برای به‌رسمیت شناختن حقوق عرفی کار کرد. او به‌عنوان افسر پژوهشی تاریخ در مؤسسهٔ مطالعات بومیان استرالیا (که اکنون AIATSIS نام دارد) مشغول به کار شد.[۱]

در سال ۱۹۸۸، او به آلیس اسپرینگز در قلمرو شمالی نقل مکان کرد و به مدت شش سال به‌عنوان مردم‌شناس ارشد برای شورای مرکزی زمین کار کرد، پیش از آنکه به ریاست واحد مسائل بومیان در کمیسیون سلطنتی دربارهٔ مرگ بومیان در بازداشت منصوب شود؛ سمتی که به مدت ۱۵ ماه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ بر عهده داشت.[۱] پس از آن، او کتاب Too Much Sorry Business را نوشت که در آن ارتباط میان شمار بالای مردان بومی که در بازداشت پلیس یا زندان در قلمرو شمالی جان باختند و نرخ مرگ‌ومیر بومیان، و همچنین الکل و دیگر موارد سوءمصرف مواد را بررسی کرد.[۲][۷]

لنگتون سپس به‌عنوان معاون رئیس بخش امور بومیان و جزیره‌نشینان در کوئینزلند (در دولت وین گاس[۲]) منصوب شد، اما ۱۵ ماه بعد مجبور به استعفا شد.[۱]

او همچنین برای کمیسیون فیلم استرالیا، مؤسسهٔ کیپ یورک برای سیاست‌گذاری و رهبری[۸] و در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ برای شورای زمین کیپ یورک کار کرد؛ جایی که با وکیل نوئل پیرسون آشنا شد.[۲] در سال ۱۹۹۲، لنگتون به‌عنوان رئیس AIATSIS در کانبرا منصوب شد.[۱]

دوران حرفه‌ای دانشگاهی

در سال ۱۹۹۵، لنگتون به‌طور تمام‌وقت وارد پژوهش و تدریس دانشگاهی شد. او پنج سال را به‌عنوان استاد رنجر مطالعات بومیان استرالیا و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورس در دانشگاه قلمرو شمالی (اکنون دانشگاه چارلز داروین) در داروین[۱][۸] گذراند، پیش از آنکه به ملبورن نقل مکان کند.[۸]

در سال ۲۰۰۰، او به‌عنوان نخستین رئیس مطالعات بومیان استرالیا در دانشگاه ملبورن منصوب شد،[۸] که در آن زمان در دانشکدهٔ هنر قرار داشت،[۲] و در سال ۲۰۱۶ در آنجا به مقام استاد برجسته و در سال ۲۰۱۷ به مقام معاون رئیس دانشگاه رسید.[۸] در سال ۲۰۰۶، او به دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه منتقل شد تا با دانشگاهی و کنشگر سلامت اجتماعی بومی ایان اندرسون همکاری کند؛ مرکز مطالعات بومیان نیز به این دانشکده منتقل شد.[۲]

پایان‌نامهٔ دکتری او در سال ۲۰۰۵ در رشتهٔ جغرافیا در دانشگاه مک‌کواری، نظریهٔ پدیدارشناسی را برای مطالعهٔ مردمان بومی بخش شرقی شبه‌جزیرهٔ کیپ یورک به کار می‌گیرد.[۶][۹]

در سال ۲۰۱۲، او حامی پروژهٔ خواندن بومیان شد،[۸][۱۰] سازمانی خیریه که از فناوری دیجیتال برای بهبود توانایی خواندن کودکان بومیان استرالیا و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورس استفاده می‌کند.[۱۱][۱۲]

کنشگری و دیدگاه‌های سیاسی

دههٔ ۱۹۷۰

در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، لنگتون یکی از سه رهبر اتحادیهٔ کمونیست بود؛[۱۳] گروهی که توسط پزشک کوئینزلندی جان مک‌کارتی، پیتر راب و دیگران در سال ۱۹۷۲ بنیان گذاشته شد و حدود سال ۱۹۷۶ به حزب کارگران سوسیالیست پیوست.[۱۴][۱۳]

