منبع تغذیه زمینی

تراموای سویا مجهز به سیستم تغذیه زمینی CAF ACR، سال ۲۰۱۹

منبع تغذیه برق زمینی (به انگلیسی: Ground-level power supply) که با نام‌های جمع‌آوری جریان سطحی و در فرانسوی Alimentation par le sol (به اختصار APS) نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از فناوری‌ها است که به وسایل نقلیهٔ برقی اجازه می‌دهد انرژی الکتریکی مورد نیاز خود را به جای خطوط هوایی متداول، مستقیماً از سطح زمین دریافت کنند.

تاریخچهٔ این سیستم‌ها به اوایل پیدایش ترامواهای برقی بازمی‌گردد. در گذشته، این فناوری اغلب در مناطقی به کار گرفته می‌شد که به دلایل زیبایی‌شناختی یا شهری، نصب سیم‌های هوایی مورد استقبال نبود. برخی از نخستین سیستم‌ها از روش جمع‌آوری جریان مجرایی استفاده می‌کردند. سیستم‌های مدرن قرن بیست‌ویکم، مانند آلستوم APS، آنسالدو ترام‌ویو، کاف ACR و الویز، با تمرکز بر استانداردهای ایمنی و قابلیت اطمینان بالا توسعه یافته‌اند و علاوه بر تراموا، برای تأمین برق اتوبوس‌های برقی، کامیون‌ها و حتی خودروهای سواری نیز قابل استفاده هستند.

برخی از این سیستم‌ها از خازن‌ها و باتری‌های پربازده با چگالی انرژی بالا بهره می‌برند تا بخش‌هایی از مسیر را بدون نیاز به اتصال مداوم پوشش دهند. این فناوری امکان شارژ سریع باتری وسایل نقلیه را در زمان توقف کوتاه در ایستگاه‌ها فراهم می‌کند.

سیستم‌های اولیه

مجرای جمع‌آوری جریان بین ریل‌های ترامواهای واشینگتن، دی.سی.، ۱۹۳۹. این سیستم که اولین بار در ۱۸۹۵ نصب شد،[۱] تا سال ۱۹۶۲ فعال بود.[۲]
ریل تراموای مجرایی باقی‌مانده در رمپ ورودی به متروی تراموای کینگزوی متروکه در لندن، ۲۰۱۱، که گیاهان در مجرای آن رشد کرده‌اند

سیستم‌های جمع‌آوری جریان مجرایی (Conduit current collection) خیلی زود و در سال ۱۸۸۱ با «تراموای گراس-لیخترفلده» (Gross-Lichterfelde Tramway) پیاده‌سازی شدند.[۳]: Appendix I  این سیستم عمدتاً از یک کانال یا مجرا تشکیل شده بود که در زیر سطح جاده حفر می‌شد. این مجرا یا در بین دو ریل حرکتی قرار می‌گرفت (بسیار شبیه به کابل در قطارهای کابلی)،[۴] یا در زیر یکی از ریل‌ها تعبیه می‌شد. واگن تراموا به یک «تیغه» (Plow) متصل بود که درون مجرا حرکت می‌کرد و برق را از دو ریل الکتریکی که در طرفین مجرا نصب شده بودند، به موتور الکتریکی واگن منتقل می‌کرد.[۵] تیغه‌ها هنگام تغییر خطوط ریلی به صورت دستی به واگن‌ها متصل یا از آن‌ها جدا می‌شدند.[۴]

