نگار مرتضوی

نگار مرتضوی
زادهٔ۱۹۸۱ (۴۴–۴۵ سال)
تهران، ایران
ملیتایرانی، آمریکایی
محل تحصیل
پیشه(ها)روزنامه‌نگار، تحلیلگر سیاسی

نگار مرتضوی (زادهٔ ۱۹۸۱) روزنامه‌نگار ایرانی-آمریکایی، تحلیلگر سیاسی، ویراستار و مجری پادکست ایران است.[۱] او در واشینگتن دی.سی. ساکن است.[۲]

اوایل زندگی

مرتضوی در تهران به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان دانشجو به ایالات متحده مهاجرت کرد. وی مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ماساچوست و مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه براندیس دریافت کرد.[۳] او از سال ۲۰۰۹ به دلیل فعالیت‌های روزنامه‌نگاری از طرف نظام جمهوری اسلامی مجرم شناخته شده و قادر به بازگشت به کشور خود نیست.[۴]

حرفه

نگار مرتضوی روزنامه‌نگار، تحلیلگر، ویراستار و مجری پادکست ایران است. او همچنین از اعضای ارشد مرکز سیاست بین‌الملل (CIP) می‌باشد، این مرکز در واشینگتن دی.سی. مستقر است. او بیش از یک دهه است که مسائل ایران و خاورمیانه و همچنین سیاست خارجی ایالات متحده نسبت به خاورمیانه را پوشش داده است. مرتضوی تحلیل‌گر رسانه‌ای بوده و در شبکه‌های خبری مختلفی از جمله سی‌ان‌ان، ان‌بی‌سی، ان‌پی‌آر، بی‌بی‌سی، فرانس ۲۴، الجزیره و دیگر رسانه‌های بین‌المللی حضور یافته است. وی در خصوص مسائل ایران و سیاست خارجی ایالات متحده سخنرانی کند. نوشته‌ها و تحلیل‌های او در مجله فارن پالیسی،[۵] گاردین،[۶] ایندیپندنت[۷] و هافینگتون پست منتشر شده است.[۸]

در سال ۲۰۱۴، مرتضوی به‌عنوان دستیار رسانه و ارتباطات به کادر «شورای ملی ایرانیان آمریکایی» (نایاک) پیوست.[۹] نایاک سازمانی است که از سوی برخی قانون‌گذاران ایالات متحده به لابی‌گری در جهت منافع حکومت ایران متهم شده است.[۱۰]

مرتضوی به عنوان گزارشگر تلویزیونی و مجری در بخش فارسی و انگلیسی صدای آمریکا از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ کار کرده است. در صدای آمریکا او مجری یک برنامه گفتگو روزانه به نام روی خط (Straight Talk) بود و با چهره‌های شناخته‌شده‌ای مانند قهرمان بوکس محمد علی، گروگان سابق آمریکایی در ایران سارا شورد، معاون سابق وزیر خزانه‌داری ایالات متحده دیوید اس. کوهن، سخنگوی سابق ایالات متحده در امور فارسی آلن ایری و بسیاری دیگر مصاحبه کرد.[۱۱][۱۲][۱۳]

مرتضوی پیشتر برای مرکز بین‌المللی روزنامه‌نگاران،[۱۴] شورای ملی ایرانیان آمریکایی[۱۵] و مقر سازمان ملل در نیویورک کار کرده است.[۱۶]

در سال ۲۰۱۴، او یک کمپین منحصر به فرد کنگره‌ای راه‌اندازی کرد و از طریق جمع‌آوری کمک‌های مالی سفر خود به برزیل را برای پوشش حضور تیم ملی ایران در جام جهانی فیفا به‌صورت زنده در توییتر تأمین کرد.[۱۷]

