مهاجرت بازگشتی
مهاجرت بازگشتی به معنی تصمیم فردی یا خانوادگی یک مهاجر برای ترک کشور میزبان و بازگشت دائمی به کشور مبدا خود است. مباحث تحقیقاتی شامل فرآیند مهاجرت بازگشتی، انگیزههای بازگشت، تجربیاتی که افراد بازگشتی با آن مواجه میشوند و تأثیرات مهاجرت بازگشتی بر کشورهای میزبان و مبدا است.
اعداد دقیق مشخص نیستند و محل بحث هستند، اما مارک وایمن نتیجه گرفته است که: «مجموع این اعداد بسیار زیاد است: حداقل یک سوم از ۵۲ میلیون اروپایی که بین سالهای ۱۸۲۴ تا ۱۹۲۴ اروپا را ترک کردند، برای همیشه به سرزمینهای خود بازگشتند.»
«مهاجرت بازگشتی» را میتوان در مقابل بازگشت به وطن قرار داد. بازگشت به وطن یعنی دولت میزبان گروه مشخصی از مهاجران را مجبور به بازگشت به کشور خود میکند. همچنین باید آن را از مهاجرت دایرهای که در آن مهاجران بارها و بارها بین کشورهای مبدا و مقصد سفر میکنند، مثلاً برای کاشت و برداشت محصولات کشاورزی در هر فصل، متمایز کرد.