کلیولند در سال ۱۸۸۵ یک خط مجرایی افتتاح کرد.[۱] شرکت‌های تراموا در بوداپست در سال ۱۸۸۷ یک سیستم جمع‌آوری جریان مجرایی را آزمایش کردند. از آنجا که خطوط هوایی به دلایل زیبایی‌شناسی با مخالفت عمومی روبرو شده بودند، پیمانکار پروژه، زیمنس-هالسکه، یک مجرای بتنی را در زیر یکی از ریل‌های واگن اجرا کرد. این مجرا دارای شکاف باریکی بود که اجازه می‌داد یک «تیغه» وارد شده و با سیم‌هایی که توسط عایق‌ها در دو طرف مجرا نگه داشته شده بودند، تماس الکتریکی برقرار کند. این سیستم در چندین شهر اروپا و ایالات متحده استفاده شد و به «سیستم بوداپست» معروف گردید.[۵][۶] واشینگتن، دی.سی. اولین سیستم جمع‌آوری جریان مجرایی خود را در سال ۱۸۹۵ نصب کرد. تا سال ۱۸۹۹، تمام خطوط مرکز شهر به سیستم مجرایی تبدیل شدند که تا سال ۱۹۶۲ فعال باقی ماندند.[۱] این سیستم عموماً ایمن بود، اما تمایل زیادی به گرفتگی با گل و لای و خاک داشت. این سیستم طی چند سال به دلیل هزینه بالای حفاری مجرا از محبوبیت افتاد و عموماً با خطوط هوایی جایگزین شد.[۵]

سیستم‌های تماس گل‌میخی (Stud contact systems) از سال ۱۸۹۹ تا ۱۹۲۱ پیاده‌سازی شدند. سیستم‌های ابداعی توسط مخترعانی به نام‌های «دولتر» (Dolter) و «دیاتو» (Diatto) در تور، پاریس و چندین شهر انگلستان مورد استفاده قرار گرفتند. برق از طریق گل‌میخ‌هایی (Studs) که در فواصل مشخص در جاده کار گذاشته شده بودند، تأمین می‌شد. این گل‌میخ‌ها از طریق کفشک‌ها یا اسکی‌های تماسی به واگن‌های در حال حرکت متصل می‌شدند. گل‌میخ‌ها استوانه‌هایی بودند که سطح بالایی آن‌ها هم‌تراز با سطح جاده بود. در زیر آن‌ها مکانیزم سوئیچی وجود داشت که وقتی واگنی با آهنربای قوی در زیر خود از روی آن عبور می‌کرد، اتصال الکتریکی با بالای گل‌میخ برقرار می‌شد. سوئیچ‌های دیاتو حاوی جیوه بودند که اغلب نشت می‌کرد یا به دیواره سیلندر می‌چسبید و باعث می‌شد سطح بالایی گل‌میخ همچنان برق‌دار باقی بماند. سوئیچ‌های دولتر از بازوهای محوری استفاده می‌کردند که تمایل به گیر کردن در وضعیت برق‌دار داشتند. سیستم‌های مشابهی توسط تامسون-هیوستون در موناکو از ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ و توسط فرانتیشک کریژیک در پراگ روی پل چارلز از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۸ اجرا شدند.[۳]: 109–116  سیستم‌های تماس گل‌میخی به دلیل مسائل ایمنی عمر کوتاهی داشتند.[۷]

سیستم‌های جمع‌آوری جریان مجرایی در چندین شهر بزرگ از جمله موناکو، درسدن، پراگ، تور، واشینگتن و لندن استفاده شدند،[۳]: 44  اما مشکلات تعمیر و نگهداری و ایمنی جاده‌ای را به همراه داشتند. سیستم‌های مجرایی بوردو و واشینگتن آخرین نمونه‌های فعال بودند که به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۸[۷] و ۱۹۶۲[۲] از رده خارج شدند. برای دهه‌ها، این سیستم‌ها مجدداً معرفی نشدند زیرا با استانداردهای ایمنی مدرن مطابقت نداشتند.[۷]

سیستم‌های مدرن

تراموای بوردو مجهز به سیستم تغذیه زمینی Alstom APS، سال ۲۰۰۶

تعدادی از سیستم‌های تغذیه برق زمینی از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ توسعه یافتند،[۸] اما برای استفاده تجاری به اندازه کافی قابل اعتماد یا ایمن نبودند.[۹] اولین سیستم تغذیه برق زمینی که با استانداردهای ایمنی مدرن توسعه یافت، آنسالدو استریم (Ansaldo Stream) بود،[۷] اگرچه یک سیستم رقیب به نام آلستوم ای‌پی‌اس (Alstom APS) نخستین سیستمی بود که به صورت تجاری در سال ۲۰۰۳ پیاده‌سازی شد. این موفقیت منجر به گسترش اجرای تجاری سیستم‌های تغذیه برق زمینی گردید.[۱۰]

پیشرفت‌های فناوری در اواخر دهه ۲۰۱۰ منجر به افزایش قابلیت اطمینان و توجیه اقتصادی سیستم‌های تغذیه زمینی شد.[۱۱]

سیستم‌های جاده برقی

سوئد

کامیون برقی در حال رانندگی در یک جاده عمومی با سیستم تغذیه زمینی Elways-Evias، نزدیکی فرودگاه آرلاندا استکهلم، ۲۰۱۹.

