ماسالاری
ماسالاری، ماسلاری یا امیرسالاری یکی از طایفههای مستقل و فارسیزبان[۱] استان فارس است. بهطور سنتی ییلاق این طایفه دامنههای کوه سپیدار و قشلاق آنها گوکان در منطقه خفر است.[۲] مردم این طایفه بیشتر در راهگان خفر و پیرامون میمند سکنی گزیدهاند.[۳]
میرزا حسن فسایی در فارسنامه ناصری معیشت طایفه ماسلاری را از نگهداری گوسفند و بز میداند و روغن و پنیر گوسفندان ماسلاری را مشهور میخواند.[۴] گروهی از این طایفه در دامنه کوه پشمهای در حوالی میمند ساکنند.[۱] ماسلاریها به فارسی و به گویشی نزدیک به گویش میمند سخن میگویند.[۱] در گذشته مردان این طایفه مسئولیت نگهداری از کاروانهای حامل گلاب و سایر محصولات میمند را بر عهده داشتند و از جمله منابع درآمدی دیگر آنها تأمین هیزم برای گلابگیری در میمند بود.[۱]
در فارسنامه از طایفهای به نام سادات ماسلاری یاد شده که در کهگیلویه زندگی میکردند.[۱] یک فرمان تاریخی مربوط به سال ۱۱۵۲ قمری (۱۱۱۸ خورشیدی) از شاه سلطان حسین صفوی حاوی معافیت مالیاتی طایفه سادات ماسلاری و یک عریضه از سادات ماسلاری به جعفرخان زند مربوط به سال ۱۲۰۰ قمری (۱۱۶۵ خورشیدی) موجود است. نمیتوان مشخص کرد که میان این دو طایفه ارتباطی وجود داشته یا صرفاً با یک شباهت اسمی روبرو هستیم.[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 5 6 سمسار، محمدحسن (۱۳۵۲). دو فرمان و مهری تازه از پادشاهان صفویه و زندیه. بررسیهای تاریخی.
- ↑ شهبازی، عبدالله (۱۳۶۹). مقدمهای بر شناخت ایلات و عشایر. نشر نی. ص. ۱۰۸.
- ↑ دومورینی، گوستاو (۱۳۹۱). عشایر فارس (اصلاحات اداری). ترجمهٔ جلالالدین رفیعفر. ص. ۲۵. شابک ۹۷۸۹۶۴۰۳۶۲۲۸۰.
- ↑ حسینی فسایی، میرزا حسن. فارسنامه ناصری.