میشل پاستورو

میشل پاستورو
زادهٔ۱۷ ژوئن ۱۹۴۷
منطقه ۱۴ پاریس، فرانسه
ملیتفرانسوی
پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاهمدرسه ملی شارْت
کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاریتاریخ
زیرشاخهٔقرون وسطی
نهادکتابخانه ملی فرانسه
مدرسه عملی پژوهش‌های عالی
رشته اصلینماد

میشل پاستورو (انگلیسی: Michel Pastoureau؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۴۷) مورخ استاد رشتهٔ تاریخ قرون وسطی اهل فرانسه است. وی در حوزهٔ نشانه‌شناسی جهان غرب نیز تخصص دارد.

زندگی‌نامه

پاستورو در ۱۷ ژوئن ۱۹۴۷ در پاریس به دنیا آمد. او فرزند آنری پاستورو، نویسنده و نقاش آماتورِ نزدیک به سوررئالیست‌ها، و هلن لِوِل،[۱] داروساز و پژوهشگر در «مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه» است؛[۲] خاله او، لیز، که خود دانش‌آموخته مدرسه شارْت بود، با مورخ مشهور آنری دوبیف (۱۹۱۰-۱۹۹۵) ازدواج کرد.[۳] او خودش را «فرزند باغ لوکزامبورگ» توصیف می‌کند.[۴] میشل پاستورو در آزمون ورودی سال ۱۹۶۸، با کسب رتبه یازدهم از میان بیست و هفت نفر، در «مدرسه ملی شارْت» که دانشکده‌ای برای تربیت آرشیوداران و کتابداران آینده است، پذیرفته شد.[۵] او در سال ۱۹۷۲، پس از دفاع از پایان‌نامه خود با عنوان «نمادشناسی جانوران در نشان‌های خانوادگی قرون وسطی» ، دیپلم «آرشیویست پالئوگراف» (بایگانِ دیرین‌شناس) را دریافت کرد.[۶] در آن زمان، این موضوع چندان نویدبخش و پرطرفدار تلقی نمی‌شد؛ چرا که نشان‌شناسی به عنوان رشته‌ای کهنه و منسوخ شناخته می‌شد و مطالعه متون جانورشناسیِ نمادین نیز یک موضوع تاریخی جدی به شمار نمی‌رفت.[۷] او تا سال ۱۹۸۲ در بخش سکه‌ها، مدال‌ها و عتیقه‌جاتِ کتابخانه ملی فرانسه مشغول به کار بود.[۸][۹]

او از سال ۱۹۸۳ کرسی «تاریخ نمادشناسی غرب» را در اختیار دارد و مدیر مطالعات در مدرسه عملی پژوهش‌های عالی در سوربن است.[۱۰] در ۲۸ آوریل ۲۰۰۶ نیز به عنوان عضو مکاتبه‌ای «آکادمی کتیبه‌شناسی و ادبیات» انتخاب شد.[۱۱][۱۲] او همچنین عضو «آکادمی بین‌المللی نشان‌شناسی»، رئیس افتخاری «انجمن نشان‌شناسی و مُهرشناسی فرانسه» است[۱۳] و به طور منظم در «مدرسه لوور» (École du Louvre) تدریس می‌کند.[۷]

پاستورو آثار گسترده‌ای را منتشر کرده است، از جمله پژوهش‌هایی دربارهٔ تاریخ رنگ‌ها، حیوانات، نمادها و «شوالیه‌های میز گرد». او همچنین آثاری در زمینه نشان‌ها و نشان‌شناسی، و همچنین مُهرشناسی و سکه‌شناسی به نگارش درآورده است.[۷]

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.

منابع

  1. ↑ "BnF Catalogue général". bnf.fr. Retrieved 4 October 2020.
  2. ↑ Rambal, Julie (9 November 2024). "J'ai un amour immodéré pour les cochons". Le Temps. p. 40.
  3. ↑ Zuber, Roger; Encrevé, André (1995). "Henri Dubief (1910–1995)". Bulletin de la Société de l'Histoire du Protestantisme Français. 141: 469–471. ISSN 0037-9050.
  4. ↑ "Comment expliquer la passion pour l'histoire ?". France Inter (به فرانسوی). 7 May 2025. Retrieved 8 May 2025.
  5. ↑ "Chronique. École des chartes". Bibliothèque de l'École des chartes (به فرانسوی). 126 (2): 575. 1977. Retrieved 22 December 2022.
  6. ↑ "Chronique. École des chartes". Bibliothèque de l'École des chartes (به فرانسوی). 130 (2): 685. 1972. Retrieved 22 December 2022.
  7. 1 2 3 "Michel Pastoureau". babelio.com (به فرانسوی).
  8. ↑ "Chronique. Bibliothèques". Bibliothèque de l'École des chartes (به فرانسوی). 130 (2): 691. 1977. Retrieved 22 December 2022.
  9. ↑ Winistörfer, Jörg. "Michel Pastoureau". www.unil.ch (به فرانسوی). Université de Lausanne. Retrieved 22 December 2022.
  10. ↑ "Chronique. Enseignant supérieur". Bibliothèque de l'École des chartes (به فرانسوی). 142 (2): 393. 1984. Retrieved 22 December 2022.
  11. ↑ "Michel Pastoureau". aibl.fr (به فرانسوی).
  12. ↑ "Chronique. Institut de France". Bibliothèque de l'École des chartes (به فرانسوی). 164 (2): 441. 2006. Retrieved 22 December 2022.
  13. ↑ "Liste des présidents". Société française d'héraldique et de sigillographie. Retrieved 23 January 2023.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ میشل پاستورو موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.