جاده‌های برقی وسایل نقلیه الکتریکی را در حین رانندگی تغذیه و شارژ می‌کنند. سوئد سیستم‌های جاده برقی را آزمایش کرده است که باتری کامیون‌ها و خودروهای برقی را شارژ می‌کنند و در میان سیستم‌های آزمایش شده، دو سیستم تغذیه زمینی از سال ۲۰۱۷ مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند: ریل داخل جاده (توسعه‌یافته در Elways-Evias) و ریل روی جاده (توسعه‌یافته در Elonroad).[۱۲] شرکت Elonroad بعداً یک سیستم ریل داخل جاده را برای استفاده در بزرگراه با سرعت‌های تا ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت (۸۱ مایل بر ساعت) توسعه داد.[۱۳]

مشخص شد که این سیستم‌ها نسبت به سیستم خطوط هوایی و سیستم شارژ القایی دینامیک آزمایش شده، اقتصادی‌تر هستند. سیستم ریل داخل جاده برای تحویل تا ۸۰۰ کیلووات انرژی به هر وسیله نقلیه‌ای که بر روی بخش برق‌دار ریل حرکت می‌کند، برنامه‌ریزی شده است و تخمین زده می‌شود که مقرون‌به‌صرفه‌ترین سیستم در بین چهار سیستم آزمایش شده باشد. انتظار می‌رود سیستم‌های جدید ایمن باشند، به طوری که بخش‌هایی از ریل تنها زمانی برق‌دار می‌شوند که وسیله نقلیه بر روی آن‌ها در حال حرکت باشد.[۱۴] این ریل‌ها در حالی که در آب نمک غوطه‌ور بودند آزمایش شده و برای عابران پیاده ایمن تشخیص داده شدند.[۱۵]

فرانسه

مدیر مشترک یکی از کارگروه‌های وزارت بوم‌شناسی فرانسه در زمینه سیستم‌های جاده برقی (ERS) اظهار داشت که ERS مبتنی بر ریل سودمندترین گزینه است، اگرچه فناوری خاص ریل هنوز استانداردسازی نشده است. فرانسه قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ بین ۳۰ تا ۴۰ میلیارد یورو در یک سیستم جاده برقی به طول ۸۸۰۰ کیلومتر سرمایه‌گذاری کند. فناوری‌های تغذیه برق زمینی به عنوان محتمل‌ترین نامزدها برای جاده‌های برقی در نظر گرفته می‌شوند.[۱۶]

دو پروژه برای ارزیابی فناوری‌های جاده برقی در سال ۲۰۲۳ اعلام شد. اولین جاده عمومی فرانسه با سیستم جاده برقی قرار است در سال ۲۰۲۴ با استفاده از یک سیستم تغذیه زمینی مشتق شده از آلستوم ای‌پی‌اس افتتاح شود.[۱۷] دومین پروژه، با فناوری توسعه‌یافته توسط Elonroad، قرار است قبل از استقرار در طول دو کیلومتر در بزرگراه A10 در جنوب پاریس، تحت آزمایش‌های آزمایشگاهی برای بررسی اثرات لغزش بر روی موتورسیکلتها قرار گیرد.[۱۳]

استانداردسازی

آلستوم، Elonroad و شرکت‌های دیگر در سال ۲۰۲۰ شروع به تدوین پیش‌نویس استانداردی برای جاده‌های برقی با تغذیه زمینی کردند.[۱۸][۱۹] کمیسیون اروپا در سال ۲۰۲۱ دستورالعملی برای تنظیم مقررات و استانداردسازی سیستم‌های جاده برقی منتشر کرد.[۲۰] اندکی پس از آن، یک کارگروه از وزارت بوم‌شناسی فرانسه توصیه کرد که استاندارد جاده برقی اروپایی که با همکاری سوئد، آلمان، ایتالیا، هلند، اسپانیا، لهستان و دیگران تدوین شده است، اتخاذ گردد.[۲۱]

