مالکیت انفرادی

مالکیت انفرادی یا مالکیت یگانه، (به انگلیسی: sole proprietorship) واحدهای اقتصادی از نظر تعداد مالک به دو دسته؛ شرکت‌های تضامنی و بنگاه‌های انفرادی تقسیم می‌شوند. واحدهای تک مالکی یا انفرادی، همان‌گونه که از نام آن پیداست، مالکیت این واحدها متعلق به یک نفر است، که معمولاً مدیر واحد تجاری نیز می‌باشد. فروشگاه‌های خرده‌فروشی، تعمیرگاه‌ها و مؤسسات حرفه‌ای فردی، مانند: وکلا و حسابرسان، به‌صورت تک مالکی اداره می‌شوند.

در مدل مؤسسه انفرادی یا مالکیت انحصاری، فرد و مؤسسه در عمل، یکی هستند. به عبارت دیگر شخصی که بنگاه را راه‌اندازی می‌کند، مسئولیت مدیریت، قراردادها، مسایل مالی و غیره تجارت را به عهده دارد. در این حالت شخص با تمام اموال شخصی‌اش، ضامن واحد تجاری خود است. اگر بنگاه وی ورشکست شود، کلیه دارایی‌های خود را نیز از دست خواهد داد.[۱][۲][۳][۴]

ثبت نام تجاری برای یک مالک انحصاری در بسیاری از کشورها اجباری نیست و عموماً بدون پیچیدگی است، مگر اینکه شامل انتخاب نامی باشد که ساختگی یا فرضی باشد. در بسیاری از کشورها، صاحب کسب و کار موظف است در مراجع محلی مربوطه ثبت نام کند، که تعیین می‌کنند نام ارائه شده توسط یک نهاد تجاری دیگر کپی نشده باشد.

مالک می‌تواند کارمندانی را استخدام کند و از خدمات مشاوران مستقل استفاده کند. اگرچه ممکن است مالک از یک کارمند یا مشاور بخواهد که یک پروژه خاص را تکمیل کند یا در فرایند تصمیم‌گیری شرکت شرکت کند، اما مشارکت آنها در پروژه یا تصمیم طبق قانون یک توصیه محسوب می‌شود. طبق دکترین حقوقی respondeat superior (لاتین: "بگذارید استاد پاسخ دهد")، مسئولیت قانونی هرگونه تصمیم تجاری ناشی از چنین مشارکتی بر عهده مالک است و نمی‌توان آن را لغو یا تقسیم کرد.

این مسئولیت با مسئولیت نامحدودی که به یک کسب و کار انحصاری اختصاص دارد، جابجا می‌شود. مالک مسئولیت مالی تمام بدهی‌ها و/یا زیان‌های متحمل شده توسط کسب و کار را بر عهده دارد، تا حدی که از دارایی‌های شخصی یا سایر دارایی‌ها برای پرداخت هرگونه بدهی معوق استفاده کند؛ بنابراین، مالک یک شرکت با مالکیت انحصاری ممکن است مجبور شود از دارایی‌های شخصی خود، مانند ماشینش، برای پرداخت بدهی‌ها استفاده کند. مالک منحصراً مسئول تمام فعالیت‌های تجاری انجام شده توسط شرکت با مالکیت انحصاری است و بر این اساس، حق کنترل کامل و تمام درآمدهای مرتبط با آن را دارد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Financial Risk: Definition". Investopedia. Retrieved October 2011. {{cite web}}: Check date values in: |accessdate= (help)
  2. "In Wall Street Words". Credo Reference. 2003. Retrieved October 2011. {{cite web}}: Check date values in: |accessdate= (help)
  3. McNeil, Alexander J.; Frey, Rüdiger; Embrechts, Paul (2005). Quantitative risk management: concepts, techniques and tools. Princeton University Press. pp. 2–3. ISBN 978-0-691-12255-7.
  4. Horcher, Karen A. (2005). Essentials of financial risk management. John Wiley and Sons. pp. 1–3. ISBN 978-0-471-70616-8.