مجموعه پگی گوگنهایم

موزه پگی گوگنهایم از کانال بزرگ دیده می‌شود

مجموعه پگی گوگنهایم یک موزه هنری در کانال بزرگ در دورسودورو سستیر ونیز، ایتالیا است. این موزه یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های ونیز است. این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، کاخی مربوط به قرن هجدهم، قرار دارد که به مدت سه دهه خانه پگی گوگنهایم، وارث آمریکایی، بود. او از سال ۱۹۵۱ شروع به نمایش فصلی مجموعه خصوصی خود از آثار هنری مدرن برای عموم کرد. پس از مرگ او در سال ۱۹۷۹، این مجموعه به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم منتقل شد که از سال ۱۹۸۰ این مجموعه را در تمام طول سال افتتاح کرد.

این مجموعه شامل آثاری از هنرمندان برجسته فوتوریست ایتالیایی و مدرنیست‌های آمریکایی است که در ژانرهایی مانند کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی فعالیت می‌کنند. همچنین شامل آثار مجسمه‌سازی نیز می‌شود. در سال ۲۰۱۷، کارول ویل، نوه پگی گوگنهایم، به عنوان مدیر این مجموعه منصوب شد و جانشین فیلیپ رایلندز شد که به مدت ۳۷ سال رهبری موزه را بر عهده داشت.

مجموعه

پگی گوگنهایم، مارسی، ۱۹۳۷

این مجموعه اساساً بر اساس مجموعه هنری شخصی پگی گوگنهایم، همسر سابق هنرمند مکس ارنست و خواهرزاده سلطان معدن، سلیمان آر. گوگنهایم، گردآوری شده است. او این آثار هنری را عمدتاً بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ جمع‌آوری کرد و آثاری را «به ترتیبی گیج‌کننده» در اروپا، همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم، و بعداً در آمریکا، جایی که استعداد جکسون پولاک را در میان دیگران کشف کرد، خریداری کرد.[۱] این موزه «مجموعه‌ای چشمگیر از هنر مدرن را در خود جای داده است. محیط زیبا و مجموعه معتبر آن سالانه حدود ۴۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند»، که آن را «پربازدیدترین مکان در ونیز پس از کاخ دوک» می‌کند. آثار به نمایش گذاشته شده شامل آثاری از فوتوریست‌های برجسته ایتالیایی و مدرنیست‌های آمریکایی است. قطعات موجود در این مجموعه شامل کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی است.[۲] در طول اقامت ۳۰ ساله پگی گوگنهایم در ونیز، مجموعه آثار او در خانه‌اش در کاخ ونیه دی لئونی و در نمایشگاه‌های ویژه در آمستردام (۱۹۵۰)، زوریخ (۱۹۵۱)، لندن (۱۹۶۴)، استکهلم (۱۹۶۶)، کپنهاگ (۱۹۶۶)، نیویورک (۱۹۶۹) و پاریس (۱۹۷۴) به نمایش گذاشته شد.

از جمله هنرمندان حاضر در این مجموعه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: از ایتالیا، جورجو د کیریکو (برج سرخ، نوستالژی شاعر) و جینو سورینی (رقصنده دریا)؛ از فرانسه، ژرژ براک (کلارینت)، ژان متزینگر (در ولودروم)، آلبرت گلیز (زن با حیوانات)، مارسل دوشان (مرد جوان غمگین در قطار)، فرناند لژه (مطالعه یک برهنگی و مردان در شهر[۳] [الف])، فرانسیس پیکابیا (تصویر بسیار نادر روی زمین)؛ از اسپانیا، سالوادور دالی (تولد هوس‌های سیال)، خوان میرو (زن نشسته ۲) و پابلو پیکاسو (شاعر، در ساحل)؛ از دیگر کشورهای اروپایی، کنستانتین برانکوشی (شامل مجسمه‌ای از مجموعه پرنده در فضا)، مکس ارنست (بوسه، لباس عروس)، آلبرتو جاکومتی (زنی با گلویش بریده شده، زنی در حال راه رفتن)، آرشیل گورکی (بدون عنوان)، واسیلی کاندینسکی (منظره با لکه‌های قرمز، شماره ۲، صلیب سفید)، پل کلی (باغ جادویی)، رنه ماگریت (امپراتوری نور) و پیت موندریان (ترکیب شماره ۱ با خاکستری و قرمز ۱۹۳۸، ترکیب با قرمز ۱۹۳۹)؛ و از ایالات متحده، الکساندر کالدر (طاق گلبرگ‌ها) و پولاک (زن ماه، کیمیاگری). در یکی از اتاق‌ها، موزه همچنین چند نقاشی از دختر پگی، پگین ویل گوگنهایم را به نمایش گذاشته است.[۵]

