هارولد ایوانز

سر هارولد ایوانز
ایوانز در ۲۰۰۹
نام هنگام تولدهارولد ماتیو ایوانز
زادهٔ۲۸ ژوئن ۱۹۲۸
اکلز، منچستر بزرگ، انگلستان
درگذشت۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰ (۹۲ سال)
شهر نیویوک، ایالات متحده
ملیتبریتانیایی آمریکایی
محل تحصیلکالج دانشگاهی، دورهام
پیشهروزنامه‌نگار
آثار برجستهساندی تایمز
ویک (مجله)
گاردین
رادیو بی‌بی‌سی ۴
همسران
  • انید پارکر (ا. ۱۹۵۳–۱۹۷۸)[۱][۲]
  • تینا براون (ا. ۱۹۸۱)
فرزندان۵

سر هارولد ماتیو «هری» ایوانز (۲۸ ژوئن ۱۹۲۸ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰) روزنامه‌نگار و نویسنده بریتانیایی-آمریکایی بود. او در دوران کاری خود در زادگاهش بریتانیا، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۱ سردبیر ساندی تایمز و از سال ۱۹۸۱ به مدت یک سال عنوان خواهران تایمز را تا قبل از آن که روپرت مرداک او را مجبور به کناره‌گیری از سمت خود کند برعهده داشت.[۳] زمانی که در ساندی تایمز کار می‌کرد، او رهبری کمپین روزنامه را برای دریافت غرامت برای مادرانی که داروی تهوع حاملگی تالیدومید را مصرف کرده بودند و منجر به تغییر شکل شدید اعضای بدن فرزندانشان شده بود عهده‌دار شد.

در سال ۱۹۸۴، او و همسرش تینا براون به ایالات متحده نقل مکان کردند و در آنجا با حفظ تابعیت دوگانه شهروند آمریکایی شدند. او در حرفه خود روزنامه‌نگاری با یواس نیوز اند ورلد ریپورت، آتلانتیک (مجله) و نیویورک دیلی نیوز مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶ او کندی ناست تراولر را تأسیس کرد. ایوانز کتاب‌هایی در زمینه تاریخ و روزنامه‌نگاری نوشت، مانند قرن آمریکایی (۱۹۹۸).[۴] در سال ۲۰۰۰، بعد از ان ایوانز از سمتهای روزنامه‌نگاری کناره‌گیری کرد تا زمان بیشتری را برای نوشتن خود صرف کند. از سال ۲۰۰۱ به عنوان سردبیر مجله ویک (مجله) و از سال ۲۰۰۵ یکی از همکاران گاردین و رادیو بی‌بی‌سی ۴ بود. ایوانز در سال ۲۰۰۴ عنوان لیسانس شوالیه برای خدماتش به روزنامه‌نگاری را دریافت نمود. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ایوانز به عنوان سردبیر خبرگزاری رویترز منصوب شد.[۵] او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس هیئت داوران جایزه مطبوعات اروپا خدمت کرد.

فعالیت حرفه‌ای

اوایل حرفه

ایوانز در ۱۶ سالگی کار خود را به عنوان خبرنگار برای یک روزنامه هفتگی در اشتون-آندر-لاین، لنکاوی آغاز کرد. هنگام خدمت در نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا (۱۹۴۹–۱۹۴۶)[۳] برای کسب درجه افسری یک آزمون هوش را گذراند. اما طی مدت خدمت به عنوان منشی به کار گرفته شد.[۶] ایوانز در تلاش برای ورود به دانشگاه به چهارده دانشگاه در بریتانیای کبیر درخواست نوشت[۷] تا در دانشگاه دورام پذیرفته شد. او در زمان دانشجویی، سردبیر روزنامه مستقل دانشگاه به نام پالاتینیت بود.[۸] ایوانز پس از تحصیل در رشته اقتصاد و سیاست، در سال ۱۹۵۲ فارغ‌التحصیل شد.