یک استاندارد برای تجهیزات الکتریکی درون‌خودرویی برای وسایل نقلیه‌ای که توسط سیستم جاده برقی ریلی (ERS) تغذیه می‌شوند، در اواخر سال ۲۰۲۲ تصویب و منتشر شد.[۲۲] این استاندارد، که استاندارد فنی ۵۰۷۱۷ کمیته اروپایی استانداردسازی الکتروتکنیک (CENELEC) است، موارد زیر را مشخص می‌کند: ولتاژ ERS برابر با ۷۵۰ ولت؛ یک کفشک تماسی با قابلیت تحمل ضربه سنگ‌ریزه و زباله‌های جاده‌ای مشابه در حداکثر سرعت عملیاتی؛ یک پیوند ضعیف که در صورت وارد شدن نیرویی بیشتر از حداکثر تعیین شده توسط سازنده خودرو، جمع‌کننده جریان را از نقاط اتصال ساختاری جدا می‌کند؛ نظارت خودکار بر وجود زیرساخت ERS؛ درگیری و جدا شدن خودکار؛ سیگنال حضور که می‌تواند آنالوگ یا دیجیتال باشد، و ارتباط دوطرفه استاندارد اختیاری؛ سهولت بازرسی و تعویض قطعات سایشی تماس لغزشی؛ و تست‌های استاندارد، علائم، نگهداری و شرایط محیط عملیاتی.[۲۳] استاندارد ۵۰۷۱۷ سه معماری را برای زیرساخت ERS برای اهداف هنجاری (Normative) مشخص می‌کند (اما محدود به آن‌ها نیست): معماری نوع A با دو ریل رسانای موازی هم‌سطح زمین، یکی مثبت و دیگری منفی؛ معماری نوع B با یک مسیر تکی هم‌سطح یا برجسته با قطعات کوتاه که در آن هر دو قطعه متوالی شامل یک قطعه مثبت و یک قطعه منفی است؛ و معماری نوع C با سه ریل رسانای موازی، یکی مثبت و دیگری منفی در زیر سطح در کانال‌های با عرض ۱٫۵ سانتی‌متر، و یک یا چند ریل اتصال‌زمین (Earthed) در سطح.[۲۳]

یک استاندارد کامل قدرت و ارتباطات برای راه‌حل یکپارچه و تعامل‌پذیر جهت تغذیه برق زمینی از طریق ریل‌های تعبیه شده برای وسایل نقلیه جاده‌ای[۲۴][۲۵] مطابق با دستورالعمل ۲۰۲۳/۱۸۰۴ اتحادیه اروپا،[۲۶][۲۷] در استاندارد فنی ۵۰۷۴۰ کمیته اروپایی استانداردسازی الکتروتکنیک مشخص شده است. این استاندارد در سال ۲۰۲۵ تصویب شد.[۲۸]

پیاده‌سازی‌های مدرن

آنسالدو استریم (Ansaldo Stream)

اولین سیستم مدرن تغذیه برق زمینی که توسعه یافت، سیستم Ansaldo Stream است. واژه STREAM مخفف عبارت "Sistema di TRasporto Elettrico ad Attrazione Magnetica" به معنی «سیستم حمل‌ونقل الکتریکی با جاذبه مغناطیسی» است. این سیستم از یک کانال در جاده ساخته شده از مواد عایق کامپوزیت فایبرگلاس استفاده می‌کند که حاوی یک نوار مسی انعطاف‌پذیر است؛ وقتی وسیله نقلیه‌ای با یک کفشک تماسی مغناطیسی مخصوص از روی کانال عبور می‌کند، هادی را به سطح می‌کشد و اجازه می‌دهد جریان برق به وسیله نقلیه منتقل شود. بخش‌های نوار تنها زمانی برق‌دار می‌شوند که وسیله نقلیه از روی آن‌ها عبور کند. این سیستم در سال ۱۹۹۴ توسعه یافت[۲۹] و در سال ۱۹۹۸ روی یک خط تراموای عمومی آزمایش شد،[۷] اما در نهایت در سال ۲۰۱۲ برچیده شد.[۳۰]

آلستوم ای‌پی‌اس (Alstom APS)

قطار سبک در ساختمان ملکه ویکتوریا، سیدنی، ۲۰۱۹. وسایل نقلیه و عابران پیاده آزادانه از روی ریل APS بین خطوط آهن عبور می‌کنند، زیرا قطعات ریل تنها زمانی برق‌دار می‌شوند که وسیله نقلیه سازگار روی آن‌ها قرار گرفته باشد.

