معماری احیای تودور

این کلبه ساده، خانه آسکات در باکینگهام‌شر، حدود سال ۱۹۰۰ توسط جورج دیوی طراحی شده است که نمونه‌ای اولیه از تأثیر تودوربتان است.

معماری احیای تودور (انگلیسی: Tudor Revival architecture) که در بریتانیا با نام معماری تقلیدی تودور نیز شناخته می‌شود، برای اولین بار در نیمه دوم قرن نوزدهم در معماری داخلی بریتانیا پدیدار شد. بر اساس احیای جنبه‌هایی که به عنوان معماری تودور تلقی می‌شدند، در واقع معمولاً سبک معماری بومی انگلیسی قرون وسطی را که تا دوره تودور باقی مانده بود، به خود گرفت.

این سبک بعدها در جاهای دیگر، به ویژه مستعمرات بریتانیا، تأثیر گذاشت. برای مثال در نیوزیلند، معمار فرانسیس پتر این سبک را با آب‌وهوای محلی تطبیق داد. در سنگاپور که در آن زمان مستعمره بریتانیا بود، معمارانی مانند آلفرد جان بیدول پیشگام چیزی بودند که به کاخ سیاه و سفید معروف شد. اولین نمونه‌های این سبک، از آثار معماران برجسته‌ای مانند نورمن شاو و جورج دیوی سرچشمه می‌گیرد، که در آن زمان طراحی نئو-تودور محسوب می‌شد.

تودوربتان زیرمجموعه‌ای از معماری احیای تودور است که برخی از جنبه‌های پیچیده‌تر جاکوبتان را به نفع سبک‌های خودمانی‌تر حذف کرد و با جنبش هنر و پیشه مرتبط بود.

شناسایی

امروزه اصطلاح معماری تودور معمولاً به ساختمان‌هایی اشاره دارد که در طول سلطنت چهار پادشاه اول تودور بین حدود سال‌های ۱۴۸۵ تا ۱۵۶۰ ساخته شده‌اند، که شاید بهترین نمونه آن قدیمی‌ترین بخش‌های کاخ همپتون کورت باشد. مورخ مالکوم ایرس در مطالعه خود با عنوان «خانه روستایی تودور و ژاکوبین: تاریخچه ساختمان» جایگزینی قلعه خصوصی با خانه روستایی را به عنوان «مقر قدرت و مرکز مهمان‌نوازی» «یکی از دستاوردهای بزرگ عصر تودور» می‌داند. تغییرات بعدی در مد دربار، ظهور معماری الیزابتی را در میان نخبگان شاهد بود، کسانی که خانه‌هایی را ساختند که اکنون خانه‌های اعجوبه نامیده می‌شوند و نسخه‌ای متمایز از معماری رنسانس بودند. الیزابت اول تقریباً هیچ چیزی نساخت، پدرش بیش از پنجاه کاخ و خانه از خود به جا گذاشته بود. سبک‌های مربوط به محافل بیرونی دربار بسیار کندتر پیش می‌رفتند و اساساً ساختمان‌های «تودور» همچنان ساخته می‌شدند و در نهایت در یک سبک عمومی بومی انگلیسی ادغام شدند.

وقتی این سبک احیا شد، تأکید معمولاً بر جنبه‌های ساده، روستایی و کم‌اهمیت‌تر معماری تودور بود و به این ترتیب از خانه‌های قرون وسطایی و کلبه‌های روستایی تقلید می‌کرد. اگرچه این سبک از این ویژگی‌های فروتنانه‌تر پیروی می‌کند، اما مواردی مانند سقف‌های شیب‌دار تند، خانه نیمه چوبی پر شده با آجرچینی جناغی، پنجره‌های بلند چندلایه ، دودکش‌های بلند، طبقات اولِ دارای دریچه (آویزان) بالای ایوان‌های ستون‌دار، پنجره‌های شیروانی که توسط کنسول‌ها پشتیبانی می‌شوند و حتی گاهی سقف‌های کاهگلی، جلوه‌های چشمگیرتری به سبک احیای تودور می‌بخشند.