نبرد اندرناخ ۹۳۹

نبرد آندرناخ (۹۳۹)
	; آندرناخ
تاریخ	۲ اکتبر ۹۳۹ میلادی
موقعیت	آندرناخ، لوتارنژی
نتایج	سرکوب شورش و پیروزی پادشاهی آلمان
طرف‌های درگیر
پادشاهی آلمان; (فرانک شرقی)	دوک‌نشین فرانکن; دوک‌نشین لورن
فرماندهان و رهبران
کنراد کورزبولد; اودو وترائو	ابرهارد فرانکن کشته شده در نبرد; گیلبرت، دوک لورن کشته شده در نبرد
قوا
نامشخص	نامشخص

نبرد آندرناخ (آلمانی: Schlacht bei Andernach) در ۲ اکتبر ۹۳۹ میلادی میان نیروهای وفادار به پادشاه اوتوی بزرگ و دو دوک شورشی، ابرهارد فرانکن و گیلبرت لورن رخ داد. این نبرد با پیروزی قاطع نیروهای پادشاه و کشته شدن هر دو دوک شورشی به پایان رسید که منجر به تثبیت قدرت خاندان اوتونی در آلمان شد.^[۱]

پیش‌زمینه و شورش علیه اوتو

پس از مرگ هاینریش مرغ‌گیر، پسرش اوتوی بزرگ به تخت نشست اما با مخالفت جدی نجیب‌زادگان درجه اول مواجه شد. ابرهارد، دوک فرانکن، و گیلبرت، دوک لورن، با حمایت لوئی چهارم پادشاه فرانک غربی، علیه اوتو دست به شورش زدند.^[۲] آن‌ها قصد داشتند استقلال دوک‌نشین‌های خود را حفظ کرده و نفوذ پادشاه مرکزی را محدود کنند.^[۳]

شرح نبرد و کمین وفاداران

در حالی که شورشیان پس از غارت مناطق اطراف در حال عبور از رودخانه راین در نزدیکی آندرناخ بودند، توسط نیروهای وفادار به اوتو تحت فرماندهی کنراد کورزبولد و اودو وترائو غافلگیر شدند.^[۴] در حالی که بخش بزرگی از ارتش شورشی از رود عبور کرده بود، فرماندهان شورشی هنوز در ساحل غربی مانده بودند. در این شبیخون، ابرهارد در میدان نبرد کشته شد و گیلبرت لورن در حین فرار و تلاش برای عبور از رودخانه غرق شد.^[۵]

پیامدها و اقتدار پادشاه

مرگ گیلبرت و ابرهارد به معنای فروپاشی کامل جبهه متحد شورشیان بود. اوتوی بزرگ با استفاده از این موقعیت، دوک‌نشین‌های لورن و فرانکن را تحت کنترل مستقیم یا غیرمستقیم خود درآورد.^[۶] این پیروزی راه را برای تمرکز قدرت در دستان پادشاه و در نهایت تشکیل امپراتوری مقدس روم هموار کرد. از آن زمان به بعد، اوتو اعضای نزدیک خانواده خود را به ریاست دوک‌نشین‌ها منصوب کرد تا مانع از تکرار چنین شورش‌هایی شود.

جستارهای وابسته

منابع

↑ Bernhardt, John W. (1993). Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany. Cambridge University Press. p. 26. ISBN 978-0521521833.
↑ Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages c. 800–1056. Routledge. p. 151. ISBN 978-0582081567.
↑ Warner, David A. (2001). Ottonian Germany. Manchester University Press. p. 82. ISBN 978-0719049262.
↑ Bachrach, David S. (2012). Warfare in Tenth-Century Germany. Boydell Press. p. 145. ISBN 978-1843837626.
↑ Leyser, Karl (1982). Medieval Germany and its Neighbours. Hambledon Press. p. 24. ISBN 978-0907628088.
↑ Mullins, Edwin (2001). The Carolingians. St. Martin's Press. p. 190. ISBN 978-0312274640. {{cite book}}: مقدار |شابک= را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک)

[1] Bernhardt, John W. (1993). Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany. Cambridge University Press. p. 26. ISBN 978-0521521833.

[2] Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages c. 800–1056. Routledge. p. 151. ISBN 978-0582081567.

[3] Warner, David A. (2001). Ottonian Germany. Manchester University Press. p. 82. ISBN 978-0719049262.

[4] Bachrach, David S. (2012). Warfare in Tenth-Century Germany. Boydell Press. p. 145. ISBN 978-1843837626.

[5] Leyser, Karl (1982). Medieval Germany and its Neighbours. Hambledon Press. p. 24. ISBN 978-0907628088.

[6] Mullins, Edwin (2001). The Carolingians. St. Martin's Press. p. 190. ISBN 978-0312274640. {{cite book}}: مقدار |شابک= را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک)

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]