نمکدان سلینی

سالیرا

نمکدان چلینی (در وین به نام سالیرا، به زبان ایتالیایی به معنی نمکدان) یک مجسمه رومیزی طلایی نیمه میناکاری شده اثر بنونوتو چلینی (حدود –) است. این اثر در سال ۱۵۴۳ برای فرانسیس اول فرانسه (حکومت –) از روی مدل‌های بشقاب نقره‌ای که سال‌ها قبل برای کاردینال ایپولیتو دِسته (حدود –) آماده شده بودند، تکمیل شد.

این انبار که عملکردی بیش از یک ظرف گران‌قیمت برای نگهداری چاشنی داشت، قصد داشت گفتگو میان روشنفکران را در مورد معانی نهفته در اثر هنری برانگیزد.[۱] در دوران رنسانس، سالیرا به خاطر سبک و سیاق خاص خود قابل توجه بود. جذابیت اصلی اثر، سبک و فرم آن است که چلینی در رساله خود، «رساله‌هایی در باب طلاسازی و مجسمه‌سازی» و در زندگینامه خود به آن پرداخته است.[۲][۳] این اثر تنها مجسمه طلای باقی‌مانده از بنونوتو چلینی است و مشهورترین اثر مجسمه‌سازی طلای باقی‌مانده از دوران رنسانس است. در نهایت، این مجسمه‌ساز با ایفای نقش به عنوان الگویی برای «طلاسازی رنسانس»، معانی چندوجهی اشیاء کوچک آن دوران را به نمایش گذاشت.

این نمکدان که در سال ۲۰۰۳ به سرقت رفته بود، در سال ۲۰۰۶ پیدا شد و دزد آن زندانی شد.

زمینه تاریخی، سفارش و تکنیک

در دهه ۱۵۳۰، بنونوتو چلینی به عنوان یک سکه‌ساز شناخته می‌شد، اما به محض اینکه به خدمت کاردینال ایپولیتو دِسته در رم درآمد، شروع به ساخت سکه‌های بزرگتر و جسورانه‌تر کرد.[۴] او سپس برای بسیاری از چهره‌های برجسته در حرفه خود، از جمله شاه فرانسیس اول فرانسه (حک. ۱۵۱۵–۱۵۴۷ کار کرد.حک. ۱۵۱۶–۱۵۴۷)، و بعداً در فلورانس برای حاکم مدیچی ، دوک کوزیمو اول (حکومت –).[۵] چلینی در حالی که در دربار پادشاه فرانسه زندگی می‌کرد، نمکدان را به همراه کمک پنج هنرمند دیگر (دو نفر از ایتالیا، دو نفر از فرانسه و یک هنرمند از آلمان) ساخت. چلینی در کتاب «ویتا» خود گزارش داده است که قیمت مجسمه تکمیل شده ۱۰۰۰ اسکودی بوده است. بسیاری از آثار طلاسازی رنسانس دیگر، از جمله چندین اثر ساخته شده توسط چلینی (که صرفاً به دلیل توصیفات او در زندگینامه‌اش برای ما شناخته شده است)، ذوب شدند.[۶] این قطعه در سال ۱۵۶۲ تقریباً ذوب و نابود شد، اما توانست از سرنوشت بسیاری از مجسمه‌های طلایی دیگر از رنسانس ایتالیا جلوگیری کند.[۷]

تکنیک کلی چلینی در طراحی نمکدان برای شاه فرانسیس اول، ریشه در روش‌هایی داشت که از کارادوسو (کریستوفورو فوپا) آموخته بود.[۸] او متوجه شد که کارادوسو «یک مدل کوچک مومی به اندازه‌ای که می‌خواست اثرش باشد، می‌ساخت.» چلینی که مشتاق بود اثری هنری باشکوه‌تر و متفاوت‌تر از اثر کارادوسو بسازد، از ایده ساخت یک مدل مومی استفاده کرد. محصول نهایی بر اساس مدلی بود که چلینی در ابتدا برای ایپولیتو دِسته ساخته بود.[۹] این نمکدان نه تنها با شکوه ساخته شده بود، بلکه نقش سیاسی مهمی را برای فرانسیس اول و دربار او در دهه ۱۵۴۰ ایفا می‌کرد.[۱۰] سالیرا به عنوان نماد هنری سیاست‌های داخلی و بین‌المللی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. قدرت قابل توجه دربار از طریق دسترسی به چاشنی‌های کمیاب مانند نمک و فلفل که مورد توجه اروپاییان بود، نشان داده می‌شود.[۱۱]

