مسیحیت در میانمار
مسیحیت در میانمار سابقه‌ای به اوایل قرن هجدهم دارد. طبق سرشماری سال ۲۰۱۴، مسیحیت دومین دین بزرگ این کشور است که ۶٫۳٪ از جمعیت آن را پیروی می‌کنند، که عمدتاً در میان کاچین، چین و کایین و اوراسیایی‌ها به دلیل فعالیت‌های تبلیغی در مناطق مربوطه‌شان رواج دارد.[۱] در سال ۲۰۲۳، تقریباً ۸٪ از جمعیت مسیحی هستند؛ حدود دو سوم مسیحیان این کشور پروتستان هستند، به ویژه باپتیست‌های کنوانسیون باپتیست میانمار. از هر شش مسیحی، یک نفر کاتولیک رومی است.[۲]
مسیحیان از دهه ۱۹۲۰ با برخی خصومت‌ها یا حتی آزار و اذیت مواجه بوده‌اند. مسیحیان به رده‌های بالای قدرت راه نیافته‌اند. تعداد کمی از سازمان‌های مبلغ مسیحی خارجی اجازه ورود به کشور را برای انجام کارهای تغییر مذهب داشته‌اند،[۳] مانند سازمان «ورلد ویژن» پس از طوفان نرگس. ممنوعیت طولانی مدت ورود آزادانه مبلغان و مطالب مذهبی از زمان استقلال در سال ۱۹۴۸ ادامه داشته است که به عنوان خصومت با مسیحیت تلقی می‌شود. گزارش‌هایی از آتش زدن کلیساهای مسیحی در جنوب شرقی میانمار منتشر شده است.[۴]
توسط کلیسا
کاتولیک رومی
در قرن هفدهم، مبلغان پرتغالی وارد شدند. در سال ۱۹۲۵، دو کشیش در آنجا بودند. چندین مبلغ کاتولیک در دهه ۱۸۳۰ از اروپا وارد شدند و تا سال ۱۸۴۱، ۴۵۰۰ کاتولیک وجود داشت.[۵] اولین راهبه‌ها در سال‌های ۱۸۴۷–۱۸۵۲ وارد شدند. تا سال ۱۸۶۲، کاتولیک‌ها یک اسقف، ۱۱ مبلغ، یک کشیش بومی، یک کالج و حدود ۶۰۰۰ عضو داشتند. در سال ۱۹۹۲، تعداد اعضا حدود ۲۷۰۰۰ نفر بود که ۶۶ مبلغ و ۱۲ کشیش بومی در آن حضور داشتند. کاتولیک‌ها دو مدرسه علمیه و ۷۳ مدرسه با ۳۹۰۰ دانش‌آموز را اداره می‌کردند. امروزه یک بخش کوچک کاتولیک رومی وجود دارد. بخش کاتولیک تا سال ۱۹۳۳ به ۱۲۱۰۰۰ نفر جمعیت رسید.[۶]
پروتستانتیسم
کلیساهای پروتستان برمه در اوایل قرن نوزدهم توسط آدونیرام جادسون (۱۷۸۸–۱۸۵۰)، یک مبلغ باپتیست آمریکایی، آغاز به کار کردند. سال‌ها طول کشید تا او به اولین نوکیش خود برسد، اما تعداد آنها به سرعت افزایش یافت و تا سال ۱۸۵۱ به ۱۰۰۰۰ نفر رسید. او کتاب مقدس را در سال ۱۸۳۴ به زبان برمه‌ای ترجمه کرد.[۷]
در سال ۱۸۶۵، کنوانسیون باپتیست میانمار تأسیس شد و در سال ۱۹۲۷، مدرسه الهیات ویلیس و اورلیندا پیرس در رانگون به عنوان یک مدرسه علوم دینی باپتیست تأسیس شد. این مدرسه هنوز به عنوان مؤسسه الهیات میانمار فعالیت می‌کند و به دانشجویان بسیاری از فرقه‌های پروتستان خدمات ارائه می‌دهد. اکثر نوکیشان از گروه قومی کارن در مناطق کوهستانی بودند و نه از بودایی‌ها. طبق سرشماری سال ۱۹۲۱، مسیحیان در مجموع ۲۵۷۰۰۰ نفر یا دو درصد از کل جمعیت بودند. این تعداد شامل حدود ۵۰۰۰۰ مسیحی با میراث هندی، انگلیسی یا اوراسیایی بود و ۶۹٪ آنها کارن بودند.[۸]
پس از سال ۱۹۱۴، عنصر بودایی بسیار ملی‌گرایانه‌تر شد و در برابر مسیحیت بسیار مقاوم گشت. خصومت نسبت به کارن‌های مسیحی و همچنین نسبت به مهاجران هندی وجود داشت. جمعیت پروتستان در سال ۱۹۲۶ به ۱۹۲۰۰۰ نفر رسید که باپتیست‌ها با بیش از ۲۰۰ مبلغ مذهبی در صف اول قرار داشتند. به‌طور فزاینده‌ای، جامعه بومی کنترل سازمان‌های پروتستان را به دست گرفت.[۹]
ارتدکس شرقی
یک اقلیت کوچک مسیحی ارتدکس ارمنی در برمه وجود دارد که در کلیسای حواری ارمنی سنت جان باپتیست در یانگون متمرکز است.[۱۰]
مسیحیت بر پایه ایالت
گزارش سرشماری نفوس و مسکن سال ۲۰۱۴ آمار زیر را از مسیحیت در میانمار ارائه می‌دهد.
