ناصریسم

ناصریسم (به عربی: التيار الناصري)، ایدئولوژی ملیگرایانه سوسیالیستی عربی بود که در سایهٔ دولت جمال عبدالناصر، رئیسجمهور مصر از ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۰، شکل گرفت و پس از درگذشتش نیز ادامه یافت. اسم این ایدئولوژی از نام وی گرفته شده و از شعارهای او یعنی آزادی، سوسیالیسم و اتحاد عربی، الهام گرفته است.[۱]
تأسیس و شخصیتهای سرشناس
نخستین کسی که از اصطلاح ناصریسم استفاده کرد، روزنامهنگار مصری، محمد حسین هیکل بود که سال ۱۴ ژانویه ۱۹۷۲ در روزنامه الاهرام زمان حکومت ناصر، از این اصطلاح استفاده کرد و این نام در جهان عرب، مشهور شد. بعد از آن نیز در سال ۱۹۷۶ کامل رفعت کتابچهای به عنوان «ناصریستها» (به عربی: ناصریون) نوشت و در آن اصول ناصریسم و اهدافش را ذکر کرد. در سال ۱۹۹۲ «حزب دموکراسی ناصریسم» به ریاست ضیاءالدین داود، وکیل و عضو مجلس مصر تشکیل شد. برخی اوقات رهبران کشورهای عرب نظیر معمر قذافی، رهبر وقت لیبی نیز خود را "ناصریست"، معرفی کردهاند.[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- Shehadi, Nadim; Mills, Dana Haffar (1988). Lebanon: a history of conflict and consensus. I.B.Tauris. ISBN 978-1-85043-119-0.
{{cite book}}: نگهداری CS1: پیشفرض تکرار ref (link) - Sheikh, Naveed S. (2003). The new politics of Islam: pan-Islamic foreign policy in a world of states. Routledge. ISBN 978-0-7007-1592-3.
{{cite book}}: نگهداری CS1: پیشفرض تکرار ref (link) - Choueiri, Youssef M. (2000). Arab nationalism: a history: nation and state in the Arab world. Wiley-Blackwell. ISBN 978-0-631-21729-9.
{{cite book}}: نگهداری CS1: پیشفرض تکرار ref (link) - Mansfield, Peter (1973). "Nasser and Nasserism". International Journal. Canadian International Council. 28 (4): 670–688. doi:10.2307/40201172.
{{cite journal}}: نگهداری CS1: پیشفرض تکرار ref (link) - Ajami, Fouad (1974). "On Nasser and His Legacy". Journal of Peace Research. Sage Publications, Ltd. 11 (1): 41–49. doi:10.1177/002234337401100104.
{{cite journal}}: نگهداری CS1: پیشفرض تکرار ref (link)
