میانگین حسابی-هندسی

نمودار میانگین حسابی-هندسی در میان چندین میانگین تعمیم‌یافته.

در ریاضیات، میانگین حسابی-هندسی (AGM یا agM[۱]) برای دو عدد حقیقی مثبت x و y، حد مشترک دنباله‌ای از میانگین حسابی‌ها و دنباله‌ای از میانگین هندسی‌ها است. میانگین حسابی-هندسی در الگوریتم‌های سریع برای توابع نمایی، توابع مثلثاتی و سایر توابع خاص، و همچنین برخی ثابت ریاضی، به‌ویژه محاسبه π استفاده می‌شود.

میانگین حسابی-هندسی به عنوان حد دنباله‌های وابسته به یکدیگر و تعریف می‌شود. با فرض ، داریم:

این دو دنباله به یک عدد واحد همگرا می‌شوند که همان میانگین حسابی-هندسی x و y است؛ این مقدار با M(x, y) و گاهی با agm(x, y) یا AGM(x, y) نمایش داده می‌شود.

میانگین حسابی-هندسی را می‌توان به اعداد مختلط تعمیم داد و هنگامی که اجازه داده شود شاخه‌های ریشه دوم به‌طور ناسازگار انتخاب شوند، این میانگین به یک تابع چندمقداری تبدیل می‌شود.[۱]

مثال

برای یافتن میانگین حسابی-هندسی a0 = ۲۴ و g0 = ۶، به صورت زیر تکرار کنید:

پنج تکرار اول مقادیر زیر را به دست می‌دهند:

۲۴ ۶
15 12
13.5 13.416 407 864 998 738 178 455 042...
13.458 203 932 499 369 089 227 521... 13.458 139 030 990 984 877 207 090...
13.458 171 481 745 176 983 217 305... 13.458 171 481 706 053 858 316 334...
13.458 171 481 725 615 420 766 820... 13.458 171 481 725 615 420 766 806...

تعداد ارقامی که در آن‌ها an و gn توافق دارند (زیرخط‌دار) با هر تکرار تقریباً دو برابر می‌شود. میانگین حسابی-هندسی ۲۴ و ۶، حد مشترک این دو دنباله است که تقریباً برابر با ۱۳٫۴۵۸۱۷۱۴۸۱۷۲۵۶۱۵۴۲۰۷۶۶۸۱۳۱۵۶۹۷۴۳۹۹۲۴۳۰۵۳۸۳۸۸۵۴۴ است.[۲]

تاریخچه

نخستین الگوریتم مبتنی بر این جفت‌دنباله در آثار ژوزف لوئی لاگرانژ ظاهر شد. ویژگی‌های آن توسط کارل فریدریش گاوس بیشتر تحلیل شد.[۱]

ویژگی‌ها

هم میانگین هندسی و هم میانگین حسابی دو عدد مثبت x و y بین آن دو عدد قرار دارند. (هنگامی که x ≠ y، آن‌ها «اکیداً» بین آن دو قرار می‌گیرند) میانگین هندسی دو عدد مثبت هرگز بزرگ‌تر از میانگین حسابی آن‌ها نیست (نابرابری میانگین حسابی-هندسی).[۳] بنابراین میانگین‌های هندسی یک دنباله صعودی g0 ≤ g1 ≤ g2 ≤ ...؛ میانگین‌های حسابی یک دنباله نزولی a0 ≥ a1 ≥ a2 ≥ ...؛ و برای هر n, gn ≤ M(x, y) ≤ an هستند. اگر x ≠ y باشد، این نابرابری‌ها اکید هستند.

بنابراین M(x, y) عددی بین x و y است؛ همچنین بین میانگین هندسی و حسابی x و y قرار دارد.

اگر r ≥ ۰ باشد، آنگاه M(rx, ry) = r M(x, y).

