نگاره‌های آیین شوییلو

«هشت گروهِ دیوه‌ها، ناگاها و یاکشی‌ها»، دورهٔ دودمان مینگ.
قلمرو اشباح، دورهٔ دودمان چینگ.

نگاره‌های آیین شوییلو (چینی: 水陸畫؛ پین‌یین: Shuǐlù huà؛ به معنای "نقاشی‌های آب و خشکی") گونه‌ای از نقاشی سنتی چین هستند که بر پایهٔ الوهیت‌های آیین‌های بودایی و تائویی پدید آمده‌اند. از این آثار در آیین بودایی چینیِ شوییلو فاهویی استفاده می‌شود؛ مراسمی که در آن از این الوهیت‌ها درخواست کمک می‌کنند. این نقاشی‌ها عمدتاً شامل تصویرنگاری‌های پرجزئیات از ایزدان، شخصیت‌های تاریخی، و نیز صحنه‌هایی از زندگی روزمرهٔ مردم عادی و رنج‌ها و تراژدی‌های آنان هستند. سبک اجرای این آثار بسیار آراسته و تزئینی است و با بهره‌گیری گسترده از رنگ‌های درخشان و نقش‌ونگارهای غنی شناخته می‌شود. نقاشی‌های آیینی شوییلو در قالب رسانه‌های هنری گوناگونی، از جمله طومارهای نقاشی، دیوارنگاره‌ها و حتی پیکره‌های حجاری‌شده یا مجسمه‌ها، خلق شده‌اند.[۱][۲]

با وجود آنکه موضوع بسیاری از نقاشی‌های آیین شوییلو ماهیتی اسطوره‌ای دارد، بخش‌هایی از این آثار که به مردم عادی اختصاص یافته‌اند، تصویری واقع‌گرایانه و غالباً آکنده از فقر، رنج و اندوه از زندگی روزمرهٔ آنان ارائه می‌کنند. این تصاویر در چارچوب آیین شوییلو، با هدف تأمل در رنج و مصائب درگذشتگان، به کار می‌روند.[۱] این نقاشی‌ها همچنین جزئیات پوشاک و شیوهٔ آرایش هر دورهٔ تاریخی را با دقت حفظ کرده‌اند و از این رهگذر، چشم‌اندازی گسترده‌تر از فضای فرهنگی و معنوی زمانهٔ خود به دست می‌دهند. افزون بر این، شباهت‌های بصری میان چهره‌پردازی و پوشش شخصیت‌های الهی در این آثار با جامه‌ها و آرایه‌های سنتی اپرای چین، نشان‌دهندهٔ تأثیر و الهام متقابل این دو سنت هنری از یکدیگر است.[۲]

پیشینهٔ نقاشی‌های آیینی شوییلو را می‌توان تا دورهٔ سه پادشاهی دنبال کرد و اشاراتی به این سنت در اواخر دودمان تانگ نیز دیده می‌شود.[۳] این آثار در دوره‌های یوآن، مینگ و چینگ، به‌عنوان بخشی از آیین بودایی شوییلو فاهویی، که با هدف آرام‌کردن و گرامی داشتن ارواح درگذشتگان برگزار می‌شد، رواج گسترده‌ای یافتند. هرچند خاستگاه این شیوهٔ نقاشی در آیین‌های بودایی است، آثار آن افزون بر شخصیت‌های بودایی، چهره‌ها و شخصیت‌های آیین‌های تائویی و کنفوسیوسی را نیز دربر می‌گیرد؛ امری که بازتابی از فرهنگ دین عامهٔ چین و تعامل سنت‌های مذهبی گوناگون در آن است.[۱][۲] بسیاری از سالم‌ترین و ارزشمندترین نمونه‌های باقی‌مانده از این نقاشی‌ها به دوره‌های مینگ و چینگ تعلق دارند و به‌ویژه در استان‌های شانشی و هه‌بئی حفظ شده‌اند.[۳]

در آیین بودایی معاصر چین، همچنان از نقاشی‌های آیینی شوییلو که به‌تازگی خلق شده‌اند، و نیز از نسخه‌های چاپیِ آثار تاریخی، در مراسم شوییلو فاهویی و دیگر آیین‌های مرتبط استفاده می‌شود تا ایزدان و شخصیت‌های مقدسِ به‌تصویرکشیده‌شده در این آثار فراخوانده شده و مورد تکریم قرار گیرند.[۴]

نگارخانه

منابع

  1. 1 2 3 Liu Zhongguo 刘忠国 (2011). "浅析中国的水陆画艺术". 现代装饰理论. 09: 91–93.
  2. 1 2 3 北京文物鉴赏编委会 (2005). 明清水陆画 Paintings for water-and-land service of the Ming and Qing dynasties. Beijing Art Photography Publishing. ISBN 9787805012896.
  3. 1 2 Xie Shengbao 谢生保 (2004). "甘肃河西于陆画简介----兼谈才陆法会的起源和发展". 丝绸之路. 01: 8–10.
  4. ↑ Chan, Yiu Kwan (2024-11-02). "Popular Buddhist Ritual in Contemporary Hong Kong: Shuilu Fahui, a Buddhist Rite for Saving All Sentient Beings of Water and Land". The Open Buddhist University (in English). Retrieved 2025-05-06.