| ایالت | جمعیت | مسیحیت (سرشماری ۲۰۱۴) |
درصد جمعیت ایالت |
|---|---|---|---|
| آیوادی | ۶٬۱۸۴٬۸۲۹ | ۳۸۸٬۳۴۸ | ۶٫۳٪ |
| باگو | ۴٬۸۶۷٬۳۷۳ | ۱۴۲٬۵۲۸ | ۲٫۹٪ |
| ایالت چین | ۴۷۸٬۸۰۱ | ۴۰۸٬۷۳۰ | ۸۵٫۴٪ |
| ایالت کاچین | ۱٬۶۴۲٬۸۴۱ | ۵۵۵٬۰۳۷ | ۳۳٫۸٪ |
| ایالت کایا | ۲۸۶٬۶۲۷ | ۱۳۱٬۲۳۷ | ۴۵٫۸٪ |
| ایالت کایین | ۱٬۵۰۴٬۳۲۶ | ۱۴۲٬۸۷۵ | ۹٫۵٪ |
| مگوی | ۳٬۹۱۷٬۰۵۵ | ۲۷٬۰۱۵ | ۰٫۷٪ |
| ماندالای | ۶٬۱۶۵٬۷۲۳ | ۶۵٬۰۶۱ | ۱٫۱٪ |
| ایالت مون | ۲٬۰۵۴٬۳۹۳ | ۱۰٬۸۰۰ | ۰٫۵٪ |
| نای پی تاو | ۱٬۱۶۰٬۲۴۲ | ۱۲٬۲۹۳ | ۱٫۱٪ |
| ایالت راخین | ۲٬۰۹۸٬۸۰۷ | ۳۶٬۷۹۱ | ۱٫۸٪ |
| ساگینگ | ۵٬۳۲۵٬۳۴۷ | ۳۴۹٬۳۷۷ | ۶٫۵٪ |
| ایالت شان | ۵٬۸۲۴٬۴۳۲ | ۵۶۹٬۳۸۹ | ۹٫۸٪ |
| تانینتاری | ۱٬۴۰۸٬۴۰۱ | ۱۰۰٬۷۵۸ | ۷٫۲٪ |
| یانگون | ۷٬۳۶۰٬۷۰۳ | ۲۳۲٬۲۴۹ | ۳٫۲٪ |
| میانمار | ۵۰٬۲۷۹٬۹۰۰ | ۳٬۱۷۲٬۴۷۹ | ۶٫۳٪ |
آزادی مذهب
در سال ۲۰۲۳، این کشور از نظر آزادی مذهبی امتیاز ۱ از ۴ را کسب کرد؛ خاطرنشان شد که مقامات اجازه تبلیغ دین یا کار ساختمانی را نمی‌دهند.[۱۱]
در همان سال، این کشور به عنوان چهاردهمین مکان بد جهان برای مسیحیان رتبه‌بندی شد.[۱۲]
منابع
- ↑ Mang, Pum Za (August 2016). "Buddhist Nationalism and Burmese Christianity". Studies in World Christianity (به انگلیسی). 22 (2): 148–167. doi:10.3366/swc.2016.0147. ISSN 1354-9901.
- ↑ Burma. CIA World Factbook.
- ↑ Latourette, A history of expansion of Christianity. 7. Advance through storm: AD 1914 and after (1945), pp 320
- ↑ Kenneth Scott Latourette, A history of the expansion of Christianity. 6, The great century in Northern Africa and Asia: A.D. 1800 - A.D. 1914 (1944), pp 226-27.
- ↑ Kenneth Scott Latourette, A history of the expansion of Christianity. 6, The great century in Northern Africa and Asia: A.D. 1800 - A.D. 1914 (1944), pp 226-27.
- ↑ Latourette, A history of expansion of Christianity. 7. Advance through storm: AD 1914 and after (1945), pp 320
- ↑ Stephen Neill, A History of Christian Missions (1986) pp 293-95
- ↑ Latourette, A history of the expansion of Christianity. 6, The great century in Northern Africa and Asia: A.D. 1800 - A.D. 1914 (1944), pp 227-35.
- ↑ Latourette, A history of expansion of Christianity. 7. Advance through storm: AD 1914 and after (1945), pp 319-23
- ↑ BBC News: The preacher refusing to give up the keys to a Yangon church. Bbc.co.uk (7 October 2014). Retrieved on 2015-06-11.
- ↑ Freedom House website, retrieved 2023-08-08
- ↑ Open Doors website, retrieved 2023-08-08
برای مطالعهٔ بیشتر
- لاتورت، کنت اسکات. مسیحیت در عصر انقلابی، جلد پنجم: قرن بیستم خارج از اروپا: قاره آمریکا، اقیانوس آرام، آسیا و آفریقا: جامعه مسیحی جهانی نوظهور (۱۹۶۲) صفحات ۳۳۹–۴۲
- لاتورت، کنت اسکات. تاریخ گسترش مسیحیت. ۳. سه قرن پیشرفت: ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ میلادی (۱۹۳۹) صفحات ۲۹۳–۹۴
- لاتورت، کنت اسکات. تاریخ گسترش مسیحیت. ۶، قرن بزرگ در شمال آفریقا و آسیا: ۱۸۰۰ میلادی - ۱۹۱۴ میلادی (۱۹۴۴)، صفحات ۲۲۵–۲۳۵
- لاتورت، کنت اسکات. تاریخ گسترش مسیحیت. ۷. پیشروی در میان طوفان: ۱۹۱۴ میلادی و پس از آن (۱۹۴۵)، صفحات ۳۱۹–۲۳
- نیل، استفن. تاریخچهٔ مأموریت‌های مسیحی (انتشارات پنگوئن، ۱۹۸۶)، صفحات ۲۹۳، ۳۴۷، ۴۱۷، ۴۷۷–۴۷۸.