کلروسبوس

کلروسبوس
الگوهای رنگی سر کلروسبوس
بالا چپ: میمون سبز، بالا راست: گریوت
پایین چپ: مالبروک، پایین راست: میمون وروت
رده‌بندی علمی
فرمانرو:
جانوران
شاخه:
طنابداران
رده:
پستانداران
راسته:
نخستی‌سانان
زیرراسته:
ساده‌بینیان
فروراسته:
میمون‌ریختان
تیره:
میمون‌های دنیای قدیم
زیرخانواده:
زبان‌درازیان
تبار:
Cercopithecini
سرده:
Chlorocebus

گری، ۱۸۷۰
گونه نماد
Simia aethiops
لینه، ۱۷۶۶
گونه‌ها
  • Chlorocebus aethiops
  • Chlorocebus cynosuros
  • Chlorocebus djamdjamensis
  • Chlorocebus dryas
  • Chlorocebus pygerythrus
  • Chlorocebus sabaeus
  • Chlorocebus tantalus

کلروسبوس یک سرده از نخستی‌سانان با جثهٔ متوسط از خانوادهٔ میمون‌های دنیای قدیم است. در حال حاضر هفت گونه شناسایی شده است، اگرچه برخی همهٔ آن‌ها را به‌عنوان یک گونهٔ واحد با چندین زیرگونه طبقه‌بندی می‌کنند. در هر صورت، این‌ها تمامیت سردهٔ کلروسبوس را تشکیل می‌دهند.

به‌طور گیج‌کننده‌ای، اصطلاحات «میمون وروت» و «میمون سبز» گاهی برای اشاره به کل سردهٔ کلروسبوس به کار می‌روند، اگرچه آن‌ها همچنین به‌طور دقیق‌تر به گونه‌های Chlorocebus pygerythrus و Chlorocebus sabaeus اشاره دارند که هیچ‌کدام گونهٔ نوع برای کلروسبوس نیستند. این مقاله اصطلاح کلروسبوس را به‌طور مداوم برای سرده و نام‌های رایج را تنها برای گونه‌ها به کار می‌برد.

پراکنش بومی این میمون‌ها در آفریقای زیرصحرا از سنگال و اتیوپی در شمال تا آفریقای جنوبی در جنوب است. با این حال، در سده‌های پیشین، تعدادی از آن‌ها به‌عنوان حیوان خانگی توسط مهاجران اولیهٔ کارائیب و بازرگانان برده گرفته شدند و از طریق اقیانوس اطلس به جزایر کارائیب منتقل شدند. میمون‌ها متعاقباً فرار کرده یا رها شدند و بومی‌سازی شدند. امروزه آن‌ها در جزایر هند غربی باربادوس، سنت کیتس، نویس، آنگویلا و سنت مارتین یافت می‌شوند. یک کلونی نیز در شهرستان برووارد، فلوریدا وجود دارد.[۱]

آرایه‌شناسی

طبقه‌بندی میمون‌های کلروسبوس در حال تغییر است. آن‌ها پیشتر همراه با میمون‌های درخت‌زی آفریقایی با جثهٔ متوسط از سردهٔ گنون، Cercopithecus، یک‌کاسه می‌شدند و در آنجا به‌عنوان یک گونهٔ واحد، Cercopithecus aethiops طبقه‌بندی شده بودند.[۲] انتظار می‌رود با مطالعهٔ بیشتر این سرده توسط دانشمندان، گونه‌ها و زیرگونه‌های بیشتری شناسایی شوند.

