متروی لس آنجلس با نام کاملِ شبکه ریلی متروی لس آنجلس(به انگلیسی:Los Angeles Metro Rail) یک سامانه حملونقل ریلی شهری است که به شهرستان لس آنجلسایالات متحده آمریکا خدماترسانی میکند و از شش خط تشکیل شده است: چهار قطار سبک شهری (خطوط اِی، سی، ئی و کِی) و دو خط متروی سریعالسیر (خطوط بی و دی) که در مجموع به ۱۱۰ ایستگاه خدماترسانی میکنند (۲۷ ایستگاه زیرزمینی، ۶ ایستگاه پایینتر از سطح زمین، ۵۷ ایستگاه همسطح زمین و ۲۳ ایستگاه مرتفع). این سامانه با سامانه اتوبوس تندرو مترو باسوی (خطوط G و J)، سامانه قطار حومهایمترولینک و همچنین چندین خط امترک ارتباط دارد. شبکه ریلی متروی لس آنجلس تحت مالکیت و بهرهبرداری مترو لس آنجلس است.
از زمان آغاز به کار شبکه ریلی مترو لس آنجلس در سال ۱۹۹۰، این شبکه بهطور قابلتوجهی توسعه یافته است و چندین طرح توسعه دیگر نیز در دست اجرا هستند یا در حال بررسیاند. در سال ۲۰۲۵، میزان مسافر این سامانه ۶۸٬۷۶۴٬۳۰۰ نفر بود، یا بر اساس آمار سهماهه دوم سال ۲۰۲۶، حدود ۲۲۷٬۸۰۰ نفر در هر روز کاری. شبکه ریلی متروی لس آنجلس پرترددترین سامانه ریلی سبک در ایالات متحده آمریکا را اداره میکند.[۵]
لس آنجلس پیش از این دو سامانه حملونقل ریلی داشت: خطوط پسیفیک الکتریک رد کار و خطوط راهآهن لسآنجلس یلو کار که از اواخر قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۶۰ فعالیت میکردند. شبکه ریلی مترو لسآنجلس از بسیاری از مسیرهای ریلی سابق آنها استفاده میکند و از این رو میتوان آن را جانشین غیرمستقیم آنها دانست.