معماری ویکتوریایی

معماری ویکتوریایی به مجموعه‌ای از سبک‌های احیای معماری اطلاق می‌شود که در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم میلادی رواج داشتند. واژه "ویکتوریایی" به دوران سلطنت ملکه ویکتوریا (۱۸۳۷–۱۹۰۱) اشاره دارد که به "عصر ویکتوریا" معروف است و سبک‌های معماری ویکتوریایی در طول این دوره در ساخت و سازها به کار گرفته شدند. با این حال، بسیاری از عناصر که معمولاً "معماری ویکتوریایی" نامیده می‌شوند، تا اواخر دوران سلطنت ملکه ویکتوریا، تقریباً از سال ۱۸۵۰ به بعد، به محبوبیت نرسیدند.

این سبک‌ها اغلب شامل تفسیرها و احیای التقاطی (Eclectic Revivals) از سبک‌های تاریخی بودند (رجوع شود به تاریخ‌گرایی یا Historicism). این نام‌گذاری از سنت بریتانیایی و فرانسوی در نام‌گذاری سبک‌های معماری به نام پادشاه حاکم پیروی می‌کند. در این طرح نام‌گذاری، معماری ویکتوریایی پس از معماری جرجی و سپس معماری ریجنسی قرار گرفت و پس از آن معماری ادواردی جایگزین آن شد.

اگرچه ملکه ویکتوریا بر ایالات متحده حکومت نمی‌کرد، اما این اصطلاح اغلب برای سبک‌ها و ساختمان‌های آمریکایی مربوط به همان دوره، و همچنین ساختمان‌های امپراتوری بریتانیا، استفاده می‌شود.

تنوع سبک‌ها در عصر ویکتوریا یکی از ویژگی‌های بارز معماری ویکتوریایی، تنوع و احیای سبک‌های متفاوت تاریخی و تلفیق التقاطی آن‌ها بود. این دوران به جای پیروی از یک سبک واحد، به مجموعه‌ای از گرایش‌ها تبدیل شد. برخی از شاخص‌ترین سبک‌های رایج در این دوران عبارت‌اند از:

احیای گوتیک (Gothic Revival): این سبک با الهام‌گیری از معماری قرون وسطی، استفاده گسترده از قوس‌های نوک‌تیز، پنجره‌های مشبک و رنگی، و برجک‌های بلند را به نمایش می‌گذاشت. کلیساها و برخی از عمارت‌های بزرگ دوره ویکتوریا به شدت تحت تأثیر این سبک بودند.

ایتالیانیت (Italianate): این سبک برگرفته از معماری رنسانس ایتالیا بود و با ویژگی‌هایی مانند سقف‌های کم‌شیب یا مسطح، کنسول‌های تزئینی زیر لبه سقف، پنجره‌های بلند و تزیینات طاق‌دار شناخته می‌شد. این گرایش بیشتر در خانه‌های شهری و عمارت‌های اشرافی رایج بود.

سبک کوئین آن (Queen Anne Style): این سبک که اغلب به عنوان محبوب‌ترین شاخه معماری ویکتوریایی شناخته می‌شود، با ترکیب آجر قرمز، چوب‌های تزئینی، ایوان‌های بزرگ و برجک‌های مخروطی یا گرد مشخص می‌گردد. این سبک به خصوص در ایالات متحده محبوبیت زیادی پیدا کرد.

استیک استایل (Stick Style): این گرایش بر خطوط چوبی تزئینی در نمای ساختمان تأکید داشت که شبیه به اسکلت‌بندی چوبی (Half-Timbered) بود، و معمولاً ساختارهای ساده‌تری نسبت به سایر سبک‌های ویکتوریایی داشت.

ایست‌لیک (Eastlake): سبکی که تمرکز اصلی آن بر جزئیات نجاری و دکوراسیون چوبی پیچیده بود و اغلب در تزئینات داخلی و خارجی ساختمان‌ها، به‌ویژه ایوان‌ها و نرده‌ها، به کار می‌رفت.

ویکی‌پدیای انگلیسی

معماری ویکتوریایی؛ از شکوه تاریخی تا الهام‌بخشی در طراحی معاصر /https://www.britannica.com/place/Fonthill-Abbey