گونه‌های سردهٔ کلروسبوس
تصویرنام علمینام فارسیپراکنشتوضیحات
C. djamdjamensisمیمون کوه‌های بیلشرق آفریقادو زیرگونه، طول بدن ۴۳–۴۵ سانتی‌متر، دم ۴۷–۵۰ سانتی‌متر. زیستگاه: جنگل. رژیم: برگ، میوه، گل، مهره‌داران کوچک، جوانه، ساقه، ریشه. وضعیت: آسیب‌پذیر.
C. dryasمیمون دریاسمرکز آفریقاطول بدن ۳۶–۴۰ سانتی‌متر، دم ۴۸–۵۲ سانتی‌متر. زیستگاه: جنگل. رژیم: میوه، برگ، جوانه، مغز ساقه، دانه، حشرات، قارچ. وضعیت: در معرض خطر.
C. sabaeusمیمون سبزغرب آفریقاطول بدن ۴۲–۴۶ سانتی‌متر، دم ۴۲–۷۲ سانتی‌متر. زیستگاه: جنگل و ساوانا. رژیم: میوه و برگ. وضعیت: کمترین نگرانی.
C. aethiopsگریوتشرق آفریقادو زیرگونه، طول بدن ۴۰–۶۰ سانتی‌متر، دم ۳۰–۵۰ سانتی‌متر. زیستگاه: ساوانا و بوته‌زار. رژیم: میوه، حشرات، مواد گیاهی، پستانداران کوچک، پرندگان. وضعیت: کمترین نگرانی.
C. cynosurosمالبروکجنوب آفریقاطول بدن ۳۴–۷۰ سانتی‌متر، دم ۴۴–۷۹ سانتی‌متر. زیستگاه: جنگل و ساوانا. رژیم: میوه، جوانه، ساقه، صمغ، دانه. وضعیت: کمترین نگرانی.
C. tantalusمیمون تانتالوسآفریقای استواییسه زیرگونه، طول بدن ۳۸–۸۳ سانتی‌متر، دم ۵۵–۱۱۴ سانتی‌متر. زیستگاه: جنگل و ساوانا. رژیم: میوه، جوانه، دانه، ریشه، پوست، صمغ، حشرات، مهره‌داران کوچک، تخم. وضعیت: کمترین نگرانی.
C. pygerythrusمیمون وروتشرق و جنوب آفریقاپنج زیرگونه، طول بدن ۴۲–۵۷ سانتی‌متر، دم ۴۸–۷۵ سانتی‌متر. زیستگاه: ساوانا، بوته‌زار، جنگل. رژیم: برگ، گل، میوه، دانه، بندپایان، صمغ. وضعیت: کمترین نگرانی.

بنیادی‌ترین عضو این سرده، میمون دریاس (C. dryas) در نظر گرفته می‌شود که پیشتر در سردهٔ Cercopithecus طبقه‌بندی می‌شد و ممکن است به‌طور بالقوه سردهٔ خود را ایجاب کند.[۳]

توصیف ظاهری

خز پشتی میمون‌های کلروسبوس بسته به گونه از زرد کم‌رنگ از طریق قهوه‌ای سبز-خاکستری تا قهوه‌ای تیره متغیر است، در حالی که بخش زیرین و حلقهٔ مویی دور صورت زرد مایل به سفید است.[۲] صورت، دست‌ها و پاها بدون مو و سیاه هستند، اگرچه پوست شکمی مایل به آبی است.[۲] نرها دارای کیسهٔ بیضه آبی و آلت تناسلی قرمز هستند.[۲] میمون‌ها دودیسی جنسی دارند، نرهای بالغ وحشی از ۴۲ تا ۵۹ سانتیمتر (۱۷ تا ۲۳ اینچ) و ماده‌ها ۳۰ تا ۴۹٫۵ سانتیمتر (۱۱٫۸ تا ۱۹٫۵ اینچ) طول دارند، با احتساب دمی که ۳۰ تا ۵۰ سانتیمتر (۱۲ تا ۲۰ اینچ) اندازه دارد.[۲] وزن نرها ۳٫۹ تا ۸ کیلوگرم (۸٫۶ تا ۱۷٫۶ پوند) و ماده‌ها ۳٫۴ تا ۵٫۳ کیلوگرم (۷٫۵ تا ۱۱٫۷ پوند) است.[۲]

