مجدلیه توبهکار (تیسین)
 | |
| هنرمند | تیسین |
|---|---|
| سال | حدود ۱۵۳۱ |
| مواد | رنگ روغن روی بوم |
| ابعاد | ۸۵ سانتیمتر × ۶۸ سانتیمتر (۳۳ اینچ × ۲۷ اینچ) |
| مکان | کاخ پیتی، فلورانس |
مجدلیهٔ توبهکار (انگلیسی: Penitent Magdalene) یک نقاشی رنگ روغن از تیسین است که حدود سال ۱۵۳۱ میلادی کشیده شده و اکنون در سالن آپولوی کاخ پیتی در فلورانس ایتالیا نگهداری میشود.
موضوع مریم مجدلیه بهعنوان زنی گناهکار و «سقوطکرده» که بهواسطهٔ عیسی مسیح به راه راست بازمیگردد، در سدهٔ شانزدهم بسیار محبوب بود، زیرا به هنرمندان امکان میداد بیآنکه متهم به رسوایی شوند، تنکامگی و دین را کنار هم بنشانند. روایت تیسین، مجدلیه را در لحظهای از شور و سرخوشی معنوی و توبهای ژرف نشان میدهد: اشک در چشمانش حلقه زده (اشاره به شستن پاهای عیسی و خشککردن آنها با موی سرش) و نگاهش رو به آسمان است.
هرچند اثر جنبهای اروتیک دارد، اما چنانکه وازاری یادآور میشود، برهنگی مجدلیه به افسانهای قرونوسطایی بازمیگردد که میگفت جامههایش در طول سی سال توبه در بیابان پس از عروج عیسی از هم فروپاشید. در واقع، بیشتر بازنماییهای هنری این موضوع، مجدلیه را کاملاً بیلباس یا تنها با پوششی سست (همانند پرداختهای بعدی تیسین از همین اثر) نشان میدادند. بنا بر روایتهای عامهپسندی مانند «افسانهٔ زرین»، مریم مجدلیه سالهای پایانی عمرش را برهنه و تنها در عزلتگاهی کوهستانی در پروانس گذراند و فرشتگانی که هر روز با آواز به دیدارش میآمدند خوراکش را فراهم میکردند. از این رو، بیلباسی او نماد دلکندن از طلا و جواهرات، تعلقات دنیوی و سپردن خود به ایمان مسیحی است. موی طلایی، پیکر گوشتالو و لبهای پُر مجدلیه با معیارهای زیبایی عصر رنسانس همخوانی دارد.
در اواخر قرون وسطی، سنتی شکل گرفت که بر پایهٔ آن گفته میشد سراسر بدن او جز صورت، دستها و پاها با پوششی از مو پوشیده شده است. گمان میرود این روایت از نمایشهای آیینی سرچشمه گرفته باشد و در هنر جنوب آلمان بسیار تصویر شده است. بازنمایی تیسین اثری مشابه بر جای میگذارد و احتمالاً یادآور شیوههای آلمانی در پرداخت این موضوع است.
منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Penitent Magdalene (Titian, 1531)». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
