نبرد سینا و فلسطین
| نبرد سینا و فلسطین | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| بخشی از جبهه خاورمیانه در جنگ جهانی اول | |||||||||
 | |||||||||
| |||||||||
| طرف‌های درگیر | |||||||||
| فرماندهان و رهبران | |||||||||
.svg.png){kind=small} جولیان هدوورث جورج بینگ آرچیبالد موری ادموند آلنبی چارلز مکفرسون دوبل فیلیپ والهاوس چتوود، اولین بارون چتوود ادوارد استانیسلاوس بولفین احمد حلمی † مصطفی حلمی.svg.png){kind=small} هری شوول توماس ادوارد لورنس.svg.png){kind=small} شریف حسین فیصل یکم |
.svg.png){kind=small} جمال پاشا.svg.png){kind=small} فردریش کرس فون کرسنشتاین اریش فون فالکنهاین اتو لیمان فن زاندرس گوستاو فون اوپن مصطفی کمال آتاترک فوزی پاشا عصمت اینونو جوات چوبانلی جمال مرسینلی | ||||||||
.svg.png){kind=small}
_crowned.svg.png){kind=small}
.svg.png){kind=small}
نبرد سینا و فلسطین (انگلیسی: Sinai and Palestine campaign) بخشی از جبهه خاورمیانه در جنگ جهانی اول بود که بین ژانویه ۱۹۱۵ و اکتبر ۱۹۱۸ رخ داد. امپراتوری بریتانیا، جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی ایتالیا در کنار شورش اعراب در مخالفت با امپراتوری عثمانی، امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش-مجارستان جنگیدند. این جنگ با تلاش عثمانی برای حمله به کانال سوئز در سال ۱۹۱۵ آغاز شد و با آتش‌بس مودروس در سال ۱۹۱۸ پایان یافت که منجر به واگذاری سوریه عثمانی شد.[۱]
جنگ در ژانویه ۱۹۱۵ آغاز شد، زمانی که یک نیروی عثمانی به رهبری آلمان به شبه جزیره سینا، که در آن زمان توسط بریتانیا به عنوان بخشی از مصر تحت‌الحمایه اشغال شده بود، حمله کرد تا به کانال سوئز حمله کند، اما ناموفق بود. پس از نبرد گالیپولی، کهنه سربازان امپراتوری بریتانیا نیروی اعزامی مصر را تشکیل دادند و کهنه سربازان امپراتوری عثمانی ارتش چهارم را تشکیل دادند تا در سال ۱۹۱۶ برای شبه جزیره سینا بجنگند. در ژانویه ۱۹۱۷، ستون صحرا که به تازگی تشکیل شده بود، بازپس‌گیری سینا را در نبرد رافا به پایان رساند. پس از این بازپس‌گیری بخش قابل توجهی از خاک مصر، در ماه‌های مارس و آوریل، دو شکست نیروهای نیروی اعزامی مصر در خاک عثمانی، در نبردهای اول و دوم غزه در جنوب فلسطین، رخ داد.
پس از یک دوره بن‌بست در جنوب فلسطین از آوریل تا اکتبر ۱۹۱۷، ژنرال ادموند آلنبی، بئرشبع را از سپاه سوم تصرف کرد. استحکامات عثمانی تا ۸ نوامبر تصرف شد و تعقیب آغاز شد. پیروزی‌های نیروی اعزامی مصر در نبرد مغار ریج، از ۱۰ تا ۱۴ نوامبر، و نبرد اورشلیم، از ۱۷ نوامبر تا ۳۰ دسامبر، ادامه یافت. تلفات سنگین در جبهه غرب در مارس ۱۹۱۸، در جریان آفند بهاره آلمان به فرماندهی اریش لودندورف، امپراتوری بریتانیا را مجبور به اعزام نیروهای کمکی از نیروی اعزامی مصر کرد. پیشروی متوقف شد تا اینکه نیروی آلنبی در طول مانور نبرد مجدو در ماه سپتامبر، حمله را از سر گرفت. نبردهای موفقیت‌آمیز پیاده‌نظام در طولکرم و تبسور، شکاف‌هایی در خط مقدم عثمانی ایجاد کرد و به سپاه سواره‌نظام صحرا که در حال تعقیب بود، اجازه داد تا پیاده‌نظام در حال نبرد در تپه‌های یهودا را محاصره کرده و در نبرد ناصره و نبرد سماخ بجنگد و افوله، بیسان، جنین و طبریه را تصرف کند. در این فرایند، نیروهای نیروی اعزامی مصر سه ارتش عثمانی را در طول نبرد شارون، نبرد نابلس و حمله سوم ماوراء اردن نابود کردند و هزاران اسیر و مقادیر زیادی تجهیزات را به اسارت گرفتند. دمشق و حلب در جریان تعقیب بعدی، قبل از اینکه امپراتوری عثمانی در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ با آتش‌بس مودروس موافقت کند و به لشکرکشی سینا و فلسطین پایان دهد، تصرف شدند. قیمومیت بریتانیا بر فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۸) و قیمومیت سوریه و لبنان برای اداره سرزمین‌های تصرف شده ایجاد شدند.
این لشکرکشی عموماً در طول جنگ به خوبی شناخته یا درک نشده بود. در بریتانیا، عموم مردم آن را عملیاتی کوچک و اتلاف منابع گرانبها می‌دانستند که بهتر بود در جبهه غربی خرج می‌شد، در حالی که مردم هند بیشتر به لشکرکشی بین‌النهرین و اشغال بغداد علاقه‌مند بودند.[۲] استرالیا تا زمانی که کاپیتان فرانک هرلی، اولین عکاس رسمی استرالیایی، در اوت ۱۹۱۷ پس از بازدید از جبهه غربی وارد شد، خبرنگار جنگی در این منطقه نداشت.[۳] هنری گولت، اولین خبرنگار رسمی جنگ، در نوامبر ۱۹۱۷ وارد شد.[۴][۵]
اثر طولانی مدت این لشکرکشی، تجزیه امپراتوری عثمانی بود، زمانی که فرانسه قیمومیت سوریه و لبنان را به دست آورد، در حالی که امپراتوری بریتانیا قیمومیت بین‌النهرین و فلسطین را به دست آورد. جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ پس از پایان جنگ استقلال ترکیه و پایان امپراتوری عثمانی، به وجود آمد. قیمومیت اروپایی با تشکیل پادشاهی عراق در سال ۱۹۳۲، جمهوری لبنان در سال ۱۹۴۳، پادشاهی هاشمی ماوراء اردن و جمهوری عربی سوریه در سال ۱۹۴۶ و کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸ پایان یافت.[۶]
منابع
- ↑ A brief record of the advance of the Egyptian Expeditionary Force under the command of Gen Sir Edmund Hynman Allenby 1919 London, pp. 94-107
- ↑ Massey 1919, pp. 5–6
- ↑ Hill 1983
- ↑ Hill 1983
- ↑ Pike 1983
- ↑ Wright, Edward (2 September 1916). "The Turkish Rout at Romani". The War Illustrated. Retrieved 3 May 2009.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sinai and Palestine campaign». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