رفتار و بوم‌شناسی

میمون وروت نر

برخلاف گنون‌های نزدیک، گونه‌های کلروسبوس عمدتاً جنگل‌نشین نیستند. بلکه نیمه‌درخت‌زی و نیمه‌زمینی هستند و بیشتر روز را روی زمین به تغذیه می‌گذرانند و شب‌ها روی درختان می‌خوابند.[۲] با این حال، آن‌ها باید هر روز آب بنوشند و به آب وابسته هستند، بنابراین هرگز از رودها یا دریاچه‌ها دور نیستند.[۲] مانند بیشتر میمون‌های دیگر دنیای قدیم، آن‌ها کیسه‌های گونه‌ای برای ذخیرهٔ غذا دارند. آن‌ها روزگرد هستند و به‌ویژه در صبح زود و در بعدازظهر یا اوایل عصر فعال‌اند.[۲]

میمون‌های کلروسبوس در گروه‌های چندنر-چندماده زندگی می‌کنند که می‌تواند تا ۷۶ فرد بزرگ باشد.[۲] سلسله‌مراتب گروه نقش مهمی ایفا می‌کند: نرها و ماده‌های غالب در جستجوی غذا اولویت دارند و توسط اعضای زیردست گروه تمیز می‌شوند. آن‌ها میهن‌دوستی ماده‌ها را نشان می‌دهند، یک نظام اجتماعی که در آن ماده‌ها در همان محدودهٔ خانگی که در آن متولد شده‌اند باقی می‌مانند و نرها پس از بلوغ جنسی آنجا را ترک می‌کنند.[۲] این میمون‌ها جانورانی قلمروطلب هستند و یک گروه می‌تواند منطقه‌ای به مساحت تقریباً ٫۰۶ تا ۱٫۷۸ کیلومتر مربع (۰٫۰۲۳ تا ۰٫۶۸۷ مایل مربع) را اشغال کند.[۴] آن‌ها از طیف گسترده‌ای از صداها استفاده می‌کنند.[۲] می‌توانند اعضای گروه‌های دیگر را از قلمرو خود هشدار دهند و همچنین می‌توانند اعضای گروه خود را از خطرات شکارچیان با استفاده از صداهای مختلف برای شکارچیان مختلف آگاه کنند.[۲] میمون‌ها هنگامی که توسط اعضای گروه تنبیه می‌شوند جیغ می‌کشند. حالات چهره و ژست‌های بدنی به‌عنوان ابزارهای ارتباطی اضافی عمل می‌کنند.[۲] تعاملات اجتماعی آن‌ها بسیار پیچیده است. اتحادها می‌توانند برای منافع شکل بگیرند و گاهی فریب استفاده می‌شود. محبت فیزیکی بین اعضای خانواده مهم است.

میمون وروت در حال خمیازه کشیدن در پارک ملی سامبورو، کنیا

میمون‌های کلروسبوس، همراه با شامپانزه‌ها و بابون‌ها، از همه‌چیزخوارترین نخستی‌ها هستند.[۲] آن‌ها برگ، صمغ، دانه، آجیل، علف، قارچ، میوه، توت، گل، جوانه، شاخه، بی‌مهرگان، تخم پرندگان، پرندگان، مارمولک‌ها، جوندگان و سایر طعمه‌های مهره‌دار را می‌خورند.[۲] غذاهای ترجیحی آن‌ها میوه و گل است، یک منبع فصلی که برای سازگاری با تغییرات در دسترس بودن غذا متنوع می‌شود.[۲] در جزیرهٔ سنت کیتس، آن‌ها معمولاً نوشیدنی‌های الکلی رنگارنگی را که توسط گردشگران در ساحل رها می‌شود می‌دزدند.[۵] بسیاری از گردشگران همچنین دریافته‌اند که این میمون‌ها در صورت محاصره یا تهدید گاز قدرتمندی می‌گیرند. در آفریقا، حملات مستند توسط این میمون‌ها در مقایسه با حملات سگ‌ها، با وجود زندگی بسیار نزدیک با انسان‌ها و تهدید شدن اغلب توسط انسان‌ها و سگ‌هایشان، بسیار نادر است.