توصیف، نمادگرایی و تفسیر

نمکدان از طلا، مینای شیشه‌ای، آبنوس و عاج ساخته شده است.[۱۲] طلا در قالب ریخته نمی‌شود، بلکه با چکش با دست به شکل ظریف خود در می‌آید. حدود ۱۰٫۵ اینچ (۲۶۷ میلیمتر) ارتفاع دارد. اینچ ارتفاع با پایه‌ای حدود ۱۳٫۱ اینچ (۳۳۳ میلیمتر) اینچ عرض دارد و دارای یاتاقان‌هایی برای غلتاندن آن روی میز ضیافت است.[۱۳]

نمکدان چلینی که به سبک منریسم اواخر رنسانس خلق شده است، به‌طور تمثیلی، خشکی و دریا به تصویر می‌کشد. (زمین و دریا). هر دو موضوع، تأثیر سبک منریسم را در حالت‌های چهرهٔ مرموز، تناسبات نادرست بدن و استفاده از کنترپوستو منعکس می‌کنند.[۱۴] علاوه بر این، سبک رایج در دربارهای فلورانس نیز الهام‌بخش چلینی بود: جنس مجلل طلا و مینا، تناسبات نسبتاً باریک فیگور زن، توجه به جزئیات و تسلط بر اجرا. دو فیگور مرکزی که به صورت برهنه به تصویر کشیده شده‌اند، در کنار هم قرار گرفته‌اند و ظاهراً رو در رو با یکدیگر روبرو هستند.[۱۵] دریا نمایانگر فیگور مرد، نپتون، است که در کنار کشتی‌ای که به عنوان نگهدارنده نمک عمل می‌کرد، لم داده است. این فیگور نیزه سه شاخه‌ای را در دست راست خود دارد، در حالی که توسط اسب‌های دریایی، ماهی‌ها، صدف‌ها و سایر موجودات دریایی احاطه شده است که نماد ارتباط خدایی او با اقیانوس هستند. حیواناتی که در این اثر به کار رفته‌اند، به عنوان نمادهای رایج شمایل‌نگاری دوران باستان عمل می‌کردند.[۱۶]

زمین، که در قالب زن، تلوس، تجسم یافته است، در کنار معبدی به تصویر کشیده شده است که به عنوان ظرفی برای فلفل عمل می‌کند. در تضاد با نپتون، تلوس سینه او را به عنوان نمادی از باروری نوازش می‌کند و «به وفور با تمام زیبایی‌های جهان آراسته شده است.»[۱۷] شاخی که او در دست راست خود حمل می‌کند، نشان دهنده ارتباط او با طبیعت است، در عین حال که همزمان «باروری» و «ثروت» او را به نمایش می‌گذارد.[۱۸] معبد زیر بازوی او برای نگهداری فلفل طراحی شده است.

در پایه بیضی شکل مجسمه، چلینی چهار مجسمه طلایی را قرار داده است[۱۹] که نمایانگر زمان‌های روز هستند و از مجسمه‌های تمثیلی میکل‌آنژ از روز و شب و سپیده دم و غروب، در کلیسای مدیچی در کلیسای سن لورنزو در فلورانس الهام گرفته شده‌اند. در کنار زمان‌های روز، بادهای اصلی قرار دارند. مردان جوانی که روی پایه قرار دارند، با گونه‌های باز شده در حال دمیدن توده‌های هوا، نمایانگر این بادهای جهت اصلی هستند.[۲۰] سمندر زیر پاشنه پای چپ تلوس، که نشان شخصی فرانسیس اول بود، نماد آتش است چلینی همچنین نقوش تمثیلی بیشتری مانند نشان پادشاه، یک فیل و نیلوفرهای آبی را برای نشان دادن دربار اضافه کرد. در نهایت، عناصر کلاسیک - خاک، آب، هوا و آتش - همگی در این اثر به نمایش گذاشته شده‌اند. علاوه بر این، این مجسمه به گونه‌ای طراحی شده بود که نظم فراگیر کیهان و جهان کوچک و میکروسکوپی جهان را به تصویر بکشد.[۲۱]

منشأ

این سرداب به عنوان هدیه‌ای از سوی چارلز نهم فرانسه به آرشیدوک فردیناند دوم تیرول، که به عنوان نماینده چارلز در عروسی‌اش با الیزابت اتریش عمل کرده بود، به مالکیت هابسبورگ‌ها درآمد.[۲۲]

در اصل، این انبار بخشی از مجموعه هنری هابسبورگ در قلعه آمبراس بود، اما در قرن نوزدهم به موزه تاریخ هنر در وین منتقل شد.

