ماندارین جنوب غربی
| ماندارین جنوب‌غربی | |
|---|---|
| ماندارین یانگ‌تسهٔ علیا | |
| منطقه | سیچوآن، یون‌نان، گوانگشی، گوئیژو، هوبئی و دیگر مناطق |
شمار گویشوران | ۲۶۰ میلیون (۲۰۱۲)[۱] |
| وضعیت رسمی | |
زبان رسمی در |  میانمار (ایالت وا، منطقه خودگردان کوکانگ) |
| کدهای زبان | |
| ایزو ۳–۶۳۹ | هیچ کدام (mis) |
| ایزو ۶–۶۳۹ | xghu |
| گلاتولوگ | xina1239[۲] |
| زبان‌شناسی | 79-AAA-bh |
 | |
ماندارین جنوب‌غربی (چینی ساده: 西南官话؛ پین‌یین: Xīnán Guānhuà)، که با نام ماندارین یانگ‌تسهٔ علیا (چینی ساده: 上江官话؛ پین‌یین: Shàngjiāng Guānhuà) نیز شناخته می‌شود، یکی از گویش‌های ماندارین است که در بخش بزرگی از جنوب غرب چین، از جمله سیچوآن، یون‌نان، چونگ‌چینگ، گوئیژو، بیشتر مناطق هوبئی، بخش شمال‌غربی هونان، بخش شمالی گوانگشی و برخی نواحی جنوبی شانشی و گانسو تکلم می‌شود.
ماندارین جنوب‌غربی حدود ۲۶۰ میلیون گویشور دارد.[۱] اگر این گویش به‌عنوان زبانی مستقل از ماندارین مرکزی در نظر گرفته شود، از نظر شمار گویشوران بومی، هشتمین زبان پرگویشور جهان خواهد بود و پس از خودِ ماندارین، اسپانیایی، انگلیسی، هندی، پرتغالی، عربی و بنگالی قرار می‌گیرد.
منابع
- 1 2 Chinese Academy of Social Sciences (2012). Zhōngguó yǔyán dìtú jí (dì 2 bǎn): Hànyǔ fāngyán juǎn 中国语言地图集(第2版):汉语方言卷 [Language Atlas of China (2nd edition): Chinese dialect volume]. Beijing: The Commercial Press. p. 3.
- ↑ Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Southwestern Guanhua". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
ردهها:
- زبان‌های لائوس
- زبان‌های میانمار
- زبان‌های تایلند
- زبان‌های ویتنام
- چینی ماندارین