برای نشان دادن آمادگی جفت‌گیری، ماده فرج خود را به نر ارائه می‌دهد. از آنجا که گروه‌ها از چندین مادهٔ بیشتر از نر تشکیل شده‌اند، هر نر با چندین ماده جفت‌گیری می‌کند. به طور کلی، نر یک کیسهٔ بیضهٔ برجسته و آبی روشن را به نمایش می‌گذارد که در فصل جفت‌گیری بیشتر دیده می‌شود. نرها در بزرگ کردن بچه‌ها مشارکت نمی‌کنند، اما سایر ماده‌های گروه («خاله‌ها») بار را به اشتراک می‌گذارند. سلسله‌مراتب تسلط نیز نقش دارد، زیرا فرزندان اعضای غالب‌تر گروه رفتار ترجیحی دریافت می‌کنند. دورهٔ آبستنی حدود ۱۶۳–۱۶۵ روز است،[۲] و زایمان‌ها معمولاً از یک بچه است. زایمان‌ها معمولاً در آغاز فصل بارانی، زمانی که غذای کافی در دسترس است، اتفاق می‌افتد. بچه‌ها در حدود شش ماهگی از شیر گرفته می‌شوند و در چهار تا پنج سال کاملاً بالغ می‌شوند. امید به زندگی میمون‌های سبز ۱۱–۱۳ سال در اسارت،[۲] و حدود ۱۰–۱۲ سال در حیات وحش است.

تعامل با انسان

در جزایر کارائیب، تعاملات بین انسان‌ها و میمون‌ها گاهی مسئله‌ساز است. در جزیرهٔ باربادوس، کشاورزان از خسارت میمون‌ها به محصولات خود شکایت دارند و بسیاری سعی می‌کنند راه‌هایی برای دور نگه داشتن آن‌ها بیابند. در هالووین ۲۰۰۶، یک میمون مظنون به ایجاد یک خاموشی سراسری هشت ساعته در جزیره شد. میمون ظاهراً از یک تیر چراغ برق بالا رفت و یک خط برق ۱۱۰۰۰ و ۲۴۰۰۰ ولتی را قطع کرد.[۶][۷][۸][۹]

در برخی کشورهای آفریقایی، بسیاری از میمون‌ها توسط خطوط برق، سگ‌ها، جانوران شکارچی مانند گربه‌های وحشی، وسایل نقلیه، تیراندازی، مسمومیت و شکار برای ورزش کشته می‌شوند. علاوه بر این، افزایش بیابان‌زایی و از دست دادن زیستگاه به دلیل کشاورزی و شهرنشینی رخ داده است. در نتیجه، تعداد جمعیت در گروه‌ها در مناطق شهری به طور متوسط بین ۱۵ تا ۲۵ فرد کاهش می‌یابد و بسیاری از گروه‌ها به‌کلی ناپدید می‌شوند.

استفاده در تحقیقات علمی و تولید واکسن

میمون سبز آفریقایی از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی کانون تحقیقات علمی زیادی بوده است و رده‌های سلولی مشتق‌شده از بافت‌های آن هنوز هم برای تولید واکسن‌های فلج اطفال[۱۰] و آبله[۱۱] استفاده می‌شوند. گونه‌های کلروسبوس همچنین در مطالعهٔ فشار خون بالا و ایدز مهم هستند. برخلاف بیشتر نخستی‌های غیرانسان دیگر، آن‌ها به طور طبیعی دچار فشار خون بالا می‌شوند. در آفریقا، این میمون‌ها به طور گسترده به ویروس نقص ایمنی میمونی (SIV) آلوده هستند که به نیای ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) مرتبط است و هر دو در میان جمعیت‌ها شایع هستند.[۱۲][۱۳] میمون‌های کلروسبوس میزبان طبیعی SIV هستند و در برابر عفونت دچار نقص ایمنی نمی‌شوند؛[۱۴] بنابراین آن‌ها یک مدل مهم در مطالعات ایدز برای درک مکانیسم‌های محافظتی در برابر ایدز هستند.[۱۵][۱۶] میمون‌های آلوده به SIV و انسان‌های آلوده به HIV در پاسخ‌های میکروبی به عفونت متفاوت هستند.[۱۷]

