مسابقه نیزه‌بازی وست‌مینستر
| طومار مسابقات وست‌مینستر ۱۵۱۱ | |
|---|---|
 جزئیاتی که هنری هشتم را در حال نیزه‌بازی سواره در مقابل کاترین آراگون نشان می‌دهد | |
| |
| تاریخ ایجاد | ۱۵۱۱ |
| جای ایجاد سند | کالج نشان‌ها |
| آرمان | بزرگداشت تولد پسر شاه هنری هشتم که در روز سال نو ۱۵۱۱ متولد شد |
طومار مسابقات وست‌مینستر ۱۵۱۱ (به انگلیسی: 1511 Westminster Tournament Roll) یک طومار نقاشی‌شده مشتمل بر ۳۶ پوستهٔ پوست‌آهو است که به یکدیگر دوخته شده‌اند. طول این طومار نزدیک به ۶۰ فوت (حدود ۱۸ متر) و عرض آن ۱۴۳⁄۴ اینچ است. این طومار، مسابقات نیزه‌بازی سواره را به تصویر می‌کشد که توسط هنری هشتم در فوریهٔ ۱۵۱۱ برای جشن گرفتن تولد پسرش، هنری، دوک کورنوال از کاترین آراگون در روز سال نو همان سال، برپا شده بود.[۱]
دیل هوک در کتاب خود به نام «فرهنگ سیاسی تودور»، این طومار را این‌گونه توصیف می‌کند:[۲]
این [طومار تذهیب‌شده] یک رکورد تصویری منحصربه‌فرد از اهداف سیاسی-فرهنگی مسابقات تودور به عنوان یک نمایش باشکوه را در خود حفظ کرده است: در اینجا شکوه نمایشی و شوالیه‌ایِ دربار هنریِ جوان دیده می‌شود؛ شکوهی سازمان‌یافته که هدف از آن، رقابت با شکوه دربار بورگوندی بود که فرم‌های این‌گونه آیین‌های مجلل نظامی از آن اقتباس شده بود.
این طومار یکی از قدیمی‌ترین و ارزشمندترین دارایی‌های کالج نشان‌ها در لندن است. باور بر این است که این اثر حاصل کارگاه توماس رایتسلی است؛[۳] همان‌طور که دعوت‌نامه مسابقات وست‌مینستر (که نامه‌ای برای دعوت به این مسابقات بود) نیز در همان‌جا تولید شده بود. سند دعوت‌نامه اکنون در مجموعه‌های کتابخانه بریتانیا نگهداری می‌شود.[۴] این طومار همچنین شامل نخستین پرترهٔ شناخته‌شده از یک فرد سیاه‌پوست دارای نام در بریتانیا، یعنی جان بلنک است.[۵] تصویر او دو بار در این طومار در حال نواختن شیپور (ترومپت) در هر دو مراسم افتتاحیه و اختتامیه مسابقات به چشم می‌خورد.[۶]
محتویات
پوسته ۱: مقدمه
یک نشانک که نماد اتحاد هنری هشتم و کاترین آراگون است.
پوسته‌های ۲ تا ۲۳: آغاز روز
یک موکب و رژه به رهبری رئیس اسلحه‌خانهٔ پادشاه و گرزدار او که شش شیپورنواز از جمله شیپورنواز سیاه‌پوست، جان بلنک (که در حساب‌های مالی جان هرون از او نام برده شده)، آن‌ها را همراهی می‌کنند. در ادامه، شانزده نجیب‌زاده، کاروان تمثیلی چهار مبارزه‌طلب (چلنجر) را هدایت می‌کنند: سر ادوارد نویل در نقش «اندیشهٔ شادمان»، سر ویلیام کورتنی در نقش «حسن نیت»، سر توماس نیوت در نقش «اشتیاق دلاورانه» و در پایان هنری هشتم در نقش «قلب وفادار». هر مبارزه‌طلب توسط تعدادی ملازم پیاده همراهی می‌شود که پادشاه بیشترین ملازم را به خود اختصاص داده است.
پوسته‌های ۲۴ تا ۲۷: مسابقه نیزه‌بازی
صحنهٔ نیزه‌بازی سواره، با حضور مبارزه‌طلبان (Challengers) در یک سو و پاسخ‌دهندگان (Answerers) در سوی دیگر، نیزه‌بازی خودِ هنری را به تصویر می‌کشد؛ درست در لحظه‌ای که او نیزهٔ خود را بر روی کلاه‌خود حریف می‌شکند و با این کار بالاترین امتیاز را کسب می‌کند. مسابقهٔ نیزه‌بازی پادشاه به گونه‌ای نشان داده شده که ملکه کاترین به همراه بانوان و آقایان دربار، از داخل یک سایه‌بان (جایگاه) مجلل و تزئین‌شده در حال تماشای آن هستند.