علاوه بر مجموعه دائمی، موزه ۲۶ اثر را به صورت امانت بلندمدت از مجموعه جیانی متیولی در خود جای داده است، از جمله تصاویری از فوتوریسم ایتالیایی از هنرمندانی از جمله اومبرتو بوچونی (ماتریا، پویایی یک دوچرخه‌سوار)، کارلو کارا (تظاهرات مداخله‌گرایانه) ، لوئیجی روسولو (استحکام مه) و سورینی (رقصنده آبی) و همچنین آثاری از جاکومو بالا، فورتوناتو دپرو، اوتونه روزای، ماریو سیرونی و آردنگو سوفیچی. در سال ۲۰۱۲، موزه ۸۳ اثر از مجموعه رودولف و هانلور شولهوف دریافت کرد که گالری مخصوص به خود را در داخل ساختمان دارد.[۶][۷]

ساختمان و دوسالانه ونیز

این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، که پگی گوگنهایم در سال ۱۹۴۹ خریداری کرد، نگهداری می‌شود اگرچه گاهی با یک ساختمان مدرن اشتباه گرفته می‌شود، این کاخ، کاخی مربوط به قرن هجدهم است که توسط معمار ونیزی، طراحی شده است. . این ساختمان ناتمام بود و ارتفاع غیرمعمولی در کانال بزرگ دارد. وب‌سایت موزه آن را اینگونه توصیف می‌کند:

نمای بلند و کوتاه کاخ ونیه دی لئونی، که از سنگ ایستریایی ساخته شده و در امتداد درختان باغ پشت سر قرار دارد و خطوط آن را نرم می‌کند، در مسیر باشکوه کاخ‌های کانال بزرگ از آکادمیا تا سالوت، یک «وقفه» خوشامدگویی تشکیل می‌دهد.[۸]

این کاخ به مدت سی سال خانه پگی گوگنهایم بود. در سال ۱۹۵۱، کاخ، باغ آن که اکنون باغ مجسمه‌سازی ناشر نامیده می‌شود، و مجموعه هنری او از آوریل تا اکتبر برای بازدید عموم افتتاح شد. مجموعه او در کاخ در طول تابستان‌ها تا زمان مرگش در کامپوسامپیرو، شمال ایتالیا، در سال ۱۹۷۹ باز بود. او کاخ و مجموعه ۳۰۰ قطعه‌ای را در سال ۱۹۷۶ به بنیاد سلیمان آر. گوگنهایم اهدا کرده بود این بنیاد که در آن زمان تحت مدیریت پیتر لاوسون-جانستون بود، کنترل کاخ و مجموعه را در سال ۱۹۷۹ به دست گرفت و مجموعه را در آوریل ۱۹۸۰ به عنوان مجموعه پگی گوگنهایم بازگشایی کرد.

پس از آنکه بنیاد در سال ۱۹۷۹ کنترل ساختمان را به دست گرفت، گام‌هایی برای گسترش فضای گالری برداشت؛ تا سال ۱۹۸۵، «تمام اتاق‌های طبقه اصلی به گالری تبدیل شده بودند… نمای سنگی سفید ایستریایی و تراس کانال منحصر به فرد مرمت شده بودند» و یک بال طاق‌دار بیرون‌زده به نام بارچسا توسط معمار جورجیو بلاویتس بازسازی شده بود. از سال ۱۹۸۵، موزه در تمام طول سال باز بوده است.[۸] در سال ۱۹۹۳، آپارتمان‌های مجاور موزه به یک باغ الحاقی، یک مغازه و گالری‌های بیشتر تبدیل شدند.[۹] در سال ۱۹۹۵، باغ مجسمه‌سازی ناشر تکمیل شد، اتاق‌های نمایشگاهی اضافی اضافه شد و یک کافه افتتاح شد. چند سال بعد، در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰، دو ملک مجاور خریداری شدند. در سال ۲۰۰۳، یک دفتر ورودی و رزرو جدید برای پاسخگویی به تعداد فزاینده بازدیدکنندگان، که در سال ۲۰۰۷ به ۳۵۰۰۰۰ نفر رسید، افتتاح شد. از سال ۱۹۹۳، مساحت موزه دو برابر شده و از ۲۰۰۰ متر مربع به ۴۰۰۰ متر مربع رسیده است.

