معماری پرو
معماری پرو (انگلیسی: Architecture of Peru) پیوندی بین سبکهای اروپایی است که تحت تأثیر تصویر بومی عرضه شد.
دو عدد از معروفترین نمونههای دوره رنسانس عبارتند از کلیسای اعظم و کلیسای سانتا کلارای کوزکو.
پس از این دوره ، بهم آمیختن فرهنگها به یک نمای غنی تر در دوره باروک (معماری قرن ۱۷) میرسد. برخی از مثالهای این دوره باروک عبارتند از دیر سانفرانچسکو در لیما، کلیسای کمپانیا و سردر ورودی دانشگاه ملی سن آنتونیو ابوت در کوزکو، و کلاً کلیساهای سن آگوستین و سانتاروزا در آرکوئیپا، و نماهای زیباتر آن.
جنگ استقلال نوعی خلاء خلاقیت برجای گذارد که فقط نئوکلاسیسیسم با الهام از فرانسه میتوانست جای آن را پرکند. قرن ۲۰ ام توسط مسلک گلچین سازی شناخته میشود، عملگرایی ساختمانی در مقابل آن قرار داشتهاست. چشمگیرترین نمونه از آن میدان سن مارتین در لیما میباشد.
سایتهای باستانشناسی
ماچو پیچو
واقع در جنوب پرو، در دره اوروبامبا. ماچو پیچو، کوزکو.
این بنا قبل از قرن پانزدهم بر روی دماغه سنگی که کوههای ماچو پیچو و هواینا پیچو را در دامنه شرقی کوردیلرای مرکزی به هم متصل میکند، ساخته شده است. این بناهای سنگی، پلهها، تراسها و مسیرهای قلعهای را تشکیل میدهند که به طرز هوشمندانهای در چشمانداز آن قرار گرفته است. در طول حیات خود، از حجابی از رمز و راز برخوردار بوده است.[۱]
پاچاکاماک
واقع در جنوب لیما، در دره لورین
این مجموعه باستانشناسی بیش از ۱۵۰۰ سال، در دورههای پیش از اینکا و اینکا، مهمترین مرکز مذهبی-مراسمی ساحل مرکزی پرو بود.
منابع
- ↑ «Historic Sanctuary of Machupicchu - Sernanp» (به انگلیسی). ۲۰۲۲-۰۱-۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۵-۱۱-۳۰.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Architecture of Peru». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ژانویه ۲۰۱۶.