یک عبارت به فرم انتگرالی برای M(x, y) وجود دارد:[۴]که در آن K(k), انتگرال بیضوی کامل نوع اول است:از آنجا که فرایند حسابی-هندسی بسیار سریع همگرا می‌شود، روشی کارآمد برای محاسبه انتگرال‌های بیضوی فراهم می‌کند که برای مثال در طراحی فیلتر بیضوی استفاده می‌شوند.[۵]

میانگین حسابی-هندسی توسط تابع تتا ژاکوبی به صورت زیر مرتبط می‌شود:[۶]که با قرار دادن نتیجه می‌دهد:

مفاهیم مرتبط

معکوس میانگین حسابی-هندسی ۱ و ریشه دوم ۲، ثابت گاوس است.در سال ۱۷۹۹، گاوس ثابت کرد[note ۱] کهکه در آن ثابت لم‌نیسکات است.

در سال ۱۹۴۱، ثابت شد که (و در نتیجه ) یک عدد ترافرازنده است؛ این اثبات توسط تئودور اشنایدر انجام شد.[note ۲][۷][۸] مجموعه نسبت به اعداد گویا (الگو:Mathbb) دارای استقلال جبری است،[۹][۱۰] اما مجموعه (که در آن پریم نشان‌دهنده مشتق نسبت به متغیر دوم است) نسبت به الگو:Mathbb دارای استقلال جبری نیست. در واقع:[۱۱]میانگین هندسی-همساز (GH) را می‌توان با استفاده از دنباله‌های مشابه میانگین‌های هندسی و میانگین همساز محاسبه کرد، و در واقع GH(x, y) = 1/M(1/x, 1/y) = xy/M(x, y).[۱۲] میانگین حسابی-همساز معادل میانگین هندسی است.

میانگین حسابی-هندسی می‌تواند برای محاسبه موارد زیر استفاده شود: لگاریتم, انتگرال‌های بیضوی کامل و ناقص نوع اول و دوم,[۱۳] و توابع بیضوی ژاکوبی.[۱۴]

اثبات وجود

نابرابری میانگین حسابی-هندسی نشان می‌دهد که:و بنابراین:

یعنی دنباله gn غیرنزولی است و از بالا توسط بزرگ‌ترِ x و y کران‌دار است. بر اساس قضیه همگرایی یکنوا، این دنباله همگرا است، بنابراین g وجود دارد به طوری که:

با این حال، می‌توانیم ببینیم که: و بنابراین: [۱]

اثبات عبارت به فرم انتگرال

این اثبات توسط گاوس ارائه شده است.[۱] فرض کنید

با تغییر متغیر انتگرال‌گیری به ، که در آن

این نتیجه می‌دهد که

نتیجه می‌دهد

بنابراین، داریم

تساوی آخر از مشاهده اینکه حاصل می‌شود.

در نهایت، نتیجه مطلوب را به دست می‌آوریم

کاربردها

عدد پی (π)

بر اساس الگوریتم گاوس-لژاندر,[۱۵]

که در آن

با و ، که می‌توان آن را بدون از دست دادن دقت با استفاده از رابطه زیر محاسبه کرد:

انتگرال بیضوی کامل K(sin α)

با در نظر گرفتن و ، میانگین حسابی-هندسی (AGM) به صورت زیر حاصل می‌شود:

که در آن K(k) یک انتگرال بیضوی از نوع اول است:

به عبارت دیگر، این دوره ربعی می‌تواند به‌طور کارآمد از طریق AGM محاسبه شود:

سایر کاربردها

با استفاده از این ویژگی AGM به همراه تبدیل‌های صعودی جان لاندن,[۱۶] ریچارد پیرس برنت[۱۷] نخستین الگوریتم‌های AGM را برای ارزیابی سریع تابع غیرجبریهای مقدماتی (ex، cos x, sin x) پیشنهاد کرد. متعاقباً، بسیاری از نویسندگان به مطالعه استفاده از الگوریتم‌های AGM پرداختند.[۱۸]

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. ↑ By 1799, Gauss had two proofs of the theorem, but neither of them was rigorous from the modern point of view.
  2. ↑ In particular, he proved that the beta function is transcendental for all such that . The fact that is transcendental follows from