سیستم Alstom APS از یک ریل سوم که بین ریل‌های حرکتی قرار گرفته استفاده می‌کند که از نظر الکتریکی به قطعات ۱۱ متری تقسیم شده است. این قطعات تنها زمانی که تراموا از روی آن‌ها عبور می‌کند، توسط سیگنال رادیویی به طور خودکار روشن می‌شوند و بدین ترتیب از هرگونه خطر برای سایر استفاده‌کنندگان از جاده جلوگیری می‌کنند. تراموا دارای دو کفشک جمع‌کننده برق است و در هر لحظه دو قطعه از ریل فعال هستند تا از قطع برق هنگام عبور بین قطعات جلوگیری شود. APS توسط Innorail، زیرمجموعه Spie Enertrans توسعه یافت اما زمانی که Spie توسط Amec خریداری شد، به Alstom فروخته شد. این سیستم در ابتدا برای تراموای بوردو ساخته شد که ساخت آن در سال ۲۰۰۰ آغاز و در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد و به اولین سیستم تجاری مدرن تغذیه برق زمینی تبدیل گردید. از سال ۲۰۱۱، این فناوری در تعدادی از شهرهای دیگر در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفته است.[۳۱][۳۲]

دولت فرانسه گزارش داده است که هیچ‌گونه برق‌گرفتگی یا حادثه الکتریکی در هیچ‌یک از خطوط تراموا در فرانسه از سال ۲۰۰۳[۳۳] تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲ رخ نداده است.[۳۳][۳۴][۳۵]

آلستوم سیستم APS را برای استفاده در اتوبوس‌ها و سایر وسایل نقلیه توسعه بیشتری داد.[۳۶] این سیستم از نظر ایمنی در زمان پاکسازی جاده توسط برف‌روبها، قرار گرفتن در معرض برف، یخ، نمک‌مایه‌ها و آب‌نمک اشباع‌شده آزمایش شده است،[۳۷] و همچنین برای لغزش و ایمنی چسبندگی جاده برای وسایل نقلیه از جمله موتورسیکلت‌ها تست شده است.[۳۸] آلستوم سیستم جاده برقی (ERS) خود را در جاده عمومی RN205[۳۹] در منطقه رون-آلپ بین سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۷ آزمایش خواهد کرد.[۱۷] انتظار می‌رود این سیستم ۵۰۰ کیلووات توان برای کامیون‌های سنگین برقی و همچنین برق مورد نیاز برای وسایل نقلیه خدمات جاده‌ای و خودروهای برقی[۳۸] که با سرعت تا ۹۰ کیلومتر بر ساعت (۵۶ مایل بر ساعت) حرکت می‌کنند، تأمین کند.[۴۰]

کاف ای‌سی‌آر (CAF ACR)

تراموای CAF ACR، لوکزامبورگ، ۲۰۲۱. تراموا در بین ایستگاه‌ها توسط ابرخازنهایی که از دو نوار فلزی بین ریل‌ها در توقفگاه‌های ایستگاه شارژ می‌شوند، تغذیه می‌شود.