در سال ۱۹۷۶، لنگتون، بابی سایکس، سو چیلی (که چیلی نیز نوشته می‌شود)،[الف] و نائومی مایرز گروه کنش زنان سیاه (BWA) را تشکیل دادند که بعدها به بنیاد روبرتا سایکس تبدیل شد. BWA یک روزنامهٔ ماهانهٔ اجتماعی برای مردم بومی با نام Koori Bina (به معنای «گوش‌های سیاه»[۱۶]) منتشر می‌کرد[۱۷] که انتشار آن تا ژوئن ۱۹۷۹ ادامه یافت.[۱۸][۱] لنگتون بعدها نوشت که بنیان‌گذاران این روزنامه از Abo Call الهام گرفته بودند؛ نشریه‌ای که در سال ۱۹۳۸ در سیدنی[۱۹][۲۰] توسط جک پتن (هم‌بنیان‌گذار انجمن پیشروان بومیان) و پرسی رِجینالد استفنسن منتشر شده بود.[۲۱] او همچنین در شماری از دیگر نشریات جامعهٔ سیاهان مشارکت داشت و در مقدمهٔ اثر خود در سال ۱۹۷۹ با عنوان فهرست نشریات ادواری بومیان نوشت: «تجربهٔ تولید آن روزنامه‌ها در محیطی خصمانه و سفیدپوست… زیرا این محیط به دلیل داشتن قدرت و منابع، به‌طور تاریخی ما را تعریف کرده است».[۲۲][۲۰]

در دسامبر ۱۹۷۶، لنگتون نقش وِنا، یک پرستار، را در نمایش اینجا می‌آید نیگر نوشتهٔ جری بوستاک ایفا کرد که در تئاتر سیاه در ردفرن سیدنی اجرا شد.[۲۳]

لنگتون پس از انتخاب شدن به‌عنوان دبیرکل شورای فدرال پیشرفت بومیان و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورس، در سال ۱۹۷۷ به مدت یک سال به کانبرا رفت و در آنجا برای دریافت مدرک مردم‌شناسی در ANU ثبت‌نام کرد.[۱]

۱۹۹۹ تا کنون

در اکتبر ۱۹۹۹، لنگتون یکی از پنج رهبر بومی بود که با ملکه الیزابت دوم دیدار کردند تا دربارهٔ عذرخواهی و به‌رسمیت‌شناختن بومیان در قانون اساسی استرالیا گفت‌وگو کنند.[۲][۲۴]

در سال ۲۰۰۷، لنگتون از مداخله دولت هاوارد حمایت کرد. در این زمان، او همراه با نوئل پیرسون بر این باور بود که در میان مردم بومی بحرانی در وابستگی بیش از حد به حمایت‌های رفاهی وجود دارد و نیاز به مسئولیت‌پذیری بیشتر بومیان است. این دیدگاه‌ها باعث شد پیرسون و لنگتون در برابر بسیاری از دیگر کنشگران بومی قرار گیرند.[۲]

در مه ۲۰۰۸، دولت فدرال او را به کارگروه پرداخت‌های عنوان بومی منصوب کرد که اصلاح فرایند عنوان بومیان استرالیا را بررسی می‌کرد.[۲۵]

او استدلال کرده است که توافق با شرکت‌های معدنی دربارهٔ زمین‌های بومیان اغلب بیش از دولت استرالیا به منافع محلی سود می‌رساند و مالیات پیشنهادی سال ۲۰۱۰ بر منابع در بخش معدن استرالیا نیازمند بازطراحی بود تا از حقوق و اشتغال بومیان حمایت کند.[۲۶] او از این حمایت کرد که توافق‌ها به‌طور مستقیم میان گروه‌های معدنی و مالکان بومی زمین، با میانجی‌گری شرکت‌های بومیان، منعقد شوند.[۷] او با ریو تینتو در دفتر مرکزی آن‌ها در ملبورن همکاری کرد و از درک آن‌ها از عنوان بومی پس از تصویب قانون عنوان بومی ۱۹۹۳ و علاقهٔ آن‌ها به همکاری با جوامع بومیان تحت تأثیر قرار گرفت.[۲]