حقوق بشر و سازمان‌های آزادی مطبوعات از جمله کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران (CPJ) و مرکز زنان در روزنامه‌نگاری (CFWIJ) گزارش داده‌اند که مرتضوی و چندین روزنامه‌نگار و تحلیلگر شناخته‌شده زن در جوامع دور از وطن ایرانی هدف آزار و اذیت آنلاین هدفمند، کمپین‌های افترا و تهدیدات فیزیکی و آزار خانواده‌هایشان بوده‌اند. این آزار و اذیت‌ها هم از سوی حکومت جمهوری اسلامی و هم از سوی برخی گروه‌های مخالف حکومت جمهوری اسلامی در خارج از کشور صورت گرفته است.[۱۸][۱۹]

انتقادات

برخی از کنشگران سیاسی و رسانه‌ای ایرانی در خارج از کشور، نگار مرتضوی را به همکاری یا همسویی با نهادها و شخصیت‌هایی متهم کرده‌اند که به گفتهٔ آنان در راستای اهداف تبلیغاتی حکومت جمهوری اسلامی فعالیت می‌کنند. یکی از انتقادهای اصلی، ارتباط کاری پیشین او با شورای ملی ایرانیان آمریکایی (نایاک) است که از سوی برخی به‌عنوان نهادی در راستای لابی‌گری به نفع جمهوری اسلامی تلقی می‌شود.[۲۰][۲۱] همچنین، برخی منتقدان مرتضوی را به دفاع ضمنی از سیاست‌های جواد ظریف، وزیر پیشین امور خارجهٔ ایران و تلاش برای عادی‌سازی چهرهٔ جمهوری اسلامی در رسانه‌های غربی متهم کرده‌اند. به باور این افراد، تحلیل‌ها و حضورهای رسانه‌ای او اغلب در راستای روایت‌های رسمی حکومت جمهوری اسلامی ارزیابی می‌شود.[۲۲][۲۳] در فضای رسانه‌های اجتماعی نیز، برخی از کاربران و فعالان اپوزیسیون او را به بی‌تفاوتی نسبت به نقض حقوق بشر در ایران و کم‌توجهی به سرکوب مخالفان سیاسی متهم کرده‌اند. این انتقادها گاه با واکنش‌های تند و کارزارهای اینترنتی علیه او همراه بوده است.[۲۴]

دستاوردها

در سال ۲۰۲۱، مرتضوی در فهرست ۳۰ زن الهام‌بخش فوربز قرار گرفت.[۲۵]

در سال ۲۰۲۱، مرتضوی به عنوان یک رهبر امنیت ملی و امور خارجی توسط مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIC) در واشینگتن دی‌سی معرفی شد.[۲۶]

مرتضوی در فهرست ۴۰ رهبر زیر ۴۰ سال که آینده روابط ایالات متحده و خاورمیانه را شکل می‌دهند، از سوی شورای سیاست‌گذاری خاورمیانه در واشینگتن دی‌سی قرار گرفت.[۲۷]

در سال ۲۰۲۰، مرتضوی به عنوان یک رهبر از نسل جدید در سیاست خارجی و امنیت ملی منطقه منا-آمریکا توسط بنیاد نیو آمریکا در نیویورک انتخاب شد.[۲۸]

در سال ۲۰۱۷، مرتضوی به عنوان یک رهبر جوان اروپایی از سوی اندیشکده دوستان اروپا که یک اندیشکده پیشرو و ترقی‌خواه مستقر در بروکسل است، معرفی شد.[۲۹]

در سال ۲۰۱۴، روزنامه گاردین او را به عنوان یکی از ده فرد برتر برای دنبال کردن در توییتر برای کسب اخبار و تحلیل‌های مربوط به ایران معرفی کرد.[۳۰]

