ناوگروه هواپیمابر نبرد
ناوگروه هواپیمابر نبرد (انگلیسی: Carrier battle group) یا به اختصار CVBG، به ناوگانی متشکل از یک ناو هواپیمابر پایگاه (اصلی) و چندین ناو بزرگ مشایعت‌کننده و همراه است که با هم یک ناوگروه را تشکیل می‌دهند.
نخستین گروه ضربت دریایی متشکل از چند ناو جنگی درست پیش از، و در حین جنگ جهانی دوم ایجاد شدند. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن (IJN) نخستین نیروی دریایی بود که بسیاری از ناوهای حامل را در یک گروه ضربت واحد به نام کیدو بوتایی گردآوری کرد. این گروه ضربت با تأثیری ویرانگر در جریان حمله ژاپن به پرل هاربر مورد استفاده قرار گرفت. کیدو بوتای تا هنگامی که چهار ناو آن در نبرد میدوی غرق شدند، به‌عنوان ناوگروه نبرد اصلیِ نیروی دریایی امپراتوری ژاپن عمل می‌کردند. از طرفی، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ناوهای بزرگ خود را در تشکل‌های جداگانه سازماندهی کرده‌است و هر ناو هواپیمابر، رزمناو اسکورت و ناوشکن‌های اختصاصی خود را دارد. این سازماندهی‌های تک‌حامل اغلب برای انجام وظایف و عملیاتی خاص انجام می‌شود، مثلاً نبرد دریای مرجان و نبرد میدوی. با این حال، در سال ۱۹۴۳، تعداد زیادی ناوگان و ناوگروه‌های سبک ایجاد شد که به تشکیلات بزرگتر از سه یا چهار ناو نیاز داشتند. این گروه‌ها در نهایت «ناوگروه ضربت سریع» را تشکیل دادند که به واحد عملیاتی اصلی ناوگان سوم و پنجم ایالات متحده آمریکا تبدیل شد.
با ساخت «اَبَـر ناوهای» بزرگ در دوران جنگ سرد، عمل به‌کارگیری هر ناو اصلی حمل‌کننده در یک آرایش واحد دوباره رواج یافت. در طول جنگ سرد، نقش اصلی ناوگروه هواپیمابر در صورت درگیری با شوروی، حفاظت از مسیرهای تدارکاتی اقیانوس اطلس میان ایالات متحده آمریکا و متحدانش در ناتو در اروپا بود، در حالی که وظیفهٔ نیروی دریایی شوروی قطع این خطوط دریایی بود که اساساً کاری به مراتب ساده‌تر محسوب می‌شد. از آنجا که اتحاد جماهیر شوروی هیچ ناو هواپیمابر بزرگی در اختیار نداشت، بروز نبرد یک‌به‌یک میان ناوهای هواپیمابر نامحتمل بود. با این حال، مأموریت اصلی زیردریایی‌های تهاجمی نیروی دریایی شوروی این بود که همه ناوگروه‌های نبرد متحدین را ردیابی کنند و در زمان وقوع درگیری، ناوها را غرق کنند. با درک این تهدید، «ناوگروه هواپیمابر» منابع عظیمی را برای پروژه‌های جنگ ضدزیردریایی خود صرف کرد.
در جریان مداخلهٔ نظامی بین‌المللی در جنگ داخلی لیبی در سال ۲۰۱۱، نیروی دریایی فرانسه ناو هواپیمابر شارل دوگل، را در سواحل لیبی مستقر کرد. شارل دوگل با چند فروند ناوشکن از جمله فوربین، دوپلیکس، آکونیت، تانکر تدارکاتی مووز و دو زیردریایی هسته‌ای کلاس روبیس همراهی می‌شد.[۱]
چین قصد دارد در آینده چند گروه نبرد ناو هواپیمابر تشکیل دهد. در حال حاضر، دو ناو هواپیمابر چین، لیائونینگ و شان‌دونگ، از ناوشکن‌های کلاس ۰۵۵ برای دفاع هوایی منطقه‌ای همراه با ضدزیردریایی، ناوشکن‌های کلاس ۰۵۲-سی یا ۰۵۲-دی برای دفاع هوایی، ناوچه‌های کلاس ۰۵۴-ای برای ضدزیردریایی و ضدکشتی، یک تا دو زیردریایی هسته‌ای کلاس ۰۹۳ و یک ناو تدارکاتی کلاس ۰۹۰۱ استفاده می‌کنند. چین در حال ساخت سومین ناو هواپیمابر خود، ناو هواپیمابر فوجیان است و همچنین ناو چهارم هسته‌ای نیز برنامه‌ریزی شده که ساخت آن آغاز خواهد شد[۲] و انتظار می‌رود تا اواخر دههٔ ۲۰۲۰ تکمیل شود.[۳] چین همچنین در حال ساخت کلاس جدید و بزرگتر ناوشکن‌های دفاع هوایی، کلاس ۰۵۵ است.[۴]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Defense News
- ↑ Seidel, Jamie (23 April 2018). "Here's what we know about China's newest aircraft carriers". news.com.au. Retrieved 19 June 2018.
- ↑ Tunningley, James (2 June 2017). "What China's Aircraft Carrier Means for its Naval Defence Capabilities". globalriskinsights.com. Archived from the original on 12 June 2022. Retrieved 5 January 2020.
- ↑ Rahmat, Ridzwan (29 June 2017). "China launches largest surface combatant to date". Janes. Archived from the original on 1 July 2017. Retrieved 2 July 2017.