سلول‌های Vero یک ردهٔ سلولی پیوسته هستند که از سلول‌های بافت پوششی کلیهٔ میمون سبز آفریقایی مشتق شده‌اند و به طور گسترده برای تحقیقات در ایمونولوژی و بیماری‌های عفونی استفاده می‌شوند. رده‌های سلولی مشابه شامل کلیهٔ میمون سبز بوفالو و BS-C-1 هستند.[۱۸]

میمون‌های کلروسبوس یک ارگانیسم مدل مهم برای مطالعات ایدز، میکروبیوم، رشد، رفتار عصبی، تخریب عصبی، متابولیسم و چاقی هستند.[۱۹] ژنوم یک میمون کلروسبوس (Chlorocebus sabaeus) توالی‌یابی شد[۲۰] و مرجع ژنوم با مدل‌های ژنی در مرورگرهای ژنومی NCBI Chlorocebus_sabeus 1.1 و Ensembl Vervet-AGM (Chlorocebus sabaeus) بایگانی‌شده در ۲۰۲۱-۰۵-۱۳ توسط Wayback Machine در دسترس است. این موضوع تحقیقات ژنومی روی این میمون، از جمله مطالعات ژنتیک جمعیت در سراسر آفریقا و کارائیب[۲۱] و توصیف تنظیم بیان ژن در طول رشد در مغز و بافت‌های محیطی،[۲۲] در طول رشد پیش از تولد،[۲۳] و در طول واکنش به استرس روانی-اجتماعی مربوط به جابه‌جایی و انزوای اجتماعی را تسهیل کرد.[۲۴]

ساعت اپی‌ژنتیک مبتنی بر متیلاسیون CpG در DNA - یک نشانگر زیستی پیچیده از پیری - برای Chlorocebus sabaeus در چندین واریانت توسعه یافته است: ساعت‌های خاص بافت برای قشر مغز، خون و کبد؛ ساعت چندبافتی؛ و ساعت‌های انسان-میمون سابئوس.[۲۵]

