ملازم (شوالیه)
در قرون وسطی، ملازم شوالیه یا اسکوایر (انگلیسی: Squire) فردی بود که وظیفهٔ حمل سپر یا زره یک شوالیه را بر عهده داشت.[۱] پسران نوجوان به‌عنوان دستیار و خدمتکار شوالیه‌ها خدمت می‌کردند و کارهای ساده اما مهمی مانند زین کردن اسب و نگهداری از سلاح‌ها و زره‌های شوالیه را انجام می‌دادند.[۲]
واژه‌شناسی
واژهٔ Squire شکل کوتاه‌شدهٔ esquire است که از واژهٔ آنگلو-فرانسوی esquier به معنای «حامل سپر» گرفته شده است.[۳] برای اشاره به این جایگاه از اصطلاحات دیگری مانند Scutifer و واژهٔ لاتین Armiger نیز استفاده می‌شد که هر دو به معنای «حامل سلاح» یا «حامل نشان‌های رزمی» هستند.[۴]
معنای این واژه در طول زمان دستخوش تغییر شد. در ابتدا، اسکوایر می‌توانست خدمتکار یا همراه نظامی یک شوالیه باشد که در میدان نبرد در کنار ارباب خود می‌جنگید. این اصطلاح همچنین برای افراد مسلحی که هنوز به مقام شوالیه نرسیده بودند به کار می‌رفت و گاه مترادف ولی (Valet) محسوب می‌شد.[۴] به‌تدریج، واژهٔ اسکوایر به گروه اجتماعی گسترده‌ای از مردان اطلاق شد که از نظر جایگاه اجتماعی درست پایین‌تر از شوالیه‌ها قرار داشتند. بعدها حتی مالکان املاک و اربابان محلی نیز ممکن بود با عنوان «اسکوایر» شناخته شوند.
وظایف
اسکوایر معمولاً نوجوانی بود که برای شوالیه شدن آموزش می‌دید. یک پسر در حدود هفت‌سالگی به مقام پیج (Page) یا شاگرد خدمتکار می‌رسید و در حدود چهارده‌سالگی به اسکوایر تبدیل می‌شد.[۵][۶] اسکوایری دومین مرحله در مسیر شوالیه شدن بود و پس از دورهٔ پیجی قرار داشت.[۷]
مهم‌ترین وظیفهٔ اسکوایر نگهداری از اسب‌ها و تجهیزات رزمی شوالیه بود. او باید از زره شوالیه مراقبت می‌کرد، آن را تمیز و آمادهٔ استفاده نگه می‌داشت و در پوشیدن زره نیز به شوالیه کمک می‌کرد. رسیدگی به اسب‌ها، تیمار کردن آن‌ها و زین کردنشان نیز از وظایف او به‌شمار می‌رفت.
اسکوایرها معمولاً در نبردها نیز همراه شوالیهٔ خود حضور داشتند. خارج از میدان جنگ، آن‌ها وظایف خدمتکاری مختلفی انجام می‌دادند؛ از جمله آماده کردن بستر ارباب، خدمت در هنگام صرف غذا و بریدن و آماده کردن گوشت برای او. اگر یک ارباب چند اسکوایر در اختیار داشت، معمولاً برای هر یک وظیفهٔ مشخصی تعیین می‌کرد؛ برای مثال «اسکوایر اتاق» مسئول امور مربوط به محل اقامت و اتاق ارباب بود.[۸]
جایگاه اجتماعی
بسیاری از اسکوایرها خدمتکارانی مزدبگیر بودند که از خاندان‌های شناخته‌شده یا اشرافی نمی‌آمدند.[۹] با وجود ماهیت خدمتکاری این شغل، اسکوایری جایگاهی معتبر و دارای منزلت اجتماعی محسوب می‌شد و اغلب به‌عنوان مرحله‌ای آموزشی برای تبدیل شدن به شوالیه به کار می‌رفت.[۲]
هرچند بسیاری از اسکوایرها جوانانی بودند که در آینده به مقام شوالیه می‌رسیدند، برخی دیگر از نظر جایگاه اجتماعی آن‌قدر بلندمرتبه نبودند که بتوانند شوالیه شوند. با این حال، این افراد اغلب مالک زمین یا یک ملک اربابی بودند. همچنین گروهی از اسکوایرها با وجود برخورداری از شرایط لازم برای شوالیه شدن، هرگز این عنوان را دریافت نکردند و در همان جایگاه باقی ماندند. در نتیجه، به‌تدریج دو گروه از اسکوایرهای زمین‌دار شکل گرفت. افزون بر این دو گروه، دستهٔ سومی نیز وجود داشت که اسکوایرهای شاغل یا استخدامی بودند؛ افرادی که تجهیزات و لوازم نظامی آن‌ها توسط اربابشان تأمین می‌شد. هر سه گروه اسکوایرها به‌طور رسمی در قانون مالیات سال ۱۳۷۹ میلادی به رسمیت شناخته شده بودند.[۴][۲]
منابع
- ↑ "Definition of Squire". Retrieved 12 December 2016.
- 1 2 3 Taylor, Craig (2014). Historians on Chaucer: The ‘General Prologue’ to the Canterbury Tales. p. 63-76. Retrieved 7 February 2025.
- ↑ "Squire". Merriam-Webster.
- 1 2 3 Cross, Peter (1995). "Knights, Esquires and the Origins of Social Gradation in England". Transactions of the Royal Historical Society. 5: 155-178.
- ↑ "Medieval Squire". Medieval Chronicles. 2015-09-20. Retrieved 2022-12-13.
- ↑ "How did a boy get to be a knight? What was the training for becoming one?". www.abdn.ac.uk. Retrieved 2022-12-13.
- ↑ "page | rank | Britannica". www.britannica.com (in English). Retrieved 2022-12-13.
- ↑ Robbins, Royal (1831). The World Displayed, in Its History and Geography Embracing a History of the World from the Creation to the Present Day … To which is Added an Outline of Modern Geography. p. 349.
- ↑ Schrader, Helena. "Squires: the Invisible Component in Medieval Armies". Real Crusades History.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Squire». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- اشراف
- پیشههای جنسیتی
- شوالیه‌ها
- عنوانها