پانویس

  1. 1 2 3 4 5 Cox, David (January 1984). "The Arithmetic-Geometric Mean of Gauss". L'Enseignement Mathématique. 30 (2): 275–330.
  2. ↑ agm(24, 6) at Wolfram Alpha
  3. ↑ Bullen, P. S. (2003). "The Arithmetic, Geometric and Harmonic Means". Handbook of Means and Their Inequalities (in English). Dordrecht: Springer Netherlands. pp. 60–174. doi:10.1007/978-94-017-0399-4_2. ISBN 978-90-481-6383-0. Retrieved 2023-12-11.
  4. ↑ Carson, B. C. (2010), "Elliptic Integrals", in Olver, Frank W. J.; Lozier, Daniel M.; Boisvert, Ronald F.; Clark, Charles W. (eds.), NIST Handbook of Mathematical Functions, Cambridge University Press, ISBN 978-0521192255, MR2723248
  5. ↑ Dimopoulos, Hercules G. (2011). Analog Electronic Filters: Theory, Design and Synthesis. Springer. pp. 147–155. ISBN 978-94-007-2189-0.
  6. ↑ Borwein, Jonathan M.; Borwein, Peter B. (1987). Pi and the AGM: A Study in Analytic Number Theory and Computational Complexity (First ed.). Wiley-Interscience. ISBN 0-471-83138-7. pages 35, 40
  7. ↑ Schneider, Theodor (1941). "Zur Theorie der Abelschen Funktionen und Integrale". Journal für die reine und angewandte Mathematik. 183 (19): 110–128. doi:10.1515/crll.1941.183.110. S2CID 118624331.
  8. ↑ Todd, John (1975). "The Lemniscate Constants". Communications of the ACM. 18 (1): 14–19. doi:10.1145/360569.360580. S2CID 85873.
  9. ↑ G. V. Choodnovsky: Algebraic independence of constants connected with the functions of analysis, Notices of the AMS 22, 1975, p. A-486
  10. ↑ G. V. Chudnovsky: Contributions to The Theory of Transcendental Numbers, American Mathematical Society, 1984, p. 6
  11. ↑ Borwein, Jonathan M.; Borwein, Peter B. (1987). Pi and the AGM: A Study in Analytic Number Theory and Computational Complexity (First ed.). Wiley-Interscience. ISBN 0-471-83138-7. p. 45
  12. ↑ Newman, D. J. (1985). "A simplified version of the fast algorithms of Brent and Salamin". Mathematics of Computation. 44 (169): 207–210. doi:10.2307/2007804. JSTOR 2007804.
  13. ↑ الگو:AS ref
  14. ↑ King, Louis V. (1924). On the Direct Numerical Calculation of Elliptic Functions and Integrals. Cambridge University Press.
  15. ↑ Salamin, Eugene (1976). "Computation of π using arithmetic–geometric mean". Mathematics of Computation. 30 (135): 565–570. doi:10.2307/2005327. JSTOR 2005327. MR 0404124.
  16. ↑ Landen, John (1775). "An investigation of a general theorem for finding the length of any arc of any conic hyperbola, by means of two elliptic arcs, with some other new and useful theorems deduced therefrom". Philosophical Transactions of the Royal Society. 65: 283–289. doi:10.1098/rstl.1775.0028. S2CID 186208828.
  17. ↑ Brent, Richard P. (1976). "Fast Multiple-Precision Evaluation of Elementary Functions". Journal of the ACM. 23 (2): 242–251. CiteSeerX 10.1.1.98.4721. doi:10.1145/321941.321944. MR 0395314. S2CID 6761843.
  18. ↑ Borwein, Jonathan M.; Borwein, Peter B. (1987). Pi and the AGM. New York: Wiley. ISBN 0-471-83138-7. MR 0877728.

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «[en:Arithmetic–geometric mean Arithmetic–geometric mean]». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.