در سال ۲۰۱۷، او علیه فعالان محیط‌زیست کارزار کرد و استدلال کرد که آن‌ها در جریان پروندهٔ خود علیه آدانی معدن زغال‌سنگ کارمایکل، مانع اصلاحات مربوط به عنوان بومی می‌شوند.[۲۷] انتقادهای او از دادخواهان بومی توسط وکیل بومی تونی مک‌آووی SC رد شد.[۲۸]

در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹، لنگتون و تام کالما به‌عنوان رؤسای مشترک گروه مشورتی ارشد معرفی شدند؛ گروهی که توسط کن وایات تشکیل شده بود و از ۲۰ رهبر و متخصص از سراسر کشور تشکیل می‌شد. این گروه دربارهٔ طرح پیشنهادی صدای بومیان در دولت در دولت موریسون فعالیت می‌کرد.[۲۹] در ژوئیهٔ ۲۰۲۱، هیئت فرایند طراحی مشترک صدای بومیان گزارش نهایی خود را منتشر کرد که اغلب از آن با عنوان گزارش کالما–لنگتون یاد می‌شود و مدلی برای صدای پیشنهادی ارائه می‌کرد.[۳۰][۳۱]

در دولت آلبانیزی که در سال ۲۰۲۲ انتخاب شد، این پیشنهاد به صدای بومیان در پارلمان تغییر یافت که در قانون اساسی استرالیا تثبیت می‌شد. این تغییر، همراه با به‌رسمیت‌شناختن استرالیایی‌های بومی در قانون اساسی، به همه‌پرسی در استرالیا گذاشته شد.[۳۲][۳۳] لنگتون در همه‌پرسی برای رأی «آری» کارزار کرد. در جریان پاسخ‌دادن به پرسشی از سوی یکی از حاضران در یک نشست اطلاع‌رسانی اجتماعی، او دربارهٔ کارزار «نه» گفت: «هر بار که طرفداران نه یکی از استدلال‌های خود را مطرح می‌کنند، اگر شروع به تجزیه‌وتحلیل آن کنید، به نژادپرستی بنیادی می‌رسید — متأسفم که این را می‌گویم، اما نتیجه همین است — یا صرفاً حماقت محض».[۳۴] به همین دلیل، او در برخی بخش‌های رسانه‌ها و از سوی شماری از سیاستمداران کارزار «نه» مورد انتقاد قرار گرفت؛ از جمله تیتر The Australian (که بعدها اصلاح شد) با عنوان «رأی‌دهندگان نه، نژادپرست و احمق خوانده شدند». پس از آن، رهبر اپوزیسیون پیتر داتون در اینستاگرام نوشت: «رأی‌دهندگان نه توسط مارسیا لنگتون، کنشگر برجستهٔ کارزار صدا، «نژادپرست، احمق» خوانده شدند».[۳۴] لنگتون گزارش‌های مربوط به اظهاراتش را رد و نقد کرد و گفت که دربارهٔ پست داتون مشاورهٔ حقوقی خواهد گرفت.[۳۵] همه‌پرسی در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳ برگزار شد و در هر شش ایالت و همچنین در اکثریت ملی شکست خورد.[۳۳][۳۶]

در ۱ نوامبر ۲۰۲۳، لنگتون به‌طور جدی از محدودیت‌های یکسان مصرف الکل در سراسر قلمرو شمالی حمایت کرد.[۳۷]

سمت‌ها و دیدگاه‌های کنونی

لنگتون مفسر پرکار رسانه‌ای است و در چندین کمیتهٔ سطح‌بالا دربارهٔ مسائل بومیان عضویت داشته است. از جملهٔ این موارد می‌توان به شورای آشتی بومیان، مدیریت مرکز مدیریت منابع طبیعی و فرهنگی بومیان، ریاست شورای مشورتی آموزش عالی بومیان و ریاست مؤسسهٔ کیپ یورک برای سیاست‌گذاری و رهبری اشاره کرد.[۸]

فعالیت‌ها و سمت‌های دیگر

لنگتون در کشورهای دیگری (به‌ویژه کانادا و تیمور شرقی) دربارهٔ حقوق مردمان بومی فعالیت کرده است؛ با تأکید ویژه بر مسائل حفاظت و محیط‌زیست، و آثاری دربارهٔ موضوعات جنسیت و هویت، مدیریت منابع و سوءمصرف مواد منتشر کرده است.[۸]

