هوا تو

هوا تو
華佗
تصویری از هوا تو در یک نگارهٔ دورهٔ دودمان چینگ
زادهٔح. ۱۴۰[۱]
بوجوا، آن‌هوی
درگذشت۲۰۸ (۶۸ سال)[۱]
دیگر نام‌هایوان‌هوا (元化)
پیشهپزشک
Hua Tuo
نویسه‌های چینی سنتی華佗
نویسه‌های چینی ساده‌شده华佗
Yuanhua
زبان‌های چینی元化

هوا تو (انگلیسی: Hua Tuo؛ حدود ۱۴۰–۲۰۸ میلادی) با نام محترم یوان‌هوا، پزشک چینی در اواخر دورهٔ دودمان هان شرقی بود.[۱] بر پایهٔ منابع تاریخی همچون تاریخ سه پادشاهی و تاریخ هان متاخر، هوا تو نخستین فرد در چین به‌شمار می‌رود که در جراحی از بیهوشی استفاده کرد. او نوعی بیهوش‌کنندهٔ عمومی به کار می‌برد که از ترکیب شراب با دارویی گیاهی به نام مافِی‌سان (麻沸散؛ به معنای تحت‌اللفظی «پودر جوشانِ شاهدانه») تهیه می‌شد. هوا تو افزون بر مهارت در جراحی و بیهوشی، به سبب توانایی‌هایش در طب سوزنی، فتیله‌گذاری، گیاه‌درمانی و تمرین‌های درمانی دائویین نیز شهرت داشت. او با الهام از حرکات ببر، گوزن، خرس، میمون و درنا، مجموعه‌ای از تمرین‌های بدنی به نام ووچین‌شی (五禽戲؛ به‌معنای «تمرین پنج جانور») را ابداع کرد.

منابع

  • Chen, Jinhua (2007). Philosopher, Practitioner, Politician: The Many Lives of Fazang (643-712). Brill.
  • Chen, Shou (c. 200s). Records of the Three Kingdoms (in Chinese). Vol. 29.
  • Chen, Yinque (1977). Biographies of Cao Chong and Hua Tuo in the Sanguozhi and their relationship with Buddhist legends (in Chinese). Jiushi chuban.
  • de Crespigny, Rafe (2007). A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-15605-0.
  • DeWoskin, Kenneth J. (1983). Doctors, Diviners and Magicians of Ancient China: Biographies of Fang-Shih. Columbia University Press.
  • Fan, Ka Wai (2004). "On Hua Tuo's Position in the History of Chinese Medicine". The American Journal of Chinese Medicine. 32 (2): 313–320. doi:10.1142/S0192415X04001965. PMID 15315268.
  • Fan, Ye (c. 400s). Book of the Later Han (in Chinese). Vol. 82.
  • Giles, Herbert A. (1897). A Chinese Biographical Dictionary. Kelly & Walsh.
  • Giles, Lionel (1912). Taoist Teachings from the Book of Lieh-Tzŭ. Wisdom of the East.
  • Giles, Lionel (1948). A Gallery of Chinese Immortals. J. Murray.
  • Li, Hui-Lin (1974). "The Origin and Use of Cannabis in Eastern Asia: Linguistic-Cultural Implications". Economic Botany. 28 (3): 293–301. Bibcode:1974EcBot..28..293L. doi:10.1007/bf02861426. S2CID 31817755.
  • Lu, Gwei-Djen; Needham, Joseph (2002). Celestial Lancets: A History and Rationale of Acupuncture and Moxa. Routledge.
  • Mair, Victor H. (1994). "The Biography of Hua-t'o from the "History of the Three Kingdoms"". In Victor H. Mair (ed.). The Columbia Anthology of Traditional Chinese Literature. Columbia University Press. pp. 688–696.
  • Salguero, C. Pierce (2009). "The Buddhist medicine king in literary context: reconsidering an early medieval example of Indian influence on Chinese medicine and surgery". History of Religions. 48 (3): 183–210. doi:10.1086/598230. S2CID 162211011.
  • Schuessler, Axel (2007). An Etymological Dictionary of Old Chinese. University of Hawaii Press.
  • Smith, Frederick P (1871). Contributions towards the Materia Medica and Natural History of China. Trubner & Co.
  • Veith, Ilza (1966). Huang Ti Nei Ching Su Wen; The Yellow Emperor's Classic of Internal Medicine. University of California Press.
  • Wang, Zhenguo; Chen, Ping (1999). History and Development of Traditional Chinese Medicine. IOS Press.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ هوا تو موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.