شرکت Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (CAF) سیستم Acumulador de Carga Rápida (ACR) خود را در سال ۲۰۰۷ در سویل آزمایش کرد. این سیستم قابلیت شارژ از طریق نوارهای روی زمین یا سیم‌های بالاسری را دارد. بخش‌هایی از تراموای متروسنترو سویل در اطراف کلیسای جامع سویل به سیستم تغذیه زمینی ACR تبدیل شدند. اولین نصب تجاری ACR بر روی ترامواهای Urbos تحویل داده شده به متروسنترو در سال ۲۰۱۱ بود که امکان حذف دائمی خطوط هوایی در اطراف کلیسای جامع را فراهم کرد.[۴۱]

خط ۱ تراموای ساراگوسا نیز از زمانی که فاز دوم ساخت آن در سال ۲۰۱۳ تکمیل شد، از ACR استفاده می‌کند. استفاده از ACR از نصب خطوط هوایی در مرکز تاریخی شهر جلوگیری کرد.[۴۲][۴۳]

سیستم ACR همچنین در قطار سبک نیوکاسل در استرالیا و سیستم جدید تراموای لوکزامبورگ گنجانده شد.[۴۴][۴۵]

آنسالدو ترام‌ویو (Ansaldo Tramwave)

این سیستم که از Ansaldo Stream مشتق شده و توسط شرکت ایتالیایی Ansaldo STS (که بعداً به هیتاچی ریل STS تبدیل شد) توسعه یافت، در سال ۲۰۱۷ با افتتاح فاز اول خط ۱ تراموای ژوهای در چین وارد کاربرد تجاری موفق شد. این تراموا اولین سیستم تراموای کاملاً کف‌کوتاه است که از فناوری تغذیه برق زمینی استفاده می‌کند.[۴۶] اواخر همان سال ۲۰۱۷، خط حومه غربی در پکن با همان فناوری آنسالدو افتتاح شد.[۴۷] این فناوری به CRRC Dalian مجوز داده شد و تمام تکنولوژی‌ها به چین منتقل گردید.[۴۸] در سال ۲۰۱۹، شهر ژوهای پس از ۳ سال فعالیت، ارزیابی برای برچیدن خط تراموا را آغاز کرد. تا سال ۲۰۲۴، شرکت CRRC Dalian با برچیدن آن مخالفت کرده و پیشنهاد راه‌اندازی مجدد عملیات را داده است.[۴۹][۵۰]

پیوند به بیرون

  • Technical Committee 69 - Electrical power/energy transfer systems for electrically propelled road vehicles and industrial trucks, International Electrotechnical Commission
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ منبع تغذیه زمینی موجود است.