او همچنین به‌عنوان منتقد فیلم و منتقد هنری شناخته می‌شود و در چندین فیلم حضور داشته است؛ از جمله Jardiwarnpa: a Warlpiri fire (یکی از قسمت‌های مجموعه‌فیلم Blood Brothers) و Night Cries: A Rural Tragedy.[۸]

در سال ۲۰۱۲، او سخنرانی‌های بویِر را با عنوان انقلاب آرام: مردم بومی و رونق منابع ارائه کرد.[۳۸]

او از زمان تأسیس جایزهٔ سالانهٔ هورن در سال ۲۰۱۶، عضو هیئت داوران آن بوده است.[۳۹][۸]

شناخت و افتخارات

لنگتون در افتخارات تولد ملکه سال ۱۹۹۳ به عضویت نشان استرالیا منصوب شد؛ به دلیل «خدمات به‌عنوان مردم‌شناس و مدافع مسائل بومیان».[۴۰] او در افتخارات روز استرالیا ۲۰۲۰ به مقام افسر نشان استرالیا ارتقا یافت؛ به دلیل «خدمات برجسته به آموزش عالی و به‌عنوان مدافع مردم بومیان و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورس».[۴۱]

دیگر افتخارات او عبارت‌اند از:

  • ۲۰۰۱: عضو آکادمی علوم اجتماعی استرالیا[۴۲][۸]
  • ۲۰۰۱: راه‌یافته به فهرست افتخاری زنان ویکتوریا[۴۳][۱]
  • ۲۰۰۲: دریافت جایزهٔ نویل بانر برای آموزش بومیان (به‌طور مشترک با لاریسا بهرندت)[۸]
  • ۲۰۰۵: در نظرسنجی انجام‌شده توسط The Sydney Morning Herald به‌عنوان یکی از ۲۰ روشنفکر برتر استرالیا معرفی شد.[۴۴]
  • ۲۰۰۸: برندهٔ جوایز ادبی نخست‌وزیر ویکتوریا، جایزهٔ آلفرد دیکین برای مقاله‌ای در پیشبرد گفت‌وگوی عمومی، برای در برنامهٔ واقع‌نمایی بومیان گرفتار شده[۸]
  • ۲۰۰۸: در فهرست ۴۰ روشنفکر عمومی برتر استرالیا که توسط شبکهٔ API منتشر شد، در رتبهٔ هفتم قرار گرفت.[۴۵]
  • ۲۰۱۱: نامزد نهایی جایزهٔ بازیگر زن سال در Deadly Sounds؛ جوایز موسیقی، ورزش، سرگرمی و اجتماعی بومیان و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورس[۸]
  • ۲۰۱۲: عضو کالج ترینیتی (دانشگاه ملبورن)[۸]
  • ۲۰۱۶: عضو کالج امانوئل در دانشگاه کوئینزلند[۸]
  • ۲۰۱۶: استاد برجستهٔ ردموند بری دانشگاه ملبورن,[۴۶] سمتی که ادامه‌دار است[۴۷]
  • ۲۰۱۷: نخستین معاون رئیس دانشگاه ملبورن[۴۶]
  • ۲۰۱۹: برندهٔ جوایز کتاب ایندی در بخش غیرداستانی مصور، برای Welcome to Country: A Travel Guide to Indigenous Australia[۸]
  • ۲۰۲۰: دریافت تقدیر در جوایز ادبی نخست‌وزیر نیو ساوت ولز، جایزهٔ نویسندهٔ بومی، برای Welcome to Country: A Travel Guide to Indigenous Australia[۸]
  • ۲۰۲۰: کارگروه نام‌گذاری اجرام کوچکِ اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی به‌طور رسمی سیارک ۱۹۷۹ ML را با نام ۷۸۰۹ Marcialangton تأیید کرد؛ این نام‌گذاری به افتخار تلاش‌های او برای گنجاندن دیدگاه‌های اخترشناسی بومیان در برنامه درسی ملی استرالیا انجام شد[۴۸][۴۹]
  • ۲۰۲۱: عضو افتخاری آکادمی فناوری و مهندسی استرالیا[۵۰]
  • ۲۰۲۵: نخستین برنده جایزه یادبود رکنیتز، آکادمی علوم اجتماعی استرالیا[۵۱]