سرقت و بازیابی

در ۱۱ مه ۲۰۰۳، انبار از موزه تاریخ هنر که در آن زمان به دلیل کارهای بازسازی با داربست پوشانده شده بود،[۲۳] دزدیده شد. دزد آژیرها را به صدا درآورد، اما آنها را به عنوان آژیرهای جعلی نادیده گرفت و سرقت تا ساعت ۸:۲۰ کشف نشد.[۲۴] صبح. موزه برای بازیابی آن جایزه‌ای معادل ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو تعیین کرد. این انبار در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۶، در حالی که حدود ۹۰ سال در یک جعبه سربی در جنگلی در نزدیکی شهر زوتل، اتریش مدفون شده بود، کشف شد. کیلومتری شمال وین. دزد، رابرت مانگ، پس از آنکه پلیس عکس‌های دوربین مداربسته مظنون را منتشر کرد که متعاقباً توسط آشنایان شناسایی شد، خود را تسلیم کرد. مانگ به جرم سرقت به ۴ سال زندان محکوم شد.[۲۵]

منابع

  1. ↑ Blow, Alice (2021). "Benvenuto Cellini, Salt Cellar". smarthistory.org. Retrieved 2023-03-31.
  2. ↑ "The treatises of Benvenuto Cellini on goldsmithing and sculpture: Cellini, Benvenuto, 1500-1571". Internet Archive. March 25, 2023. Retrieved April 9, 2024.
  3. ↑ "The Autobiography of Benvenuto Cellini by Benvenuto Cellini". Project Gutenberg. May 1, 2003. Retrieved April 9, 2024.
  4. ↑ Cole, Michael (2002). Cellini and the Principals of Sculpture. England: Cambridge University Press. pp. 4–5. ISBN 0521813212.
  5. ↑ Hartt, Frederick; Wilkins, David G. (2011). History of Italian Renaissance Art: Painting, Sculpture, Architecture. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Prentice Hall. pp. 662–663. ISBN 978-0-205-70581-8. OCLC 768783778.
  6. ↑ Hartt, Frederick; Wilkins, David G. (2011). History of Italian Renaissance Art: Painting, Sculpture, Architecture. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Prentice Hall. pp. 662–663. ISBN 978-0-205-70581-8. OCLC 768783778.
  7. ↑ Hartt, Frederick; Wilkins, David G. (2011). History of Italian Renaissance Art: Painting, Sculpture, Architecture. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Prentice Hall. pp. 662–663. ISBN 978-0-205-70581-8. OCLC 768783778.
  8. ↑ Ashbee, C.R. (1967). The Treaties of Benvenuto Cellini on Goldsmithing and Sculpture. New York: Dover Publications. pp. 58–60.
  9. ↑ Ashbee, C.R. (1967). The Treaties of Benvenuto Cellini on Goldsmithing and Sculpture. New York: Dover Publications. pp. 58–60.
  10. ↑ Gallucci, Margaret A. ; Rossi, Paolo L. , eds. (2004). Benvenuto Cellini: Sculpture, Goldsmith, Writer. Cambridge, UK: Cambridge University Press. pp. 71–78. ISBN 978-0-521-81661-8.
  11. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-21.
  12. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-21.
  13. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-21.
  14. ↑ Cellini, Benvenuto (1906). Symonds, John Addington (ed.). The Life of Benvenuto Cellini, Written by Himself. Translated by Symond, John Addington. New York, NY: Brentano's. OCLC 536112.
  15. ↑ Blow, Alice (2021). "Benvenuto Cellini, Salt Cellar". smarthistory.org. Retrieved 2023-03-31.
  16. ↑ Blow, Alice (2021). "Benvenuto Cellini, Salt Cellar". smarthistory.org. Retrieved 2023-03-31.
  17. ↑ Gardner, Victoria C. (1997). "Homines non nascuntur, sed figuntur: Benvenuto Cellini's Vita and Self-Presentation of the Renaissance Artist". The Sixteenth Century Journal. 28 (2): 447–465. doi:10.2307/2543453. ISSN 0361-0160. JSTOR 2543453.
  18. ↑ Blow, Alice (2021). "Benvenuto Cellini, Salt Cellar". smarthistory.org. Retrieved 2023-03-31.
  19. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien. Retrieved 2023-04-21.
  20. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-21.
  21. ↑ "Saliera". Kunsthistorisches Museum Wien (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-21.
  22. ↑ "Selected masterpieces – The Goldsmith's Art: Sogenannte Saliera". Retrieved 2013-10-08.
  23. ↑ Spectacular reopening of the Kunstkammer Archived 24 October 2013 at the Wayback Machine, Kunsthistorisches Museum
  24. ↑ Richard Bernstein (January 26, 2006). "For Stolen Saltcellar, a Cellphone Is Golden". The New York Times.
  25. ↑ "Austrian art thief sentenced to four years". Los Angeles Times. September 8, 2006. Retrieved April 9, 2024.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ نمکدان سلینی موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.