نینو چاوچاوادزه

نینو چاوچاوادزه

نینو چاوچاوادزه (به گرجی: ნინო ჭავჭავაძე؛ همچنین به زبان روسی: با نام نینا الکساندروا گریبویدوا شناخته می‌شود) (۴ نوامبر ۱۸۱۲–۲۸ ژوئن ۱۸۵۷) دخترِ شاهزاده و سراینده سرشناس گرجی، الکساندر چاوچاوادزه و همسر روسی‌اش بود. الکساندر گریبایدوف دیپلمات و نمایشنامه‌نویس همسر نینا بود.

زندگی

نینو در کاخ تسیناندالی، در گرجستان، جایی که پدرش رمان‌ها و سروده‌های ماندگار خود را می‌نوشت، بزرگ شد. هنگامی‌که نینو شانزده ساله شد، در یکی از مهمانی‌های پدرش در تفلیس با سراینده و رمان‌نویس روسی الکساندر گریبایدوف آشنا شد. گریبایدوف بی‌درنگ پس از دیدار، از او خواستگاری کرد و در ۲۲ اوت ۱۸۲۸ در کلیسای سیونی تفلیس به همسری هم درآمدند. در همان سال، او همسرش را در مأموریت مرگبارش به ایران همراهی کرد، ولی نینو بیمار شد و گریبایدوف او را در تبریز رها کرد و خودش به تهران رفت.

نینو پس از شنیدن خبر مرگ شوهرش در تهران (۳۰ ژانویه ۱۸۲۹)، فرزندی نارس به دنیا آورد که به زودی درگذشت. بر پایه وصیت گریبایدوف، نینو او را دوباره در کوه متاتسمیندا تفلیس به‌خاک سپرد و سنگ مزاری را به زبان روسی سفارش داد:

«روان و دستاوردهای تو برای همیشه در یادها خواهد ماند. چرا عشق من هنوز از تو بیشتر زنده است؟»[۱]

از این سنگ‌نبشته همچنین در رمان علی و نینو نوشته قربان سعید زمانی که دو جوان دلداده از مزار در تفلیس بازدید می‌کنند، یاد می‌شود.[۲]

نینو در سال ۱۸۵۷ درگذشت و در کنار گریبایدوف به خاک سپرده شد. بر روی سنگ مزار الکساندر گریبایدوف در کوه متاتسمیندا در تفلیس، تندیس نینو در حال گریه بر مرگ همسرش قرار دارد.

منابع

  1. ↑ دیوید مارشال لانگ (1990). Georgia in 1840: The Lister Diaries. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, 53, pp 115-120 doi:10.1017/S0041977X00021303
  2. ↑ Ali_and_Nino, A Love Story by Kurban_Said (New York: Anchor Books, 2000), chapter 15, pp. 131-132.

پیوند به بیرون

  • همکاری‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Nino Chavchavadze»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی ۱۷ دیماه ۱۴۰۲)
  • آرامش، پارسا (۹ فروردین ۱۳۹۶). «یادواره قربانیان پادشاهان ایرانی در گرجستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۱۸ دی ۱۴۰۲.
  • «حقایقی تلخ و شیرین از زندگی دیپلمات مقتول روس در ایران». اسپوتنیک (خبرگزاری). ۱۱ فوریه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۸ دی ۱۴۰۲.