زندگی شخصی

لنگتون پسری دارد که در نیوزیلند زندگی می‌کند و دختری که وکیل است.[۲][۱]

آثار برگزیده

کتاب‌ها

  • Jones, R.L. , Waghorne, J. & Langton, M. (eds.). 2025. Dhoombak Goobgoowana: A History of Indigenous Australia and the University of Melbourne. V2: Voice. Melbourne University Press. ISBN ebook 9780522880427
  • Corn, A. , Langton, M. & Curkpatrick, S. (eds.). 2024. Indigenous Knowledge: Australian Perspectives. Melbourne University Publishing.
  • Jones, R.L. , Waghorne, J. & Langton, M. (eds.). 2024. Dhoombak Goobgoowana: A History of Indigenous Australia and the University of Melbourne. V2: Voice. Melbourne University Press. ISBN ebook 9780522880441
  • Langton, M. & Ryan, J. (eds.) 2024. 65,000 Years: A Short History of Australian Art. Thames and Hudson. شابک ‎۹۷۸۱۷۶۰۷۶۴۲۱۰
  • Langton, M. 2023. The Welcome to Country Handbook: A Guide to Indigenous Australia. Hardie Grant Travel. شابک ‎۱۷۴۱۱۷۸۲۲۳
  • Langton, M. & Corn, A. 2023. First Knowledges Law: The Way of the Ancestors. Thames & Hudson. شابک ‎۹۷۸۱۷۶۰۷۶۲۸۲۷
  • Langton, M. , Smith, K. , Eastman, T. , O’Neill, L. , Cheesman, E. , & Rose, M. (2020). Family violence policies, legislation and services: Improving access and suitability for Aboriginal and Torres Strait Islander men. Research report, 26. Sydney: ANROWS.
  • Langton, M. 2018 (2nd ed. 2021). Welcome to Country: A Travel Guide to Indigenous Australia. Hardie Grant Travel.[۵۲][۸]
  • Davis, M. and Langton M. (eds.). 2016. It's Our Country: Indigenous Arguments for Meaningful Constitutional Recognition and Reform. Melbourne University Press.
  • Langton M. 2013. The Quiet Revolution: Indigenous People and the Resources Boom. ABC Books.[۸]
  • Langton M. and J. Longbottom (eds.) 2012. Community futures, legal architecture: foundations for Indigenous peoples in the global mining boom. London: Routledge.[۸]
  • Perkins, R. and Langton M. (eds). 2008. First Australians. An Illustrated History. Melbourne University Publishing, Melbourne.[۸]
  • Langton, M. , Palmer, L. , Mazel, O. , K. Shain & M.Tehan (eds). 2006. Settling with Indigenous Peoples: Modern Treaty and Agreement Making بایگانی‌شده در ۱ آوریل ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine. Annandale, NSW: Federation Press.[۸]
  • Langton, M. & M. Nakata (eds). 2005. Australian Indigenous Knowledge and Libraries. Canberra: Australian Academic and Research Libraries.
  • Langton, M. , 2005. An Aboriginal ontology of being and place: the performance of Aboriginal property relations in the Princess Charlotte Bay area of eastern Cape York Peninsula, Australia. Unpub. PhD thesis, Human Geography/Anthropology. Sydney: Macquarie University.
  • Langton, M. , M. Tehan, L. R. Palmer & K. Shain (eds). 2004. Honour among nations? Treaties and agreements with Indigenous peoples. Melbourne: Melbourne University Publishing. (Choice List of Outstanding Academic Titles 2006, American Libraries Association, Choice: Current Reviews for Academic Libraries)
  • Langton, M. (1998). Burning Questions: Emerging environmental issues for Indigenous peoples in northern Australia. Darwin, Northern Territory: Centre for Indigenous Natural and Cultural Resource Management, Northern Territory University. ISBN 978-1-876483-06-7. Archived from the original on 7 February 2007.[۸]
  • Langton M. & W. Jonas. , 1994. The Little Red, Yellow and Black (and Green and Blue and White) Book: a short guide to Indigenous Australia. Canberra: AIATSIS.
  • Langton, M. , 1994. Valuing cultures: recognising Indigenous cultures as a valued part of Australian heritage. Council for Aboriginal Reconciliation. Canberra: Australian Govt. Pub. Service.
  • Langton, M. , 1993. Well, I heard it on the radio and I saw it on the television: an essay for the Australian Film Commission on the politics and aesthetics of filmmaking by and about Aboriginal people and things. Sydney: Australian Film Commission.
  • Langton, M. & N. Peterson, (eds). 1983. Aborigines, Land & Land Rights. Valuing Cultures: recognising Indigenous cultures as a valued part of Australian heritage. Canberra: AGPS.
  • Langton, M. , 1983. After the tent embassy: images of Aboriginal history in black and white photographs Sydney: Valadon Publishing.

