مستر بین دوباره سوار می‌شود

مستر بین برای پست کردن یک نامه از خانه خارج می‌شود. پس از استفاده از یک دسته کلید برای برداشتن سوییچ خودرویش، متوجه می‌شود که باتری خودرو خالی است، بنابراین تصمیم می‌گیرد با اتوبوس برود. وقتی به ایستگاه اتوبوس می‌رسد، مردی که از قبل آنجا منتظر بود دچار حمله قلبی می‌شود و بین را می‌ترساند. بین به روش‌های مختلفی سعی می‌کند او را احیا کند، با لگد زدن روی سینه‌اش، فرو کردن قرص در گلویش، تلاش برای احیای دهان به دهان و استفاده از شوک الکتریکی با استفاده از کابل باتری. شوک الکتریکی نخست جواب می‌دهد، اما بین فراموش می‌کند کابل‌ها را جدا کند و وقتی مرد برای دست دادن به سمتش می‌آید، دوباره به او شوک الکتریکی وارد شده و بیهوش می‌شود. یک آمبولانس از راه می‌رسد و در حالی که امدادگران در حال مداوای مرد هستند، بین از باتری آمبولانس برای باتری به باتری مینی خودش استفاده می‌کند. بین با خودرویش می‌رود و آمبولانس را به دلیل باتری خالی، از کار افتاده رها می‌کند.

بین به سمت صندوق پستی می‌رود، اما در حین رانندگی تصادفاً تمبر نامه‌اش را قورت می‌دهد. او به خانمی پیشنهاد می‌دهد که نامه‌اش را برای او پست کند و حتی وانمود می‌کند که نامه را انداخته است، اما یواشکی آن را پیش خودش نگه می‌دارد تا از تمبرش برای نامه خودش استفاده کند. او با استفاده از بخار رادیاتور خودرویش، تمبر را از روی نامه جدا می‌کند و با یک آبنبات جوشیده که در جیبش چسبیده بود، آن را به نامه خودش می‌چسباند. بعد از تلاش زیاد برای چسباندن تمبر با یک انگشت، در نهایت با مشت روی آن می‌کوبد. درست در همین لحظه، پستچی سر می‌رسد و همان خانم برمی‌گردد و نامه‌اش را روی زمین، بدون تمبر پیدا می‌کند. او به پستچی اعتراض می‌کند، در حالی که بین برای اینکه گیر نیفتد، داخل صندوق پستی پنهان می‌شود. او تمام طول روز در صندوق پستی گیر می‌افتد. هر چه تلاش می‌کند تا توجه دیگران را جلب کند، کسی متوجه نمی‌شود. حتی کراواتش را از سوراخ صندوق بیرون می‌آورد، اما فقط یک سگ را جذب می‌کند که کراوات را می‌کشد و نزدیک است او را خفه کند. وقتی بالاخره (توسط یک پستچی دیگر) آزاد می‌شود، تصادفاً کلیدهای خودرویش را در یک چاه فاضلاب می‌اندازد و مجبور می‌شود با اتوبوس به خانه برگردد و در ایستگاه اتوبوس با مرد دیگری منتظر می‌ماند. آن مرد سوار اتوبوس می‌شود، اما بین نمی‌تواند سوار شود زیرا تمام صندلی‌ها پر است و مجبور می‌شود منتظر اتوبوس بعدی بماند.

در محل اقامتش، بین در حال آماده کردن وسایل برای تعطیلات است، اما متوجه می‌شود که کیف کوچک او برای لباس‌ها و غذایش فضای کافی ندارد. او اندازه وسایلش را کم می‌کند، اغلب با قیچی، تا در کیف جا شوند – مانند کوتاه کردن شلوارش به شورت (قبل از اینکه متوجه شود از قبل یکی دارد)، شکستن مسواکش، خالی کردن مقداری از خمیردندان در سینک، برداشتن فقط یک لنگه از صندل و گذاشتن یک دستمال به جای حوله. اما دلش نمی‌آید تدی را کوتاه کند. بعد از اینکه همه چیز را در کیف کوچکش جا می‌دهد، زیر تخت را نگاه می‌کند و کیف بزرگ‌تری پیدا می‌کند. با این حال، از آنجایی که کیف کوچک او از قبل پر شده، فقط همان را همراه با یک وسیله دیگر که نمی‌توانست در کیف جا دهد (یک کتاب)، در چمدان بزرگتر می‌گذارد.

بین سوار قطار می‌شود و کتابش را می‌خواند. او روبه‌روی مردی نشسته است که او هم در حال مطالعه است. وقتی آن مرد به یک قسمت خنده‌دار از کتابش می‌رسد، با صدای بلند می‌خندد و حواس بین را پرت می‌کند. بین سعی می‌کند در آرامش کتاب بخواند و برای جلوگیری از صدا، گوش‌هایش را می‌گیرد، که باعث می‌شود مرد به او با تعجب نگاه کند. او مقداری آدامس جویده شده زیر صندلی پیدا می‌کند و آن را در گوش‌هایش می‌گذارد تا صدا را مسدود کند. در نهایت، مسئول قطار وارد می‌شود و درخواست چک کردن بلیت‌هایشان را می‌کند. بین که حواسش پرت است اما از حضور ناگهانی مرد شوکه شده، تصادفاً کتابش را که بلیتش را به عنوان نشانک در آن گذاشته بود، از پنجره قطار به بیرون پرتاب می‌کند و باعث می‌شود آن مرد دوباره با صدای بلند بخندد.

در ادامه، بین سوار هواپیما می‌شود، اما مجبور است از یک پسر بیمار که در صندلی کناری او نشسته، مراقبت کند. او با روش‌های مختلفی سعی می‌کند پسر را خوشحال کند: با چسباندن تکه‌های مجله روی صورتش، بازی با یک جلیقه نجات خودبادشونده (که بعداً از صندلی بین به بیرون پرواز می‌کند)، تظاهر به استفراغ و باد کردن یک کیسه کاغذی و تلاش برای ترکاندن آن. وقتی متوجه می‌شود کیسه سوراخ دارد، شروع به گشتن دنبال یک کیسه خالی دیگر می‌کند. در حالی که او پشتش به سمت پسر است و هواپیما دچار لرزش می‌شود، پسر در کیسه استفراغ می‌کند و آن را به بین می‌دهد. بین بدون اینکه از محتویات کیسه خبر داشته باشد، آن را گرفته و بین دستانش می‌ترکاند و قسمت با صدای ترکیدن کیسه به طور ناگهانی به پایان می‌رسد، و سرنوشت او نامشخص می‌ماند.

• راجر اسلومن، که در قسمت آزمایشی نقش مرد نابینا را بازی کرده بود، در این قسمت در نقش مردی که دچار حمله قلبی می‌شود، بازگشت.
• نیک هنکاک، که در قسمت «مستر بین به شهر می‌رود» نقش دزد دوربین را بازی کرده بود، در این قسمت در نقش نگهبان قطار بازگشت.
• هوگو مندز، که در قسمت «مشکل مستر بین» نقش پسری که با قایق کنترل از راه دور بازی می‌کرد را ایفا کرده بود، در این قسمت در نقش پسر بیمار بازگشت.
• استیون فراست، که نقش مرد خندان را بازی کرد، پیش از این با روآن اتکینسون در «جادوگر تعقیب‌کننده»، پنجمین قسمت از بلک‌ادر، و در «مجازات بدنی»، دومین قسمت از بلک‌ادر پیش می‌رود، هم‌بازی بود.