نیکلاس هادوک

دریاسالار (نیروی دریایی پادشاهی انگلستان)

نیکلاس هادوک
نیکلاس هادوک
زاده۱۶۸۶
درگذشته۲۶ سپتامر۱۷۴۶ (۵۹−۶۰ سال)
روتام
وفاداری پادشاهی بریتانیای کبیر
شاخه نظامی نیروی دریایی بریتانیای کبیر
سال‌های خدمت1699–۱۷۴۶
درجهدریاسالار آبی
فرماندهیناوگان مدیترانه
جنگ‌ها و عملیات‌ها

دریابد نیکلاس هادوک (۱۶۸۶ – ۲۶ سپتامبر ۱۷۴۶) دریابدِ نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و فرمانده کل نیروهای دریایی بریتانیا در دریای مدیترانه بین سال‌های ۱۷۳۸ تا ۱۷۴۲ بود. با وجود دوران کاری فعال و موفق آغازین و میانی، شهرت او در سال ۱۷۴۰ زمانی که نتوانست از اتحاد ناوگان اسپانیا و فرانسه برای حمایت از حمله به ایتالیا جلوگیری کند، خدشه‌دار شد. در پی اعتراضات عمومی، او مجبور شد از مسئولیت‌های دریایی خود کناره‌گیری کند و به انگلستان بازگردد و در آنجا دچار افسردگی شدیدی شد.

هادوک هرگز به دریا بازنگشت. او به عنوان عضو مجلس بریتانیا از روچستر، سمت دولتی داشت، اما هیچ سابقه‌ای از حضور او در پارلمان یا رأی دادن وجود ندارد. او در سال ۱۷۴۶ در میدان روتام در کنت درگذشت.

اوایل زندگی

هادوک در سال ۱۶۸۶ به دنیا آمد، سومین و کوچک‌ترین پسر سر ریچارد هادوک، کنترل‌کننده نیروی دریایی و همسرش الیزابت بود. او در سیزده سالگی به عنوان داوطلب به نیروی دریایی سلطنتی پیوست و سه سال بعد به درجهٔ ناوآموز ارتقا یافت.[۱] تقریباً در همین زمان، او اولین خدمت فعال خود را در دریا نیز تجربه کرد و در نبرد خلیج بیگو در نزدیکی اسپانیا در سال ۱۷۰۲ حضور داشت. او که به درجه ستوان ارتقا یافته بود، در سال ۱۷۰۶ در عملیات آزادسازی بارسلون خدمت کرد. در ۶ آوریل ۱۷۰۷ به درجه ناخدا ارتقا یافت و فرماندهی ناوچه درجه پنج ۴۲ توپهٔ HMS Ludlow Castle بر عهده گرفت.[۲]

انگلستان در جنگ با فرانسه بود و هادوک دستور داشت تا به دنبال کشتی‌های خصوصی دشمن بگردد. در ۳۰ دسامبر او ناو لادلو کسل را به فاصلهٔ درگیری با دو کشتی از این نوع رساند: نایتینگیل و سکورل، که هر دو پیش‌تر کشتی‌های بازرگانی انگلیسی بودند و توسط فرانسوی‌ها به تصرف درآمده و بازسازی شده بودند. هادوک فرمان تعقیب را صادر کرد و در نتیجه، نایتینگیل را به اسارت گرفت. این کشتی، اولین کشتی غنیمتی هادوک، به‌همراه خدمه‌اش به انگلستان بازگردانده شد.[۲] هادوک همچنین در نبرد دماغه پاسارو در نزدیکی سیسیل در سال ۱۷۱۸ حضور داشت. او کاپیتان کشتی گرافتون ۷۰ توپه بود و حمله را رهبری کرد.[۳]

حرفه بعدی

در سال ۱۷۲۳، ملک «روتام» را در شهر کنت را خریداری کرد. در سال ۱۷۳۲ او به فرماندهی پایگاه دریایی «نور» منصوب شد. او فرمانده ارشد ناوگان مدیترانه از سال ۱۷۳۸ تا ۱۷۴۲ بود.[۴] پس از آغاز جنگ جانشینی اتریش با در اختیار داشتن تنها ۱۰ کشتی، نتوانست مانع عبور دو ارتش اسپانیایی از بارسلون به ایتالیا شود. در نوامبر سال ۱۷۴۱، یک ناوگان اسپانیایی با ۱۴۰۰۰ سرباز به اوربتلو رفت و در اواسط دسامبر، ۵۲ کشتی با حمل تقریباً ۱۲۸۰۰ مرد به موفقیت به سمت لا اسپتزیا عبور کردند.[۵] تنها با ورود کشتی‌های اضافی از بریتانیا در فوریهٔ ۱۷۴۲، ود که هادوک توانست سواحل اسپانیا را به‌طور مؤثر محاصره دریایی کند[۶] و چند کشتی ارزشمند از جمله دو کشتی حامل گنج را به غنیمت بگیرد؛ با این حال، در واداشتن ناوگان اسپانیا به نبرد مستقیم ناکام ماند. او در دسامبر ۱۷۴۱ از دریای مدیترانه فراخوانده شد و نخست توسط ریچارد لستوک[۷] و سپس توماس متوس جایگزین گردید.[۷]

او در سال ۱۷۳۴ به درجه دریابان ارتقا یافت و بلافاصله وارد عرصهٔ سیاسی شد و در انتخابات همان سال، بخش روچستر که تحت کنترل دریابانی بود، به‌دست‌آورد. با وجود آن‌که دیگر در دریا خدمت نمی‌کرد، همچنان از طریق ارشدیت نظامی ارتقا یافت و در سال ۱۷۴۴ به درجهٔ دریاسالار و در سال ۱۷۴۴ به درجه دریاسالار آبی رسید. او تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۶ به عنوان نماینده روچستر در پارلمان باقی ماند.[۱] دارایی او، شامل میدان روتام و ثروتی از سهام شرکت دریای جنوبی و شرکت هند شرقی، به پسر بزرگش، نیکلاس، به ارث رسید.[۱]

منابع

  1. 1 2 3 "Haddock, Nicholas (1686-1746), of Wrotham Place, Kent". United Kingdom: The History of Parliament Trust. 2016. Retrieved 26 November 2016.
  2. 1 2 Charnock 1795, p. 383
  3. ↑ "Nicholas Haddock". Three Decks. Retrieved 7 January 2018.
  4. ↑ Stewart, William (2014). Admirals of the World: A Biographical Dictionary, 1500 to the Present (به انگلیسی). Jefferson, North Carolina, United States: McFarland. p. 152. ISBN 978-0-7864-8288-7.
  5. ↑ Reed Browning, The War of the Austrian Succession, p. 79-81.
  6. ↑ Reed Browning, The War of the Austrian Succession, p. 97.
  7. 1 2 Bruce, Anthony; Cogar, William (2014). Encyclopedia of Naval History (به انگلیسی). Cambridge, England: Routledge. p. 240. ISBN 978-1-135-93534-4.

برای مطالعهٔ بیشتر

پیوند به بیرون