مرجعیت آموزگاری کلیسا

در باور پیروان آیین کاتولیک، مرجعیت آموزگاری کلیسا (انگلیسی: Magisterium) یا «مقام معلمی کلیسا» به معنای اختیار و حق رسمی کلیسا برای بازگو کردن و تفسیر معتبر و درست سخن خداوند است و این جایگاه به‌عنوان مرجع شناخته‌شده برای آموزش باورهای دینی عمل می‌کند. بر پایه آموزه‌های این آیین، این مرجعیت تنها در اختیار پیشوای بزرگ، یعنی پاپ، و بزرگان دینی، یعنی اسقف‌ها، قرار دارد که به‌عنوان جانشینان فرستادگان نخستین مسیح وظیفه پاسداری از درستی آموزه‌ها را بر عهده دارند. از جمله کارکردهای اصلی این مرجعیت، بازخوانی نوشته‌های مقدس و میراث کهن دینی به‌گونه‌ای سازگار با اصول آیین کاتولیک و نیز جلوگیری از ورود برداشت‌های نادرست یا دیدگاه‌های شخصی به بدنه باورهای رسمی دین است.

آموزش‌های صادرشده از سوی این مرجعیت به دو شکل ارائه می‌شود: در شکل ویژه، که شامل بیانیه‌های رسمی و بنیادین پاپ یا تصمیم‌های شوراهای جهانی کلیساست، این آموزه‌ها خطاناپذیر دانسته می‌شوند، و در شکل عادی، که دربرگیرنده آموزش‌های روزمره پاپ و اسقف‌ها در کلیساها یا نامه‌های عمومی است، پذیرش آن‌ها از سوی پیروان الزامی شمرده می‌شود، هرچند هم‌سنگ احکام قطعی و بی‌لغزش تلقی نمی‌شوند. کلیسای کاتولیک بر این باور است که کتاب مقدس، میراث کهن دینی و مرجعیت آموزگاری به‌گونه‌ای جدایی‌ناپذیر به هم پیوسته‌اند و هیچ‌یک بدون دیگری معنا و کارکرد کامل ندارد، ازاین‌رو مرجعیت آموزگاری خود را فراتر از سخن خدا نمی‌داند، بلکه آن را خدمتگزار و مفسر آن تلقی می‌کند. این برداشت یکی از تفاوت‌های اساسی میان کاتولیک‌ها و پیروان آیین معترض، یعنی پروتستان‌ها، به‌شمار می‌رود، زیرا معترضان بر این دیدگاه پای می‌فشارند که تنها کتاب مقدس مرجع نهایی است و هیچ فرد یا نهادی را دارای صلاحیت ویژه برای تفسیر رسمی و نهایی کلام خدا نمی‌دانند.


جستارهای وابسته

منابع

    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.