زندگی شخصی و مرگ

در سال ۱۹۵۳، ایوانز با انید پارکر، فارغ‌التحصیل دورهمی، ازدواج کرد که از او صاحب یک پسر و دو دختر شد. این ازدواج در سال ۱۹۷۸ به سردی گرایید[۹] اما این زوج روابطشان را حفظ کردند. انید ایوانز در سال ۲۰۱۳ درگذشت[۱۰] در سال ۱۹۷۳، ایوانز با تینا براون، روزنامه‌نگاری که ۲۵ سال از او کوچکتر بود آشنا شد. در سال ۱۹۷۴، به ایوانز در ساندی تایمز در بریتانیا و در ایالات متحده توسط مجله کلر مأموریت‌های آزاد داده شد. سپس به رقیب ساندی تلگراف پیوست. در ۲۰ اوت ۱۹۸۱، ایوانز و براون در گاردن‌گری، در ایست همپتون، نیویورک، در خانه بنجامین سی. بردلی، سردبیر اجرایی واشینگتن پست، و سالی کوین ازدواج کردند. ایوانز و براون صاحب یک پسر و دختر شدند.

ایوانز در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۲سالگی در شهر نیویورک درگذشت علت مرگ نارسایی احتقانی قلب اعلام شد.[۱۱]

افتخارات

  • ۱۹۸۰: دریافت مدال هود از انجمن عکاسی سلطنتی برای عکاسی در خدمات عمومی[۱۲]
  • ۲۰۰۰: به عنوان یکی از ۵۰ قهرمان جهانی آزادی مطبوعات در پنجاه سال گذشته مؤسسه بین‌المللی مطبوعات انتخاب شد.[۱۳]
  • ۲۰۰۴: توسط ملکه الیزابت دوم به دلیل خدمات روزنامه‌نگاری عنوان لیسانس شوالیه را دریافت نمود.
  • ۲۰۱۵: دریافت کننده کمک برجسته بنیاد کراسنا-کراس به جایزه انتشار.[۱۴]

منابع

  1. ↑ Emma Youle (۱۴ ژوئن ۲۰۱۳), "Obituary: Distinguished Highgate teacher and magistrate Enid Evans dies after a long illness", Ham & High.
  2. ↑ Robert Chalmers (12 June 2010), "Harold Evans: 'All I tried to do was shed a little light'", The Independent.
  3. 1 2 McFadden, Robert D. (24 September 2020). "Harold Evans, Crusading Newspaperman With a Second Act, Dies at 92". The New York Times. Retrieved 24 September 2020.
  4. ↑ A Word on Words; 2719; Harold Evans (به انگلیسی), December 1998, retrieved 24 September 2020
  5. ↑ "Sir Harold Evans Appointed Reuters Editor-at-Large". Reuters. 13 June 2011. Archived from the original on 22 January 2014. Retrieved 24 April 2015.
  6. ↑ "From the archive: Profile: Harold Evans". New Statesman. 24 September 2020 [1975]. Retrieved 24 September 2020.
  7. ↑ Nicholas Lemann, "The Power and the Glory", The New Yorker, 7 December 2009, accessed 3 January 2013
  8. ↑ Luckhurst, Tim (24 September 2020). "Harold Evans was a titan among the greats of British journalism". The Conversation. Retrieved 24 September 2020.
  9. ↑ Harris, Paul (15 May 2005). "A man of letters". The Observer. Retrieved 24 September 2020.
  10. ↑ Youle, Emma (14 June 2013). "Obituary: Distinguished Highgate teacher and magistrate Enid Evans dies after a long illness". Ham & High. Archived from the original on 19 September 2020. Retrieved 24 September 2020.
  11. ↑ "Sir Harold Evans: Crusading editor who exposed Thalidomide impact dies aged 92". BBC News (به انگلیسی). 24 September 2020. Retrieved 24 September 2020.
  12. ↑ Hood Medal of the ROyal Photographic Society. https://rps.org/about/past-recipients/hood-medal/ بایگانی‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine Accessed 24 September 2020.
  13. ↑ Michael Kudlak, IPI World Press Freedom Heroes: Harold Evans بایگانی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine, IPI Report, June 2000
  14. ↑ "Sir Harold Evans and David Goldblatt recognised by Kraszna-Krausz Book Awards | First Book Award shortlist announced" (به انگلیسی). National Media Museum. 1 March 2015. Archived from the original on 16 November 2017. Retrieved 16 November 2017.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.