مقالات

  • Langton, M. , 2010. The Resource Curse. Griffith Review, no. 29.
  • Langton, M. , and O. Mazel. 2008. Poverty in the midst of plenty: Aboriginal people, the 'resource curse' and Australia's mining boom. Journal of Energy and Natural Resources Law. 26(1): 31–65.
  • Langton, M. , 2008. chapter in Manne, R. (ed.) "Dear Mr Rudd: Ideas for a Better Australia". Black Inc.
  • Langton, M. , 2007. Trapped in the Aboriginal reality show. Griffith Review Edition 19 – Re-imagining Australia. Sydney: Griffith University.
  • Langton, M. , 2003. chapter "Grounded and Gendered: Aboriginal Women in Australian Cinema" in French, L. (ed.) Womenvision: Women and the Moving Image in Australia. Damned Publishing, Melbourne. pp. 43–56.
  • Langton, M. (2000). "'The Fire that is the Centre of Each Family' Landscapes of the Ancients" (PDF). In Ann P. Hamblin (ed.). Visions of Future Landscapes. Proceedings of the 1999 Australian Academy of Science Fenner Conference on the Environment, 2–5 May 1999, Canberra. Canberra, ACT: Bureau of Rural Sciences. pp. 169–178. Archived from the original (PDF) on 15 آوریل 2012.

فیلم‌ها

  • Night Cries: a rural tragedy (1990 short film, with Tracey Moffatt and Penny McDonald)
  • Blood Brothers, a 1993 four-part Australian documentary series;
    • Jardiwarnpa: a Warlpiri fire (4th episode, written by Langton; with Ned Lander and Rachel Perkins)[۵۳]
  • Rachel Perkins' TV series First Australians (SBS television, 2008), features many commentaries by Langton[۸]
  • Here I Am, 2011[۵۴] (feature fiction, directed by Beck Cole and starring Langton)[۵۵]

