مجلس عوام بریتانیای کبیر
مجلس عوام بریتانیای کبیر (به انگلیسی: House of Commons of Great Britain) مجلس سفلای پارلمان بریتانیای کبیر بود و از سال ۱۷۰۷ تا ۱۸۰۱ فعالیت داشت. در سال ۱۷۰۷، بر پایه‌ی قوانین اتحاد (Acts of Union)، این مجلس جایگزین مجلس عوام انگلستان و طبقه سوم پارلمان اسکاتلند شد؛ تحولی بزرگ که در نتیجهٔ اتحاد دو پادشاهی انگلستان و اسکاتلند و تشکیل پادشاهی بریتانیای کبیر به‌وجود آمد.
در سدهٔ هجدهم، سمت نخست‌وزیر شکل گرفت و اصل سیاسیِ جدیدی پدید آمد مبنی بر اینکه دولت تنها تا زمانی در قدرت می‌ماند که از پشتیبانی پارلمان برخوردار باشد. نخستین رأی عدم اعتماد در همین دوره روی داد، زمانی که دولت لرد نورت (Lord North) در پایان دادن به انقلاب آمریکا ناکام ماند. با این حال، برداشت امروزی که تنها حمایت مجلس عوام برای بقای دولت لازم است، بعدتر تثبیت شد، و رسم اینکه نخست‌وزیر حتماً عضو مجلس عوام باشد نه مجلس اعیان، تا قرن بیستم شکل نگرفت.
ادارهٔ جلسات مجلس بر عهده رئیس منتخب (Speaker) بود. نقش رسمی او هدایت بحث‌ها، تشخیص نوبت سخن، اعلام نتایج رأی‌گیری، نظارت بر نظم و آیین‌نامه و نمایندگی رسمی مجلس در مراسم و موقعیت‌های عمومی بود. عنوان «Speaker» نخستین بار در سال ۱۳۷۷ برای توصیف نقش توماس دِ هانگرفورد (Thomas de Hungerford) در پارلمان انگلستان ثبت شد. طبق عرف پارلمانی، رئیس مجلس با عنوان آقای رئیس (Mister Speaker) یا در صورت زن بودن، خانم رئیس (Madam Speaker) خطاب می‌شود.
در سال ۱۸۰۱، با تصویب مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ (Act of Union 1800) که پادشاهی بریتانیای کبیر و پادشاهی ایرلند را به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند پیوند داد، این مجلس گسترش یافت و به مجلس عوام پادشاهی متحد (House of Commons of the United Kingdom) تبدیل شد.[۱]
منبع
- ↑ "House of Commons of the United Kingdom". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-06.