موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان

موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان
گالری لینکلن در موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین با «ابر بزرگراه الکترونیکی: قاره ایالات متحده، آلاسکا، هاوایی» توسط نام جون پیک در پس‌زمینه
Interactive fullscreen map
بنیان‌گذاری1829[۱]
مکانخیابان‌های ۸ و اف در شمال غربی، واشینگتن، دی.سی.[۲]
مختصات۳۸°۵۳′۵۲″ شمالی ۷۷°۱′۲۴″ غربی / ۳۸٫۸۹۷۷۸°شمالی ۷۷٫۰۲۳۳۳°غربی / 38.89778; -77.02333
گونهموزه هنر
بازدیدکنندگان۱٬۱ میلیون (در سال ۲۰۲۲)[۳]
مدیرجین کارپنتر راک[۴]
دسترسی به ترابری همگانی Gallery Place-Chinatown
وبگاه

موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان (SAAM؛ سابقاً موزه ملی هنر آمریکایی) موزه‌ای در واشینگتن دی سی، بخشی از موسسه اسمیتسونیان است. این موزه به همراه شعبه‌اش، گالری رنویک، یکی از بزرگ‌ترین و جامع‌ترین مجموعه‌های هنری ساخته شده در ایالات متحده را از دوره استعماری تا به امروز در اختیار دارد. بیش از ۷۰۰۰ هنرمند در مجموعه این موزه نمایندگی دارند. بیشتر نمایشگاه‌ها در ساختمان اصلی موزه، یعنی ساختمان قدیمی دفتر ثبت اختراعات (که با گالری ملی پرتره مشترک است) برگزار می‌شوند، در حالی که نمایشگاه‌های متمرکز بر هنرهای دستی در گالری رنویک به نمایش گذاشته می‌شوند.

Exterior of a large building made of grey stone. Columns mark the entrance and a wide set of stairs lead up to the columns. Three cars are parked in front of the building. The sun peeks through the cloudy sky above. Several people are walking toward the entrance.
نمای بیرونی ساختمان مشترک با موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان و گالری پرتره ملی

حضور و غیاب

در سال ۲۰۲۲، این موزه ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت و در رتبه هفتم فهرست پر بازدیدترین موزه‌ها در ایالات متحده قرار گرفت.[۵]

تاریخچه

تاریخچه موزه به تأسیس مؤسسه اسمیتسونیان در سال ۱۸۴۶ برمی‌گردد. قانون کنگره که مؤسسه اسمیتسونیان را تأسیس کرد، خواستار آن بود که شامل «یک گالری هنر» باشد. با این حال، در سال‌های اولیه، تلاش چندانی برای توسعه مجموعه هنری صورت نگرفت، زیرا دبیر اسمیتسونیان، جوزف هنری،، ترجیح می‌داد بر روی تحقیق‌های علمی تمرکز کند.[۶][۷] این مجموعه برای اولین بار در ساختمان اصلی اسمیتسونیان (که اکنون به عنوان قلعه شناخته می‌شود) به نمایش درآمد. در سال ۱۸۶۵، آتش‌سوزی بخش عمده‌ای از مجموعه را نابود کرد.[۸] آثار هنری که باقی ماندند عمدتاً در دهه‌های بعد به کتابخانه کنگره و گالری هنر کُرکُران قرض داده شدند.[۹] در سال ۱۸۹۶، آثار هنری به اسمیتسونیان بازگردانده شدند، پس از آنکه کنگره بودجه‌ای برای ساخت یک اتاق ضد آتش برای آن‌ها اختصاص داد.[۱۰]

ساختمان اصلی موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین با گالری پرتره ملی مشترک است، همان‌طور که از خیابان G NW در سال ۲۰۱۱ دیده می‌شود.
گالری پن‌ویک در خیابان پنسیلوانیا واقع شده است.
مرکز لوس بنیاد هنر آمریکایی در طبقه سوم موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Museum History". Smithsonian Institution. Archived from the original on 20 August 2014. Retrieved 11 May 2014.
  2. ↑ Calos, Katherine. "Heads will turn". Times-Dispatch.
  3. ↑ میز خبری مؤسسه اسمیتسونیان، بررسی شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۳
  4. ↑ "Jane Carpenter-Rock, Acting Director, Smithsonian American Art Museum". Smithsonian Institution. Retrieved November 14, 2024.
  5. ↑ |Smithsonian Institution News Desk, retrieved July 22, 2023
  6. ↑ George Brown Goode (1897). The Smithsonian Institution, 1846–1896: The History of Its First Half Century. Smithsonian Institution. p. 324.
  7. ↑ Jane Van Nimmen (Spring 2016). "Helena E. Wright, The First Smithsonian Collection: The European Engravings of George Perkins Marsh and the Role of Prints in the U.S. National Museum". Nineteenth-Century Art Worldwide. Retrieved 2021-07-05.
  8. ↑ Homer T. Rosenberger (1969–1970). "Harriet Lane Johnston and the Formation of a National Gallery of Art". Records of the Columbia Historical Society, Washington, D.C. 69/70: 402. JSTOR 40067721.
  9. ↑ William H. Holmes (1922). Catalogue of Collections. Smithsonian Institution National Gallery of Art. p. 4.
  10. ↑ Annual Report of the Board of Regents of the Smithsonian Institution (Report). Smithsonian Institution. 1906. p. 21.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.