یادداشت‌ها

  1. ↑ ایریس سوزان (یا سوزان) کولین چِیلی، زادهٔ ۱۹۵۴[۱۵]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 "Professor Marcia Langton AM". Victorian Government. 26 May 2022. Retrieved 23 October 2023.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Robb, Peter (March 2011). "Who's Afraid of Marcia Langton?". The Monthly. Retrieved 12 March 2014. On Kooriweb
  3. ↑ Samantha Trenoweth (July 2020). "Marcia Langton – Saint or Sinner". The Australian Women's Weekly – via Magzter.
  4. ↑ "Portrait recognises activist Marcia Langton". ABC News. Australia. 9 June 2010. Retrieved 19 August 2020.
  5. ↑ "Marcia Langton, 2009". National Portrait Gallery collection. Retrieved 2019-01-27.
  6. 1 2 Langton, Marcia (2005). An Aboriginal ontology of being and place: the performance of Aboriginal property relations in the Princes Charlotte Bay area of eastern Cape York Peninsula, Australia (PhD). Macquarie University. OCLC 224891182.
  7. 1 2 Rothwell, Nicolas (3 September 2008). "Indigenous insiders chart an end to victimhood". The Australian. Archived from the original on 24 Sep 2008.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 "Marcia Langton". AustLit. 8 June 2020. Retrieved 23 October 2023.
  9. ↑ "Postgraduate Thesis List - Human Geography". Department of Environment and Geography - Faculty of Science - Macquarie University. Archived from the original on 14 September 2009. Retrieved 25 May 2009.
  10. ↑ "About us". Indigenous Reading Project. Retrieved 19 August 2020.
  11. ↑ Jacobs, Genevieve. "Indigenous Reading Project changes kids' lives". The RiotACT. Retrieved 2019-02-06.
  12. ↑ Macdonald, Emma (2014-01-14). "Push to expand indigenous reading". The Canberra Times. Retrieved 2019-02-06.
  13. 1 2 "More Communist League members join SWP". Direct Action: 13. 16 December 1976. Archived from the original (PDF) on 24 October 2023. Their joining forces with the SWP followed the fusion on November 20 [1976] of three other former leaders of the CL, John McCarthy, Peter Robb, and Marcia Langton,...
  14. ↑ "Vale John McCarthy, 1948". Green Left. 8 November 2008. Archived from the original on 24 اكتبر 2023. Retrieved 23 October 2023. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
  15. ↑ National Foundation; Pjanic, Dana (16 November 2020). "Chilly, Sue (1954–)". The Australian Women's Register. Retrieved 1 October 2022.
  16. ↑ "Professor Marcia Langton AM". Victorian Government. 26 May 2022. Retrieved 26 September 2022.
  17. ↑ "History". Roberta Sykes Indigenous Education Foundation. Archived from the original on 28 September 2022. Retrieved 26 September 2022.
  18. ↑ Black Women's Action Group (1977–1979), Koori bina: a black Australian news monthly [catalogue entry], Black Women's Action Group, retrieved 26 September 2022 – via Trove
  19. ↑ "Black Women's Action Group". Redfern Oral History. 26 September 2022. Retrieved 26 September 2022.
  20. 1 2 Langton, Marcia; Kirkpatrick, Brownlee (1979). "A listing of Aboriginal periodicals". Aboriginal History. 3 (1/2). ANU Press: 120–127. ISSN 0314-8769. JSTOR 24045737. Retrieved 26 September 2022. PDF
  21. ↑ "Australian Abo Call". State Library of New South Wales. Archived from the original on 26 February 2014. Retrieved 26 September 2022.
  22. ↑ Burrows, Elizabeth Anne (2010). Writing to be heard: the Indigenous print media's role in establishing and developing an Indigenous public sphere (PhD). Griffith University. p. 37. doi:10.25904/1912/3292. Retrieved 28 September 2022. PDF
  23. ↑ "Here comes the nigger". Tribune. No. 1978. New South Wales, Australia. 1 December 1976. p. 8. Retrieved 26 September 2022 – via National Library of Australia.
  24. ↑ McKenna, Mark (2002). Looking for Blackfella's point: an Australian history of place. Sydney: University of New South Wales Press. p. 235. ISBN 0-86840-644-9.
  25. ↑ Aboriginal and Torres Strait Islander Social Justice Commissioner (2009). 2009 Native Title Report: Report of the Aboriginal and Torres Strait Islander Social Justice Commissioner to the Attorney-General as required by section 209 of the Native Title Act 1993 (Cth) (PDF) (Report). Australian Human Rights Commission. p. 19.
  26. ↑ Langton, Marcia (2010) "Who benefits from the resources boom?" ABC Radio National, Big Ideas, 13 May 2010
  27. ↑ "Indigenous people victims of 'green' fight against Adani mine, says Marcia Langton" by Katharine Murphy, The Guardian, 7 June 2017.