منابع

  1. ↑ "The Iran Podcast • A podcast on Anchor". Anchor (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  2. ↑ "About". www.negarmortazavi.com (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  3. ↑ "2021 | News Archives". heller.brandeis.edu (به انگلیسی). Retrieved 2021-10-15.
  4. ↑ "United States: Iranian-American Journalist Negar Mortazavi Hit With A Fresh Wave Of Online Attacks". www.womeninjournalism.org. Retrieved 2022-11-05.
  5. ↑ "Negar Mortazavi". 22 January 2024.
  6. ↑ "How three Iranian women spurred mass protests against hardline regime". the Guardian (به انگلیسی). 2022-10-13. Retrieved 2022-11-06.
  7. ↑ "Negar Mortazavi". The Independent (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  8. ↑ "Negar Mortazavi | HuffPost". www.huffpost.com (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  9. ↑ «NIAC Welcomes New Media and Communications Staff | NIAC» (به انگلیسی). NIAC. ۲۰۱۴-۰۱-۳۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۲۵.
  10. ↑ "Cotton, Braun, and Cruz Urge DOJ Investigation of NIAC | U.S. Senator Cotton of Arkansas". www.cotton.senate.gov (به انگلیسی). Retrieved 2026-01-25.
  11. ↑ Treasury Under Secretary David Cohen on Iran Sanctions (به انگلیسی), 29 January 2013, retrieved 2022-11-06
  12. ↑ "VOA PNN Rooyekhat". Retrieved 2020-11-19.
  13. ↑ روی خط با آلن ایر: تحریم یا مذاکره؟ (به انگلیسی), 21 February 2013, retrieved 2022-11-06
  14. ↑ "Perspectives on the Iranian Nuclear Framework Agreement".
  15. ↑ "NIAC Welcomes New Media and Communications Staff". NIAC (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  16. ↑ NIAC Welcomes New Media and Communications Staff توسط Wayback Machine (بایگانی‌شده ۲۰۱۶-۰۳-۰۴)
  17. ↑ "Tweeting the World Cup: Iranian-American shares Iran's World Cup with the world". en-maktoob.news.yahoo.com (به انگلیسی). 22 June 2014. Retrieved 2022-11-06.
  18. ↑ "United States: CFWIJ Extends Solidarity with Journalist Negar Mortazavi Who Hit with Waves of Online Attacks over a Decade".
  19. ↑ Spicer, Sarah (2022-10-20). "CPJ condemns harassment, bomb threat against Iranian American journalist Negar Mortazavi". Committee to Protect Journalists (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  20. ↑ فردا، رادیو (۲۰۲۲-۱۰-۲۰). «میزگردِ دانشگاه شیکاگو دربارهٔ ایران در پی «تهدید بمب‌گذاری»، مجازی برگزار شد». رادیو فردا. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۷.
  21. ↑ "نایاک دارد جنبش مهسایی را می‌دزدد، مجید محمدی". news.gooya.com (به انگلیسی). Retrieved 2025-05-17.
  22. ↑ «جنجالِ مرتضویِ زنجانی؛ خدعهٔ دروغ در برابر حقیقت». ایندیپندنت فارسی. ۲۰۲۳-۰۶-۰۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۷.
  23. ↑ «یک پژوهش رسمی دربارهٔ دست‌کاری حافظه جمعی ایرانیان، سیاستی شکست خورده». سایت میلیون ایران. ۲۰۲۲-۱۱-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۷.
  24. ↑ «چگونه بخش فارسی صدای آمریکا تبدیل به ماشین تبلیغات دولت ترامپ شد - ژورنال ایرانیان کانادا». ۲۰۱۹-۰۸-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۷.
  25. ↑ Williams, Tommy. "Meet 30 Inspirational Women This Women's History Month". Forbes (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  26. ↑ "CSIS and DINSN Announce the 2021 U.S. National Security & Foreign Affairs Leadership List". www.csis.org (به انگلیسی). ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱. Retrieved 2022-11-06.
  27. ↑ "40 Under 40 | Middle East Policy Council". mepc.org (به انگلیسی). Retrieved 2022-11-06.
  28. ↑ "2020 Middle Eastern and North African American National Security & Foreign Policy Next Generation Leaders". New America. Archived from the original on 2020-10-06. Retrieved 2021-10-15.
  29. ↑ "European Young Leaders, 2017". Friends of Europe. ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳.
  30. ↑ Iran: top 10 people to follow on Twitter. The Guardian (Report). ۲۰ مه ۲۰۱۴. Retrieved 2020-11-19.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.