هتل الدیره
| هتل الدیره | |
|---|---|
فندق الدیرة | |
 هتل الدیره، ۲۰۰۹ | |
  | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | ویران‌شده |
| موقعیت | غزه، فلسطین |
| مختصات | ۳۱°۳۱′۳۹٫۰″ شمالی ۳۴°۲۶′۱۴٫۱″ شرقی / ۳۱٫۵۲۷۵۰۰°شمالی ۳۴٫۴۳۷۲۵۰°شرقی |
| گشایش | مه ۲۰۰۰ |
| ویرانی | نوامبر ۲۰۲۳ |
| مالک | خانوادهٔ الحسینی |
| جزئیات فنی | |
| شمار طبقات | ۲ |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | رشید عبدالحمید |
| اطلاعات دیگر | |
| شمار اتاق‌ها | ۲۲ |
هتل الدیره (فندق الدیرة) یک هتل ساحلی در خیابان الرشید در غزه، فلسطین بود. این هتل در سال ۲۰۰۰ ساخته شد و به سقف‌های بلند گنبدی و چشم‌انداز دریای مدیترانه شهرت داشت. هتل الدیره به‌طور منظم میزبان خبرنگاران خارجی بود که پوشش خبری غزه را بر عهده داشتند.
هتل الدیره یک هتل بوتیک با ۲۲ اتاق بود که معماری آن آمیزه‌ای از سبک سنتی مراکشی و معماری اسلامی با طراحی مدرن به‌شمار می‌رفت. این هتل با آجرهای خشتی قهوه‌ای تیره خشک‌شده در آفتاب ساخته شده بود و طاق‌های سفید، سقف‌های گنبدی و مبلمان دست‌ساز از ویژگی‌های بارز آن بودند. ارتش اسرائیل در نوامبر ۲۰۲۳ در جریان جنگ غزه این هتل را بمباران و ویران کرد.
ویژگی‌ها
هتل الدیره یک هتل بوتیک با ۲۲ اتاق بود که پیرامون یک حیاط درونی ساخته شده بود.[۱][۲] معماری آن دارای «شکوه عثمانی» توصیف شده بود.[۳] سبک ساختمان آمیزه‌ای از معماری سنتی مراکشی و معماری اسلامی با تأثیرات طراحی مدرن بود. هتل با آجرهای خشتی قهوه‌ای تیره خشک‌شده در آفتاب ساخته شده بود و دارای طاق‌های سفید، سقف‌های طاقی و گنبدی و مبلمان دست‌ساز از جمله مبلمان حصیری بود.[۴][۵] معمار هتل رشید عبدالحمید بود.[۶]
هتل دارای یک مولد برق اختصاصی و ۵٬۰۰۰ لیتر سوخت ذخیره بود که در دوره‌های قطعی مکرر برق ناشی از جنگ با ارتش اسرائیل، فعالیت هتل را تداوم می‌بخشید.[۷][۸] هتل الدیره سال‌ها به‌عنوان «منطقهٔ ممنوعهٔ حمله» برای ارتش اسرائیل شناخته می‌شد که تا حدی به دلیل حضور خبرنگاران خارجی، دیپلمات‌ها و امدادگرانی بود که در هتل اقامت داشتند.[۹]
پیشینه
هتل الدیره در مه ۲۰۰۰ گشایش یافت؛ مدت کوتاهی پس از امضای پیمان‌های اسلو و چند ماه پیش از آغاز انتفاضه دوم.[۱۰][۱۱] مالکان نخست هتل خالد عبدالشافی (کارمند برنامه عمران سازمان ملل متحد) و رشید عبدالحمید (معمار) بودند. در سال ۲۰۱۵ مدیریت جدیدی هتل را بر عهده گرفت.[۱۲] سمیر سکیک در سال ۲۰۰۲ مدیرکل هتل شد و دست‌کم تا سال ۲۰۱۰ در این سمت باقی ماند.[۱۳]
در سال ۲۰۱۰ سفیران حسن نیت سازمان ملل متحد میا فارو و محمود قابیل از هتل بازدید کردند.[۱۴] دزموند توتو و ریچارد گلدستون نیز در همان سال از هتل دیدن کردند.[۱۵]
هتل الدیره در اواسط دههٔ ۲۰۰۰ میلادی پس از اعتراض‌هایی از سوی جامعهٔ محلی، عرضهٔ نوشیدنی‌های الکلی را متوقف کرد.[۱۶]
کشتار کودکان در ساحل هتل
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۴ چهار کودک فلسطینی که در ساحل مقابل هتل الدیره فوتبال بازی می‌کردند بر اثر اصابت موشک‌های ارتش اسرائیل کشته شدند.[۱۷][۱۸] کارکنان هتل زخمیان را به رستوران هتل منتقل کردند. چندین خبرنگار خارجی که در هتل اقامت داشتند شاهد این کشتار بودند.[۱۹][۲۰][۲۱] برخی خبرنگاران به کمک کودکان زخمی شتافتند و آن‌ها را برای مداوا به داخل هتل آوردند.[۲۲] روز بعد، همهٔ خبرنگاران پس از دریافت دستور تخلیهٔ ۳۰ دقیقه‌ای از سوی ارتش اسرائیل ناگزیر به ترک هتل شدند.[۲۳]
جنگ غزه و ویرانی