منابع

  1. ↑ Development evolves; they adapt. St. Petersburg Times. Accessed 2008-07-11
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Cawthon Lang, K.A. (2006). "Primate Factsheets: Vervet (Chlorocebus) Taxonomy, Morphology, & Ecology". Primate Info Net. Retrieved 2011-01-30.
  3. ↑ van der Valk, Tom; Gonda, Catalina M; Silegowa, Henri; Almanza, Sandra; Sifuentes-Romero, Itzel; Hart, Terese B; Hart, John A; Detwiler, Kate M; Guschanski, Katerina (2020-01-01). "The Genome of the Endangered Dryas Monkey Provides New Insights into the Evolutionary History of the Vervets". Molecular Biology and Evolution. 37 (1): 183–194. doi:10.1093/molbev/msz213. ISSN 0737-4038. PMC 6984364. PMID 31529046.
  4. ↑ Harrison, M. J. S. (1983). "Patterns of Range Use by the Green Monkey, Cercopithecus sabaeus, at Mt. Assirik, Senegal". Folia Primatologica. 41 (3–4): 157–179. doi:10.1159/000156129.
  5. ↑ Alcoholic Vervet Monkeys! - Weird Nature - BBC Worldwide در یوتیوب Accessed 2009-09-15.
  6. ↑ Monkey shuts down island for seven hours. Caribbean Broadcasting Corporation. "Monkey shuts down island for seven hours - CBC.bb". Archived from the original on March 24, 2007. Retrieved November 8, 2006.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده). Accessed 2008-07-11
  7. ↑ Dawne Bennett (2006-11-02). "Monkey business leaves Barbados without electricity". Caribbean Net News. Archived from the original on 2010-03-30. Retrieved 2014-01-02.
  8. ↑ Monkey business. The Barbados Advocate. "Advocate". Archived from the original on March 23, 2007. Retrieved August 6, 2022.. Accessed 2008-07-11
  9. ↑ The morning the power went out in Barbados. The Barbados Advocate. "Advocate". Archived from the original on March 23, 2007. Retrieved August 6, 2022.. Accessed 2008-07-11
  10. ↑ "Cells in culture". Microscopy Resources Center. Archived from the original on 16 July 2011. Retrieved 11 July 2008.
  11. ↑ Barrett, P. N.; Mundt, W.; Kristner, O.; Howard, M. K. (2009). "Vero cell platform in vaccine production: moving towards cell culture-based viral vaccines". Expert Review of Vaccines. 8 (5): 607–618. doi:10.1586/erv.09.19. PMID 19397417. S2CID 207223617.
  12. ↑ Chakrabarti, L. (2002). "Natural history of simian immunodeficiency viruses: clues to the emergence and virulence of AIDS viruses". In Burroughs, T.; Knobler, S.; Lederberg, J. (eds.). The Emergence of Zoonotic Diseases: Understanding the Impact on Animal and Human Health. Washington D.C.: National Academic Press. pp. 61–3. ISBN 978-0-309-08327-0.
  13. ↑ Ervin, F.; Palmour, R. (2003). "Primates for the 21st century biomedicine: the St. Kitts vervet (Chlorocebus aethiops, SK)". International Perspectives: the Future Nonhuman Primate Resources; 2002 Apr 17-19; Bogor, Indonesia. Washington D.C.: National Acadademic Press. pp. 49–53. ISBN 978-0-309-08945-6.
  14. ↑ Pandrea, Ivona; Sodora, Donald L.; Silvestri, Guido; Apetrei, Cristian (2008). "Into the wild: simian immunodeficiency virus (SIV) infection in natural hosts". Trends in Immunology. 29 (9): 419–428. doi:10.1016/j.it.2008.05.004. ISSN 1471-4906. PMC 2840226. PMID 18676179.
  15. ↑ Ma, Dongzhu; Jasinska, Anna; Kristoff, Jan; Grobler, J. Paul; Turner, Trudy; Jung, Yoon; Schmitt, Christopher; Raehtz, Kevin; Feyertag, Felix; Sosa, Natalie Martinez; Wijewardana, Viskam (2013). "SIVagm infection in wild African green monkeys from South Africa: epidemiology, natural history, and evolutionary considerations". PLOS Pathogens. 9 (1) e1003011. doi:10.1371/journal.ppat.1003011. ISSN 1553-7374. PMC 3547836. PMID 23349627.
  16. ↑ Ma, D.; Jasinska, A. J.; Feyertag, F.; Wijewardana, V.; Kristoff, J.; He, T.; Raehtz, K.; Schmitt, C. A.; Jung, Y.; Cramer, J. D.; Dione, M. (2014). "Factors associated with siman immunodeficiency virus transmission in a natural african nonhuman primate host in the wild". Journal of Virology. 88 (10): 5687–5705. doi:10.1128/JVI.03606-13. ISSN 0022-538X. PMC 4019088. PMID 24623416.