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 3 White, Jr.، John H. (۱۹۶۸). «Public Transport in Washington before the Great Consolidation of 1902». Records of the Columbia Historical Society, Washington, D.C. ۶۶/۶۸ (۴۶): ۲۱۶–۲۳۰.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. 1 2 Boorse، Jack W. (ژانویه ۲۰۰۵). «Directly and Indirectly Reducing Visual Impact of Electric Railway Overhead Contact Systems». Transportation Research Record. ۱۹۳۰ (۱).{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 3 Colley، Gerry (نوامبر ۲۷, ۲۰۱۴). «Electrifying the streets: the surface-contact controversy in five English towns 1880-1920» (PDF).{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. 1 2 Williams، Dewi (۲۰۰۴). «London Trams: current collectors (ploughs)».{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. 1 2 3 Schatzberg، Eric (۲۰۰۱). Culture and Technology in the City: Opposition to Mechanized Street Transportation in Late-Nineteenth-Century America. MIT Press.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Legát, Tibor; Nagy, Zsolt L.; Zsigmond, Gábor (2010). "Bevezető [Introduction]". Számos villamos [Numbered tram] (in Hungarian). Budapest: Jószöveg. pp. 6–12. ISBN 978-615-5009-15-0.
  7. 1 2 3 4 5 Baggs، J (مارس ۹, ۲۰۰۶). «Wire-Free Traction System Technology Review» (PDF). Edinburgh Tram Network.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ Swanson، John D (۲۰۰۳). «Light Rail Without Wires - A Dream Come True?» (PDF). Transportation Research Board.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ Hennessey، Michael P. (ژانویه ۱۹۹۴). «Evaluation of the E-TRAN Vehicle Propulsion Concept» (PDF). Minnesota Department of Transportation. صص. ۱۱–۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ Swanson، John D. (آوریل ۷, ۲۰۱۹). «Continued Advances in Light Rail / Streetcar Vehicle Off-Wire Technology» (PDF). هیئت تحقیقات ترابری.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ Guerrieri، M. (۲۰۱۹). «Catenary-Free Tramway Systems: Functional and Cost–Benefit Analysis for a Metropolitan Area». Urban Rail Transit (۵): ۲۸۹–۳۰۹.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ Bateman، D؛ و دیگران (اکتبر ۸, ۲۰۱۸). «Electric Road Systems: a solution for the future» (PDF). TRL. صص. ۱۴۶–۱۴۹. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۳ اوت ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازدید= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. 1 2 Corot، Léna (اوت ۳۰, ۲۰۲۳). «Vinci teste la recharge par induction et par rail sur autoroute». L'USINENOUVELLE.com.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ «Analysera förutsättningar och planera för en utbyggnad av elvägar». اداره حمل‌ونقل سوئد. فوریه ۲, ۲۰۲۱. صص. ۲۱–۲۳, ۲۵–۲۶, ۵۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ Boffey، Daniel (آوریل ۱۲, ۲۰۱۸). «World's first electrified road for charging vehicles opens in Sweden».{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ Miguet، Laurent (آوریل ۲۸, ۲۰۲۲). «Sur les routes de la mobilité électrique». Le Moniteur.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. 1 2 Jean-Philippe Pastre (June 30, 2023), "L'APS d'Alstom bientôt testé sur les routes", TRM24
  18. ↑ Electric Road Systems - PIARC Online Discussion. فوریه ۱۷, ۲۰۲۱. روی داده در ۳۴ minutes ۳۴ seconds, ۲ hours ۳۶ minutes ۵۱ seconds. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در دسامبر ۲۲, ۲۰۲۱.{{cite AV media}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  19. ↑ Martin G. H. Gustavsson، ویراستار (مارس ۲۶, ۲۰۲۱). «Key Messages on Electric Roads - Executive Summary from the CollERS Project» (PDF). CollERS. ص. ۶. دریافت‌شده در فوریه ۱۱, ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ «Proposal for a REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on the deployment of alternative fuels infrastructure, and repealing Directive 2014/94/EU of the European Parliament and of the Council». ژوئیه ۱۴, ۲۰۲۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  21. ↑ Pélata، Patrick؛ و دیگران (ژوئیه ۲۰۲۱). «Système de route électrique. Groupe de travail n°1» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در اکتبر ۲۱, ۲۰۲۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  22. ↑ «PD CLC/TS 50717 Technical Requirements for Current Collectors for ground-level feeding system on road vehicles in operation». مؤسسه استانداردهای بریتانیا. ۲۰۲۲. بایگانی‌شده از اصلی در ژانویه ۲, ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ژانویه ۲, ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  23. 1 2 CENELEC Technical Standard ۵۰۷۱۷, CLC/TS ۵۰۷۱۷:۲۰۲۲ (E). Technical Requirements for Current Collectors for ground-level feeding system on road vehicles in operation