در اواخر سال ۲۰۲۳ و اوایل ۲۰۲۴ در جریان جنگ غزه، هتل الدیره توسط نیروهای اسرائیلی بمباران و به‌طور کامل ویران شد.[۲۴][۲۵] دو ماه پس از ویرانی هتل، خوانندهٔ فلسطینی-الجزایری سنت لوانت (فرزند معمار و مالک پیشین هتل) با انتشار تک‌آهنگ «دیره» (با همکاری ام‌سی عبدال) به این هتل ادای احترام کرد. این آهنگ در آلبوم هم‌نام «دیره» که در ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد گنجانده شده‌است.[۲۶][۲۷]
بازتاب و پیامد
هتل الدیره بازتاب‌های مثبت فراوانی دریافت کرد. مجلهٔ تایم آن را «الماس تراش‌نخوردهٔ نوار غزه» نامید.[۲۸] آلن جانستون، خبرنگار بریتانیایی، نیز از هتل تمجید کرد.[۲۹] لونلی پلانت هتل الدیره را «شیک، باسلیقه و منظم» و «بدون تردید بهترین هتل شهر» توصیف کرد.[۳۰]
رمان «لاشخور» (Vulture) نوشتهٔ فیبی گرینوود (۲۰۲۵) به‌طور عمده در هتلی ساحلی در غزه به نام «ساحل» جریان دارد. جاشوا هامر که در دههٔ ۲۰۰۰ در هتل الدیره اقامت داشت، این هتل داستانی را «جانشین بی‌تردید هتل الدیره» خواند.[۳۱] گرینوود گفته‌است که هتل داستانش نسخه‌ای «بازآفرینی‌شده» از هتل الدیره است و بارها برای پوشش خبری غزه در این هتل اقامت داشته‌است.[۳۲][۳۳]
نگارخانه
.jpg)
حیاط هتل، ۲۰۱۱.jpg)
لابی هتل، ۲۰۱۱.jpg)
فضای داخلی با میز، لوستر و پرده؛ ۲۰۱۱
فضای داخلی، ۲۰۱۱
چشم‌انداز دریا از هتل، ۲۰۰۹
نمای ساحل غزه با هتل الدیره در سمت چپ، ۲۰۰۹
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ «The Gaza Strip's Diamond in the Rough». Time. ۱ ژوئیه ۲۰۰۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «A loverboy and a Palestinian: Saint Levant's new album is about loss and growth». NPR. ۲۰۲۴-۱۲-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kohn، Michael (۲۰۰۷). Lonely Planet Israel and the Palestinian Territories. Lonely Planet. ص. ۳۶۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «What Is There To Laugh About in Gaza?». Slate. ۲۰۰۹-۰۲-۰۵. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Gaza's 5-Star Al Deira Hotel built with adobe bricks». Green Prophet. ۲۰۲۳-۱۰-۰۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kohn، Michael (۲۰۰۷). Lonely Planet Israel and the Palestinian Territories. Lonely Planet. ص. ۳۶۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «A Taste of Luxury in a War Zone». ABC News. ۲۰۰۸-۰۶-۲۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Keeping the doors open in Gaza». Financial Times. ۲۰۱۰-۱۰-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Gaza Braces for Next War, But Last One Hasn't Really Ended». The Forward. ۲۰۱۵-۰۶-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «A Taste of Luxury in a War Zone». ABC News. ۲۰۰۸-۰۶-۲۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Keeping the doors open in Gaza». Financial Times. ۲۰۱۰-۱۰-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kohn، Michael (۲۰۰۷). Lonely Planet Israel and the Palestinian Territories. Lonely Planet. ص. ۳۶۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Keeping the doors open in Gaza». Financial Times. ۲۰۱۰-۱۰-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «UN Goodwill Ambassadors at Al Deira Hotel». Aldeira. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Keeping the doors open in Gaza». Financial Times. ۲۰۱۰-۱۰-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Keeping the doors open in Gaza». Financial Times. ۲۰۱۰-۱۰-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Israeli strike kills four children on a Gaza beach». The Washington Post. ۲۰۱۴-۰۷-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Four children killed as Israeli bombardment escalates». The Independent. ۲۰۱۴-۰۷-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Boys Drawn to Gaza Beach, and Into Center of Mideast Strife». نیویورک تایمز. ۲۰۱۴-۰۷-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Palestinians Mourn Four Children Killed on Gaza Beach». NBC News. ۲۰۱۴-۰۷-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Witness to a shelling: first-hand account of deadly strike on Gaza port». The Guardian. ۲۰۱۴-۰۷-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Israeli army agrees to 'humanitarian' pause». MPR News. ۲۰۱۴-۰۷-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Foreign Journalists Ordered to Evacuate Beach Hotels in Gaza». Newsweek. ۲۰۱۴-۰۷-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Destruction of the Palestinian cultural heritage of Gaza – in pictures». The Guardian. ۲۰۲۴-۰۱-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۴-۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The Gaza I knew survives only as stories». Hyphen. ۲۰۲۵-۰۷-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Palestinian-Algerian Rapper Saint Levant Drops 'Deira' Single With MC Abdul, Paying Tribute to Gaza». ورایتی. ۲۰۲۴-۰۲-۲۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۳-۱۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Saint Levant & Gazan Rapper MC Abdul Celebrate the Culture of Palestine in 'Deira' Video». بیلبورد. ۲۰۲۴-۰۲-۲۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۳-۱۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The Gaza Strip's Diamond in the Rough». Time. ۲۰۰۹-۰۷-۰۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۰۱۰-۰۷-۰۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Given time, I may feel stronger for what I went through». The Guardian. ۲۰۰۷-۱۱-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kohn، Michael (۲۰۰۷). Lonely Planet Israel and the Palestinian Territories. Lonely Planet. ص. ۳۶۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «In This Novel, Chasing a Scoop Leads to Bad News in a War Zone». نیویورک تایمز. ۲۰۲۵-۰۸-۲۵. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The Gaza I knew survives only as stories». Hyphen. ۲۰۲۵-۰۷-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «My years reporting on Gaza broke me down. Why did it take so long for the world to become outraged?». The Guardian. ۲۰۲۵-۰۸-۱۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Al Deira Hotel». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «فندق الدیرة». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Hotel Al Deira». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اسپانیایی ، بازبینی‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- وبگاه رسمی – بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱ اکتبر ۲۰۲۳ از طریق وی‌بک ماشین
- هتلهای منحلشده
- هتلهای بنیانگذاریشده در ۲۰۰۰ (میلادی)
- ساختمانهای هتل کاملشده در ۲۰۰۰ (میلادی)
- بنیانگذاریهای ۲۰۰۰ (میلادی) در فلسطین