  17. ↑ Jasinska, Anna J.; Dong, Tien S.; Lagishetty, Venu; Katzka, William; Jacobs, Jonathan P.; Schmitt, Christopher A.; Cramer, Jennifer Danzy; Ma, Dongzhu; Coetzer, Willem G.; Grobler, J. Paul; Turner, Trudy R. (2020). "Shifts in microbial diversity, composition, and functionality in the gut and genital microbiome during a natural SIV infection in vervet monkeys". Microbiome. 8 (1): 154. doi:10.1186/s40168-020-00928-4. ISSN 2049-2618. PMC 7648414. PMID 33158452.
  18. ↑ Hopps, H. E.; Bernheim, B. C.; Nisalak, A.; Tjio, J. H.; Smadel, J. E. (1963). "Biologic characteristics of a continuous kidney cell line derived from the African green monkey". Journal of Immunology. 91 (3): 416–424. doi:10.4049/jimmunol.91.3.416. PMID 14071033. S2CID 29065812.
  19. ↑ Jasinska, Anna J.; Schmitt, Christopher A.; Service, Susan K.; Cantor, Rita M.; Dewar, Ken; Jentsch, James D.; Kaplan, Jay R.; Turner, Trudy R.; Warren, Wesley C. (2013). "Systems biology of the vervet monkey". ILAR Journal. 54 (2): 122–143. doi:10.1093/ilar/ilt049. ISSN 1930-6180. PMC 3814400. PMID 24174437.
  20. ↑ Warren, Wesley C.; Jasinska, Anna J.; García-Pérez, Raquel; Svardal, Hannes; Tomlinson, Chad; Rocchi, Mariano; Archidiacono, Nicoletta; Capozzi, Oronzo; Minx, Patrick (December 2015). "The genome of the vervet (Chlorocebus aethiops sabaeus)". Genome Research. 25 (12): 1921–1933. doi:10.1101/gr.192922.115. ISSN 1549-5469. PMC 4665013. PMID 26377836.
  21. ↑ Svardal, Hannes; Jasinska, Anna J.; Apetrei, Cristian; Coppola, Giovanni; Huang, Yu; Schmitt, Christopher A.; Jacquelin, Beatrice; Ramensky, Vasily; Müller-Trutwin, Michaela (December 2017). "Ancient hybridization and strong adaptation to viruses across African vervet monkey populations". Nature Genetics. 49 (12): 1705–1713. doi:10.1038/ng.3980. ISSN 1546-1718. PMC 5709169. PMID 29083404.
  22. ↑ Jasinska, Anna J.; Zelaya., Ivette; Service, Susan K.; Peterson, Christine B.; Cantor, Rita M.; Choi, Oi-Wa; DeYoung, Joseph; Eskin, Eleazar; Fairbanks, Lynn A. (December 2017). "Genetic variation and gene expression across multiple tissues and developmental stages in a nonhuman primate". Nature Genetics. 49 (12): 1714–1721. doi:10.1038/ng.3959. ISSN 1546-1718. PMC 5714271. PMID 29083405.
  23. ↑ Jasinska, Anna J.; Rostamian, Dalar; Davis, Ashley T.; Kavanagh, Kylie (2020). "Transcriptomic analysis of cell-free fetal RNA in the amniotic fluid of vervet monkeys (Chlorocebus sabaeus)". Comparative Medicine. 70 (1): 67–74. doi:10.30802/AALAS-CM-19-000037. ISSN 1532-0820. PMC 7024774. PMID 31969210.
  24. ↑ Jasinska, Anna J.; Pandrea, Ivona; He, Tianyu; Benjamin, Cassandra; Newton, Maurice; Lee, Jen Chieh; Freimer, Nelson B.; Coppola, Giovanni; Jentsch, James D. (2020). "Immunosuppressive effect and global dysregulation of blood transcriptome in response to psychosocial stress in vervet monkeys (Chlorocebus sabaeus)". Scientific Reports. 10 (1): 3459. Bibcode:2020NatSR..10.3459J. doi:10.1038/s41598-020-59934-z. ISSN 2045-2322. PMC 7044305. PMID 32103041.
  25. ↑ Jasinska, Anna J.; Haghani, Amin; Zoller, Joseph A.; Li, Caesar Z.; Arneson, Adriana; Ernst, Jason; Kavanagh, Kylie; Jorgensen, Matthew J.; Mattison, Julie A.; Wojta, Kevin; Choi, Oi-Wa (2021-09-30). "Epigenetic clock and methylation studies in vervet monkeys". GeroScience (in English). 44 (2): 699–717. doi:10.1007/s11357-021-00466-3. ISSN 2509-2715. PMC 9135907. PMID 34591235.

کتاب‌شناسی

  • Kingdon, Jonathan (2014). Mammals of Africa. Vol. II: Primates. A & C Black. ISBN 978-1-4081-8991-7.
  • Kingdon, Jonathan (2015). The Kingdon Field Guide to African Mammals (Second ed.). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4729-2531-2.


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.