  24. ↑ «Final draft: Standardization request to CEN-CENELEC on 'Alternative fuels infrastructure' (AFI II)» (PDF). کمیسیون اروپا. فوریه ۲, ۲۰۲۲. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در آوریل ۸, ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  25. ↑ Andersson، Matts (ژوئیه ۴, ۲۰۲۲). «Regulating Electric Road Systems in Europe - How can a deployment of ERS be facilitated?» (PDF). CollERS۲ - Swedish German research collaboration on Electric Road Systems.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  26. ↑ «Technical Specification for ground-based feeding systems for dynamic electric road charging infrastructure on road vehicles in operation CLC/prTS 50740». Genorma. اکتبر ۲۵, ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. ↑ «Regulation (EU) 2023/1804 of the European Parliament and of the Council of 13 September 2023 on the deployment of alternative fuels infrastructure, and repealing Directive 2014/94/EU». سپتامبر ۹, ۲۰۲۳. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ مارس ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  28. ↑ «PD CLC/TS 50740 Technical Specification for ground-based feeding systems for dynamic electric road charging infrastructure on road vehicles in operation». مؤسسه استانداردهای بریتانیا. ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  29. ↑ Deutsch, Volker (2003), Einsatzbereiche neuartiger Transportsysteme zwischen Bus und Bahn (PDF), Bergischen Universität Wuppertal, pp. 209–214, archived from the original (PDF) on 12 آوریل 2022, retrieved 17 دسامبر 2025
  30. ↑ "Partono i Lavori per la Rimozione delle Rotaie di Stream in via Mazzini", TriestePrima, 16 February 2012
  31. ↑ "Third-rail trams across the Garonne". Railway Gazette International. February 1, 2004. Archived from the original on April 26, 2010. Retrieved May 2, 2008.
  32. ↑ "APS: Service-proven catenary-free tramway operations". Alstom. Archived from the original on 2020-11-29. Retrieved 2020-11-29.
  33. 1 2 Service Technique des Remontées Mécaniques et des Transports Guidés - Division TramWays (November 2011), ACCIDENTOLOGIE DES TRAMWAYS - Analyse des évènements déclarés année 2010 - évolution 2003-2010 (PDF)
  34. ↑ Service Technique des Remontées Mécaniques et des Transports Guidés - Division TramWays (October 19, 2021), Accidentologie « tramways » – Données 2020 (PDF)
  35. ↑ Service Technique des Remontées Mécaniques et des Transports Guidés - STRMTG (December 19, 2023), Rapport annuel 2022 sur le parc, le trafic et les événements d’exploitation tramways (PDF)
  36. ↑ "Alstom transfers tram power supply technology to buses". Rail Insider. 26 September 2019. Archived from the original on 29 November 2020. Retrieved 29 November 2020.
  37. ↑ Patrick Duprat (February 11, 2022), Compatibility of an in-road Electric Road System with winter service operations (PDF), Alstom, PIARC
  38. 1 2 Patrick Duprat (January 16, 2024), "Présentation du projet eRoadMontBlanc" (PDF), Cercle des Transports
  39. ↑ "Les aides proposées par ATMB à ses clients légers et lourds pour la décarbonation des transports", ATMB, June 30, 2023
  40. ↑ "Eiffage Énergie Systèmes installs the substation for the European eRoadMontBlanc demonstrator", Eiffage, March 25, 2025
  41. ↑ Ameneiro, A. S. (2011-04-05). "Adiós a las catenarias en la Catedral". Diario de Sevilla (in Spanish). Seville. Retrieved July 16, 2018.
  42. ↑ "Zaragoza tram Line 1 enters service". Railway Gazette International (in English). London. 2011-04-26. Archived from the original on 9 فوریه 2018. Retrieved 2018-07-16.
  43. ↑ Crespo Roig, María (2011-01-20). "CAF apuesta por que Zaragoza tenga un metro sin catenarias que funcione con la energía que recargue en las paradas". aragondigital.es (in Spanish). Zaragoza. Retrieved July 16, 2018.
  44. ↑ "Newcastle light rail to be Australia's first 'wire-free' system". 19 April 2017.
  45. ↑ "Newcastle Light Rail, Australia | Aurecon".
  46. ↑ "历经磨难 全球首个地面供电的100%低地板现代有轨电车项目终成正果" [After many hardships, the world's first low-floor modern tram project 100% powered by ground electricity has finally come to fruition] (in Chinese). Sohu. 22 June 2017. Archived from the original on 17 December 2023. Retrieved 18 July 2024.
  47. ↑ "去颐和园、香山更方便啦！西郊线年底运营，还能和地铁换乘" [It is more convenient to go to the Summer Palace and Xiangshan! Xijiao Line will be operational at the end of the year and can also transfer to the subway] (in Chinese). Sohu. 22 May 2017. Archived from the original on 9 September 2023. Retrieved 18 July 2024.
  48. ↑ "中国首次引进现代有轨电车技术" [China introduces modern tram technology for the first time]. www.zrjc.com (in Chinese). Archived from the original on 8 November 2017. Retrieved 18 July 2024.
  49. ↑ "珠海有轨电车：一道揭不掉的城市"伤疤"" [Zhuhai Tram: An Indelible Urban Scar] (in Chinese). Sina Corporation. 13 January 2024. Archived from the original on 18 July 2024. Retrieved 18 July 2024.
  50. ↑ "停运三年！中车大连欲重启运营珠海有轨电车" [After three years of suspension, CRRC Dalian plans to restart Zhuhai tram operation]. www.sohu.com (in Chinese). 11 January 2024. Archived from the original on 18 July 2024. Retrieved 18 July 2024.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.