از سال ۱۹۸۵، ایالات متحده این بنیاد را برای اداره غرفه ایالات متحده در دوسالانه ونیز، نمایشگاهی که هر دو تابستان برگزار می‌شود، انتخاب کرده است. در سال ۱۹۸۶، این بنیاد غرفه به سبک پالادیان را که در سال ۱۹۳۰ ساخته شده بود، خریداری کرد[۱۰]

مدیریت و حضور و غیاب

فیلیپ رایلندز پس از مرگ پگی گوگنهایم، تا سال ۲۰۱۷، به مدت ۳۷ سال ریاست موزه را بر عهده داشت.[۱۱] او در سال ۲۰۰۰ به عنوان اولین مدیر مجموعه منصوب شد، و در سال ۲۰۱۷ به عنوان مدیر بازنشسته برگزیده شد. در سال ۲۰۱۷، نوهٔ پگی گوگنهایم، کارول پی.بی. ویل، پس از آنکه از سال ۱۹۹۷ متصدی موزهٔ سولومون آر. گوگنهایم در نیویورک بود، جانشین رایلندز شد[۱۲][۱۳]

دعاوی حقوقی

از سال ۱۹۹۲، ساندرو رامنی، نوه پگی گوگنهایم، به همراه فرزندان و برخی از پسرعموهایش، اختلافات متعددی را با بنیاد سلیمان آر. گوگنهایم مطرح کرده‌اند. این اختلافات تا حدودی مربوط به تفاوت در زبان بین سند اهدایی بی‌قید و شرط گوگنهایم به بنیاد در سال ۱۹۷۶، نامه‌ای در سال ۱۹۶۹ و نسخه‌ای از وصیت‌نامه او در سال ۱۹۷۲ است. دادگاه‌ها این سند را لازم‌الاجرا دانسته‌اند.[۱۴] در سال ۱۹۹۲، رامنی و دو نوه دیگر از بنیاد در پاریس شکایت کردند. آنها، از جمله موارد دیگر، ادعا کردند که نوسازی مجموعه با متن و روح خواسته‌های او مطابقت ندارد. در سال ۱۹۹۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و به نوه‌ها دستور داد هزینه‌های دادگاه بنیاد را بپردازند.[۱۵]

پس از اهدای تقریباً ۸۰ اثر به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم توسط هانلور و رودولف شولهوف (یکی از متولیان سابق بنیاد) در سال ۲۰۱۲، برخی از آثار جمع‌آوری‌شده توسط گوگنهایم از کاخ گوگنهایم برداشته شد تا فضایی برای نمایش آثار جدید ایجاد شود. نام شولهوف‌ها در کنار نام گوگنهایم در هر دو ورودی موزه حک شده است. پسر آنها، مایکل پی. شولهوف، از سال ۲۰۰۹ متولی بنیاد گوگنهایم بوده است. در سال ۲۰۱۴، چندین نفر از نوادگان فرانسوی پگی گوگنهایم، به رهبری رامنی، از بنیاد به دلیل نقض وصیت‌نامه و توافق‌نامه‌های او با بنیاد، که به گفته آنها مستلزم آن است که مجموعه او «دست‌نخورده و در معرض نمایش باقی بماند» شکایت کردند. آنها همچنین ادعا کردند که محل دفن خاکستر او در باغ‌های کاخ گوگنهایم با نمایش مجسمه‌های اطراف و موارد دیگر، بی‌حرمت شده است. در این دادخواست درخواست شده بود که میراث بنیان‌گذار لغو شود یا مجموعه‌ها، محل قبر و تابلوها بازگردانده شوند. سایر نوادگان پگی گوگنهایم از موضع بنیاد حمایت کردند. در سال ۲۰۱۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و هزینه‌های حقوقی بنیاد را به عهده گرفت. دادگاه خاطرنشان کرد که نوادگان در برخی از مهمانی‌های برگزار شده در باغ‌ها توسط بنیاد شرکت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پاریس این دادخواست را رد کرد و هزینه‌های حقوقی اضافی را به بنیاد اختصاص داد.[۱۶] رامنی قصد خود را برای ادامه تجدیدنظرخواهی اعلام کرد.[۱۷]