پوسته‌های ۲۷ تا ۳۵: پایان روز
این بخش، بازگشت موکب را از میدان مسابقه به تصویر می‌کشد که در انتهای آن پادشاه با تمام لباس‌های فاخر و جلال خود، در میان چندین ملازم پیاده، در حال عبور از مقابل ملکه در جایگاه دیده می‌شود.
پوسته ۳۶: فرجام
یک نشان نشان‌شناسی پایانی و یک شعر پنج‌بندی در ستایش هنری هشتم، از جمله این ابیات:
این است امید ما، لنگرگاه و بندرگاه ما
که اکنون در آن، ایمن از غم‌های تاریک بادبان می‌کشیم
به لطف هری، پادشاه ما، که مایهٔ فخر آفرینش است
برای درک مقیاس و عظمت این تشریفاتِ به تصویر کشیده شده در طومار، می‌توان به اظهار نظر آلن گاتمن اشاره کرد:[۷]
اگر بازی‌های المپیک قرار بود به همین نسبت از تشریفات و نمایش‌های مجلل در کنار مسابقات ورزشی برخوردار باشد، باید انتظار یک هفته مراسم افتتاحیه، به دنبال آن دو روز مسابقات ورزشی و سپس یک هفته دیگر مراسم اختتامیه را می‌داشتیم.
نسخه‌های بازتولید شده
یک نسخه بازتولید شده به روش کلوتیپ (چاپ نوری) توسط سیدنی آنگلو با عنوان «طومار بزرگ مسابقات وست‌مینستر»[۸] در سال ۱۹۶۸ منتشر شد که انتشار آن با حمایت مالی صندوق مارک فیتچ ممکن گردید. همچنین مجموعه‌ای از حکاکی‌های این طومار در سال ۱۷۴۷ برای کتاب وتوستا مونومنتا انجام شد که این اثر در انجمن عتیقه‌شناسان لندن نگهداری می‌شود. عکس‌های دیجیتالی این اثر نیز در کالج نشان‌ها موجود است.
حضور در تلویزیون و برنامه‌های رادیویی
این طومار در مجموعهٔ مستند دیوید اولوسوگا برای شبکهٔ بی‌بی‌سی دو با عنوان «سیاه‌پوست و بریتانیایی: یک تاریخ فراموش‌شده» که نخستین بار در ۹ نوامبر ۲۰۱۶ پخش شد، به نمایش درآمد.[۹] این اثر همچنین در قسمت اول مستند «شش همسر با لوسی ورسلی» که در ۷ دسامبر ۲۰۱۶ از شبکهٔ بی‌بی‌سی وان پخش شد، نشان داده شد.[۱۰] جزئیات این طومار در برنامهٔ رادیویی جولیان جازف در شبکهٔ بی‌بی‌سی رادیو ۴ با عنوان «شیپور باید بنوازد» نیز تشریح شده است.[۱۱]
نمایش عمومی
در مه ۲۰۲۲، در جریان برگزاری نمایشگاهی با عنوان «تودورها: اشتیاق، قدرت و سیاست» در گالری هنری واکر در لیورپول، طومار مسابقات وست‌مینستر برای نخستین بار پس از ۲۰ سال در معرض دید عموم قرار گرفت. این اولین بار بود که این سند تاریخی در جایی خارج از لندن به نمایش گذاشته می‌شد.[۶]
منابع
- ↑ Henry Ellis, Hall's Chronicle (London, 1809), pp. 518–519
- ↑ Hook, Dale (2002). Tudor Political Culture. Cambridge University Press. p. 79.
- ↑ Anglo, Sydney (1968). The Great Tournament Roll of Westminster: Historical Introduction. Oxford: Clarendon Press. p. 75.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان ناشر (رده) - ↑ "Westminster Tournament Challenge".
- ↑ Nadia van Pelt, 'John Blanke's wages: No business like show business', Medieval English Theatre 44 (Boydell, 2023), pp. 3–35. doi:10.2307/j.ctv360nrnh
- 1 2 "Story of Henry VIII's Black trumpeter to be told at Walker Art Gallery in Liverpool". the Guardian (in English). 2022-04-20. Retrieved 2022-05-21.
- ↑ Guttman, Allen (2005). Chariot Races, Tournaments and the Civilising Process: Talking Public Universities. University of Toronto.
- ↑ Anglo, Sydney (1968). The Great Tournament Roll of Westminster. Oxford: Clarendon Press.
- ↑ "Black and British: A Forgotten History".
- ↑ "Six Wives with Lucy Worsley".
- ↑ "The Trumpet Shall Sound".
- موسیقیدانان سده ۱۶ (میلادی) اهل انگلستان
- نوازندگان ترومپت اهل انگلستان
- هنر در ۱۵۱۱ (میلادی)