  28. ↑ "Leading Indigenous lawyer hits back at Marcia Langton over Adani" by Joshua Robertson, The Guardian, 9 June 2017
  29. ↑ "A voice for Indigenous Australians". Ministers Media Centre. 30 October 2019. Archived from the original on 1 August 2020. Retrieved 31 January 2020.
  30. ↑ Langton, Marcia; Calma, Tom (July 2021). Indigenous Voice Co-design Process – Final Report to the Australian Government (PDF). National Indigenous Australians Agency. ISBN 978-1-925364-72-9.
  31. ↑ Tim Rowse (10 March 2022). "Review of the The Indigenous Voice Co-design Process: Final Report to the Australian Government". Australian Policy and History Network, Deakin University.
  32. ↑ Silva, Angelica (14 May 2023). "What is the Indigenous Voice to Parliament? Here's how it would work and who's for and against it". ABC News. Retrieved 24 October 2023.
  33. 1 2 Wellauer, Kirstie; Williams, Carly; Brennan, Bridget (15 October 2023). "Why the Voice referendum failed and what Indigenous Australia wants to happen next". ABC News. Retrieved 23 October 2023.
  34. 1 2 Crabb, Annabel (14 September 2023). "The attacks on Marcia Langton are not part of a theoretical debate. We know that racism exists". ABC News. Retrieved 23 October 2023.
  35. ↑ Butler, Josh (13 September 2023). "Marcia Langton to seek legal advice over Peter Dutton's Instagram post quoting 'absolutely not true' voice referendum headline". The Guardian. Retrieved 23 October 2023.
  36. ↑ Knowles, Rachael (14 October 2023). "The referendum on the Indigenous Voice to Parliament has failed". NITV. Retrieved 23 October 2023.
  37. ↑ "Marcia Langton fronts NT domestic violence inquest, calls for 'no exceptions' alcohol restrictions". ABC News (in Australian English). 2023-10-31. Retrieved 2023-11-01.
  38. ↑ "Marcia Langton – The Quiet Revolution: Indigenous People and the Resources Boom", ABC; also published as book: Harper Collins Australia, شابک ‎۹۷۸۰۷۳۳۳۳۱۶۳۳
  39. ↑ "The Horne Prize – News". The Horne Prize. Archived from the original on 10 مارس 2020. Retrieved 2018-12-04.
  40. ↑ "Marcia Lynne Langton". Australian Honours Search Facility, Department of Prime Minister and Cabinet. Commonwealth of Australia. Retrieved 7 June 2020.
  41. ↑ "Queen's Birthday 2020 Honours: The full list of this year's winners". The Sydney Morning Herald. 8 June 2020. Retrieved 7 June 2020.
  42. ↑ "Academy Fellow: Professor Marcia Langton AO, FASSA". Academy of the Social Sciences in Australia. 14 October 2019. Retrieved 2020-10-10.
  43. ↑ "Victorian Honour Roll of Women – List of Inductees 2001 to 2011" (PDF). Archived from the original (PDF) on 5 مارس 2019. Retrieved 19 اوت 2026.
  44. ↑ "Australia's top 100 public intellectuals". The Sydney Morning Herald. 12 March 2005.
  45. ↑ Network, Australian Public Intellectual (30 October 2006). "Australian Public Intellectual [API] Network". api-network.com. Archived from the original on 30 October 2006. Retrieved 27 September 2022.
  46. 1 2 "Professor Marcia Langton". Melbourne School of Population and Global Health. 13 August 2020. Retrieved 27 September 2022.
  47. ↑ "Prof Marcia Langton". Find an Expert. University of Melbourne. 1 January 2019.
  48. ↑ "7809 Marcialangton (1979 ML1) Discovery Circumstances". Jet Propulsion Laboratory. 7 August 2020. Retrieved 28 September 2022.
  49. ↑ Johnston, Rae (17 August 2020). "How five asteroids came to be named after Aboriginal and Torres Strait Islander people and communities". Special Broadcasting Service. Retrieved 28 September 2022.
  50. ↑ "Distinguished Professor Marcia Langton AO FTSE FASSA". Australian Academy of Technology and Engineering. Retrieved 2021-11-26.
  51. ↑ "Langton awarded inaugural Rechnitz Memorial Award". Books+Publishing. 2025-11-19. Retrieved 2025-11-27.
  52. ↑ "The Conversation Hour: Marcia Langton with her new guide to Indigenous Australia". ABC Radio Melbourne. 2 May 2018. Retrieved 8 May 2018.
  53. ↑ "Jardiwarnpa: A Warlpiri Fire Ceremony (1993)". Screen Australia. 16 March 2018. Retrieved 23 October 2023.
  54. ↑ Here I Am, review by Phillipa Hawker, The Sydney Morning Herald, 2 June 2011
  55. ↑ Here I am در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)

پیوند به بیرون

  • درIMDb
  • هنینگهام، نیکی (۲ آوریل ۲۰۱۴). «لنگتون، مارشیا». دانشنامه زنان و رهبری در استرالیا در سده بیستم.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.