منابع

  1. ↑ Walsh, John. "The Priceless Peggy Guggenheim", The Independent, October 21, 2009, accessed March 12, 2012
  2. ↑ "Collections". guggenheim-venice.it. Peggy Guggenheim Collection. Archived from the original on 2012-04-07. Retrieved 10 March 2012.
  3. ↑ "Fernand Léger". guggenheim-venice.it. Peggy Guggenheim Collection.
  4. ↑ Gannon, Megan (February 6, 2014). "Guggenheim Painting Proven to Be a Fake". LiveScience.com.
  5. ↑ "Palazzo Venier dei Leoni, 1950s". guggenheim-venice.it. Peggy Guggenheim Collection. Retrieved 10 March 2012.
  6. ↑ Catton, Pia (September 19, 2012). "From a Long Island Home, Art for Many Collectors". The Wall Street Journal.
  7. ↑ Ruiz, Cristina and Hannah McGivern. "Heirs of Peggy Guggenheim sue New York foundation" بایگانی‌شده در ۲۰۱۴-۰۳-۱۸ توسط Wayback Machine, The Art Newspaper, 14 March 2014
  8. 1 2 "The Palace". guggenheim-venice.it. Peggy Guggenheim Collection. Archived from the original on 2011-07-16. Retrieved 10 March 2012.
  9. ↑ "Peggy Guggenheim Collection, Venice". guggenheim.org. Solomon R. Guggenheim Foundation. Retrieved April 3, 2012.
  10. ↑ "US Pavilion". guggenheim-venice.it. Peggy Guggenheim Collection, Solomon R. Guggenheim Foundation. Archived from the original on September 27, 2011. Retrieved October 22, 2011.
  11. ↑ "The Solomon R. Guggenheim Foundation Appoints Karole P.B. Vail to Lead the Peggy Guggenheim Collection" (Press release). Solomon R. Guggenheim Foundation. June 8, 2017.
  12. ↑ Harris, Gareth. "Peggy Guggenheim’s granddaughter takes the reins at the late collector’s Venetian museum" بایگانی‌شده در ۲۰۱۷-۰۶-۱۱ توسط Wayback Machine, The Art Newspaper, June 8, 2017
  13. ↑ "Karole Vail". guggenheim.org. Retrieved 30 July 2017.
  14. ↑ Ruiz, Cristina. "Peggy Guggenheim's great-grandchildren say New York exhibition violates her legacy" بایگانی‌شده در ۲۰۱۷-۰۶-۲۴ توسط Wayback Machine, The Art Newspaper, April 20, 2017
  15. ↑ Esterow, Milton (January 5, 2017). "The Bitter Legal Battle over Peggy Guggenheim's Blockbuster Art Collection". Vanity Fair.
  16. ↑ Carvajal, Doreen (September 23, 2015). "Peggy Guggenheim's Kin Lose Bid to Challenge How Her Collection Is Displayed". The New York Times.
  17. ↑ Esterow, Milton (January 5, 2017). "The Bitter Legal Battle over Peggy Guggenheim's Blockbuster Art Collection". Vanity Fair.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مجموعه پگی گوگنهایم موجود است.
  1. ↑ A third work that Guggenheim had purchased was never exhibited, as it was suspected to be a fraud. In February 2014, researchers concluded that the piece was a fake after "they detected faint signatures of Cold war-era nuclear bombs in the canvas that reveal the painting was created after Léger's death" in 1959.[۴]
خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «persian-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="persian-alpha"/> متناظر پیدا نشد. ().
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.