هیپنوتیزم درمانگر

هیپنوتیزم درمانی، که به عنوان پزشکی هیپنوتیزمی نیز شناخته می‌شود، استفاده از هیپنوتیزم در روان‌درمانی است. هیپنوتیزم درمانی عموماً مبتنی بر شواهد علمی در نظر گرفته نمی‌شود و به ندرت در دستورالعمل‌های بالینی توصیه می‌شود.[۱] با این حال، چندین بررسی و متاآنالیز روانشناختی نشان می‌دهد که هیپنوتیزم درمانی می‌تواند به عنوان یک درمان کمکی برای تعدادی از اختلالات، از جمله درد مزمن و حاد، سندرم روده تحریک‌پذیر، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، فوبیاها و برخی از اختلالات خوردن مؤثر باشد.[۲][۳]

هیپنوتیزم درمانی یک نوع از درمان مورد استفاده برای ایجاد تغییر ناخودآگاه در یک بیمار در قالب جدید پاسخ، افکار، نگرش ها، رفتارها یا احساسات است.[۴][۵]

هیپنوتیزم درمانی توسط اکثر هیپنوتیزم‌کنندگان دوران ویکتوریا، از جمله جیمز برید و هیپولیت برنهایم، انجام می‌شد. این نوع هیپنوتیزم درمانی عمدتاً از تلقیح مستقیم برای حذف علائم، با استفاده از آرامش درمانی و گاهی اوقات انزجار به الکل، مواد مخدر و غیره استفاده می‌کرد.[۶]

در دهه ۱۹۵۰ میلتون اچ. اریکسون رویکردی کاملاً متفاوت به هیپنوتیزم ایجاد کرد که متعاقباً به عنوان "هیپنوتیزم درمانی اریکسونی" یا "هیپنوتیزم درمانی نئو-اریکسونی" شناخته شد. اریکسون بر اساس این باور که رفتارهای ناکارآمد با تنش اجتماعی تعریف می‌شوند، رفتار سوژه را برای ایجاد ارتباط به کار گرفت، راهبردی که او آن را "استفاده" نامید. پس از برقراری ارتباط، او از یک رویکرد گفتگوی غیررسمی برای هدایت آگاهی استفاده کرد. روش‌های او شامل الگوهای زبانی پیچیده و راهبردهای درمانی خاص مراجع (که منعکس کننده ماهیت استفاده است) بود. او ادعا کرد که روش‌هایی را برای پیشنهاد تغییرات رفتاری در طول مکالمات ظاهراً معمولی ابداع کرده است.[۷]

در دهه ۲۰۰۰ هیپنوتراپیست‌ها شروع به ترکیب جنبه‌هایی از درمان کوتاه‌مدت متمرکز بر راه‌حل (SFBT) با هیپنوتراپی اریکسونی کردند تا درمانی ایجاد کنند که متمرکز بر هدف (آنچه مراجع می‌خواست به آن دست یابد) باشد، نه رویکرد سنتی‌تر متمرکز بر مسئله (صرف وقت در مورد مسائلی که مراجع را به دنبال کمک سوق داده است).[۸] بنا به نظر متخصص بیداری کُندالینی محمد رضا کاظمی یک جلسه هیپنوتیزم درمانی متمرکز بر راه‌حل ممکن است شامل تکنیک‌هایی از NLP باشد.

کاربرد روزافزون نظریه‌ها و مفاهیم روانشناسی شناختی و رفتاری در توضیح هیپنوتیزم، راه را برای ادغام نزدیک‌تر هیپنوتیزم‌درمانی با درمان‌های شناختی و رفتاری مختلف هموار کرد.[۹]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Häuser, Winfried; Hagl, Maria; Schmierer, Albrecht; Hansen, Ernil (April 2016). "The Efficacy, Safety and Applications of Medical Hypnosis". Deutsches Ärzteblatt International. 113 (17): 289–296. doi:10.3238/arztebl.2016.0289. ISSN 1866-0452. PMC 4873672. PMID 27173407.
  2. ↑ Oakley, David A.; Halligan, Peter W. (August 2013). "Hypnotic suggestion: opportunities for cognitive neuroscience". Nature Reviews Neuroscience (به انگلیسی). 14 (8): 565–576. doi:10.1038/nrn3538. ISSN 1471-0048. PMID 23860312.
  3. ↑ "Hypnotherapy | University of Maryland Medical Center". 27 June 2013. Archived from the original on 27 June 2013.
  4. ↑ Chan NA, Zhang Z, Yin G, Li Z, Ho RC (2021). "Update on hypnotherapy for psychiatrists". BJPsych Advances. Royal College of Psychiatrists. 29 (6): 381–387. doi:10.1192/bja.2021.54. ISSN 2056-4678.
  5. ↑ "Complementary and alternative medicine (CAM) | Health Careers". Archived from the original on 26 June 2018.
  6. ↑ Kraft T, Kraft D (2005). "Covert sensitization revisited: six case studies". Contemporary Hypnosis. 22 (4): 202–209. doi:10.1002/ch.10.
  7. ↑ "Deep Hypnosis and Its Induction," M. Erickson, Experimental Hypnosis, Leslie M. LeCron (ed.), New York, Macmillan: 70–114.
  8. ↑ Eddolls T (June 9, 2017). "Solution Focused Brief Therapy". afsfh.com. Archived from the original on November 16, 2017. Retrieved May 30, 2021.
  9. ↑ Bryant RA, Moulds ML, Guthrie RM, Nixon RD (April 2005). "The additive benefit of hypnosis and cognitive-behavioral therapy in treating acute stress disorder". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 73 (2): 334–340. doi:10.1037/0022-006x.73.2.334. PMID 15796641.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.