نسل‌کشی در کتاب مقدس عبری

بسیاری از محققان عبارت کتاب یوشع را به چیزی که اکنون نسل‌کشی محسوب می‌شود، تفسیر می‌کنند. ^[۴] تی.ام. لموس استدلال می‌کند که نسل‌کشی‌های فرمان داده شده توسط خدا به برخی از نسل‌کشی‌های مدرن شباهت دارند، زیرا به عنوان بخشی از مبارزه برای زمین و سایر منابع انجام می‌شوند. ^[۵] اگرچه محققان بخش‌هایی از داستان‌های کتاب مقدس را به عنوان تاریخ کتاب مقدس رد می‌کنند، اما همچنان می‌توان از نظر الهیاتی نتیجه گرفت که خدا فرمان نسل‌کشی را داده است. ^[۶] با این حال، این موضوع توسط برخی از محققان کتاب مقدس مورد انتقاد قرار گرفته است که معتقدند چنین توصیفی نابهنگام است.^[۷]

دیگر محققان زبان خشونت‌آمیز در کتاب مقدس عبری را با متون فرهنگ‌های دیگر در خاور نزدیک باستان مقایسه کرده‌اند و نتیجه گرفته‌اند که زبان کتاب مقدس اغراق‌آمیز است، با جان اچ. والتون اشاره می‌کند:

لفاظی روایت‌های فتح خاور نزدیک باستان اغلب از زبان اغراق‌آمیز برای توصیف نابودی کامل دشمنان استفاده می‌کرد، اما این قرار نبود به معنای واقعی کلمه گرفته شود. این یک روش رایج برای بیان پیروزی کامل و رفع تهدیدی برای سرزمین و مردم بود.^[۸]

والتون بنی‌اسرائیل را با آشور و بابل مقایسه می‌کند و خاطرنشان می‌کند که سایر ملت‌ها خدایان دشمنانی را که فتح می‌کردند، با خود می‌بردند و نابود می‌کردند تا مانع از آن شوند که مردم چیزی برای گرد هم آمدن و شورش دیگری پیدا کنند، اما خاطرنشان می‌کند که در شرایط اسرائیل، این کار برای جلوگیری از روی آوردن بنی‌اسرائیل به بت‌پرستی انجام می‌شد.^[۹] مصرشناس و محقق کتاب مقدس کنت اندرسون کیچن با استناد به مقایسه‌هایی بین متون مصری و همچنین سنگ موآبی به عنوان نمونه‌هایی خارج از کتاب مقدس از گزارش‌های نظامی اغراق‌آمیز، موافق بود که «نوع بلاغت مورد بحث، ویژگی معمول گزارش‌های نظامی در هزاره دوم و اول بوده است».^[۱۰] مورخ فیلیپ جنکینز (به نقل از فیلیس تریبل) می‌گوید کتاب مقدس پر از «متون وحشت» است، اما او همچنین تأکید می‌کند که این متون را نباید به معنای واقعی کلمه در نظر گرفت. جنکینز می‌گوید مورخان قرن هشتم پیش از میلاد، آنها را برای زیباسازی تاریخ اجدادی خود و جلب توجه خوانندگان اضافه کرده‌اند.^[۱۱]

پل کمیسیون استدلال می‌کند که دستورات ḥerem اغراق‌آمیز بوده‌اند، زیرا این عبارت‌ها حاوی merismهایی مانند «مرد و زن» هستند^[۱۲] و خاور نزدیکان هنگام گزارش جنگ به «شجاعت و اغراق» ارزش می‌دادند.^[۱۳][۱۴] با این حال، گیلی کوگلر چنین تفاسیری را به چالش می‌کشد و آنها را به عنوان استراتژی‌های دفاعی می‌بیند که حتی وقتی به شکل علمی ارائه می‌شوند، با ارائه سنت‌های خشونت‌آمیز به عنوان امری اخلاقی قابل قبول، خطر مشروعیت بخشیدن به آنها را به همراه دارند و در نتیجه «خشونت افراطی را عادی‌سازی می‌کنند» و خصومت نسبت به گروه‌های حاشیه‌ای را تداوم می‌بخشند.^[۱۵][۱۶]

کشیش و نویسنده آمریکایی رابرت روتول می‌نویسد: وقتی کمی عمیق‌تر به این ادعا که خدا فرمان نسل‌کشی داده است نگاه شود، مشخص است که این ادعا نمی‌تواند درست باشد. به عبارت ساده، حمله به کنعان با تعریف نسل‌کشی مطابقت ندارد. فرهنگ لغت مریام-وبستر، نسل‌کشی را «کشتن عمدی افرادی که به یک گروه نژادی، سیاسی یا فرهنگی خاص تعلق دارند» تعریف می‌کند. تعاریف دیگر شامل نابودی افراد به دلیل مذهب است. در هر صورت، نسل‌کشی که به این شکل تعریف می‌شود، نابودی عمدی یک گروه مردمی به دلیل نژاد، سیاست، فرهنگ یا مذهب آنهاست اما مسئله نژاد ربطی به دستور داده شده به یوشع ندارد. برای مثال، پیدایش ۱۵ را در نظر بگیرید، جایی که خداوند در سوگندی، وعده خود را مبنی بر بخشیدن سرزمین کنعان به ابراهیم تأیید می‌کند. خداوند وعده می‌دهد که سرزمین کنعان را به ابراهیم و فرزندانش بدهد، اما می‌گوید که چهارصد سال تأخیر وجود خواهد داشت زیرا «گناه اموریان هنوز کامل نشده است» (پیدایش ۱۵:۱۶). خداوند هنوز نمی‌توانست کنعان را به بنی‌اسرائیل واگذار کند زیرا اموریان هنوز به نقطه شرارتی نرسیده بودند که خداوند تصمیم بگیرد قلمرو خود را از دست بدهند. اگر خداوند صرفاً به دلایل نژادی از اموریان و سایر مردمان آن سرزمین متنفر بود، این تأخیر بی‌معنی است. خیر، دلیل اینکه بنی‌اسرائیل قرار بود به کنعان حمله کنند و ساکنان آن را فتح کنند، گناه کنعانیان بود، نه پیشینه نژادی آنها.^[۱۷]

در لاویان ۱۸ فهرستی از اعمال جنسی شرورانه‌ای را که قوم خدا نباید انجام دهند، از جمله زنا با محارم، همجنس‌گرایی و رابطه جنسی با حیوانات، ارائه می‌دهد. پس از مشخص کردن روابط جنسی ممنوعه، متن می‌گوید: «خود را با هیچ‌یک از این چیزها نجس نکنید، زیرا به وسیله همه اینها، ملت‌هایی که از پیش روی شما بیرون می‌کنم، نجس شده‌اند و زمین نجس شده است، به طوری که من گناهان آن را مجازات کردم و زمین ساکنان خود را قی کرد» (لاویان ۱۸:۲۴–۲۵).^[۱۷]

رابرت روتول می‌نویسد: دلیل اینکه کنعانیان توسط بنی‌اسرائیل مجازات می‌شدند چیست؟ این مجازات به خاطر اعمال گناه‌آلود مردمی بود که در کنعان زندگی می‌کردند، نه نژاد یا پیشینه قومی آنها. در واقع، کنعانیان نه تنها به دلیل داوری مستقیم خدا، بلکه به این دلیل که مردم آنقدر شرور شده بودند که حتی خود سرزمین نیز آنها را طرد کرده بود، سرزمین خود را از دست دادند.^[۱۷]