والنتینا ویسکونتی

والنتینا ویسکونتی
کنتس ورتوس
Tenure	۱۷ اوت ۱۳۸۹ – ۴ دسامبر ۱۴۰۸
پیشین	جیان گالئاتزو ویسکونتی
جانشین	فیلیپ، کنت ورتوس
زاده	۱۳۷۱ پاویا
درگذشته	۴ دسامبر ۱۴۰۸ شاتو دو بلوآ
همسر(ان)	لوئی یکم، دوک اورلئان (ا. ۱۳۸۹–۱۴۰۷)
فرزند(ان)	شارل، دوک اورلئان فیلیپ، کنت ورتوس جان، کنت آنگولم مارگارت، کنتس ورتوس
خاندان	ویسکونتی میلان
پدر	جیان گالئاتزو ویسکونتی
مادر	ایزابل دو والوآ

والنتینا ویسکونتی (انگلیسی: Valentina Visconti, Duchess of Orléans؛ ۱۳۷۱ – ۴ دسامبر ۱۴۰۸) کنتس ورتوس و همسر دوشس اورلئان به عنوان همسر لوئی یکم، دوک اورلئان، برادر کوچکتر پادشاه شارل ششم فرانسه بود. به عنوان دوشس اورلئان، او در دربار بود و دشمنی ملکه فرانسه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، را برانگیخت و متعاقباً از دربار اخراج شد و مجبور به ترک پاریس شد. به دلیل خصومت سیاسی، شوهر والنتینا در سال ۱۴۰۷ به قتل رسید. او در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ درگذشت.

والنتینا در پاویا به عنوان دومین فرزند از چهار فرزند جیان گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و همسر اولش ایزابل، دختر پادشاه ژان دوم، پادشاه فرانسه به دنیا آمد. پس از مرگ مادرش در هنگام زایمان در سال ۱۳۷۳، والنتینا و خواهر و برادرانش توسط مادربزرگ پدری‌شان بیانکا ساووی و عمه‌اش ویولانته ویسکونتی بزرگ شدند. مرگ برادرانش کارلو (۱۳۷۴)، جیان گالئاتزو (۱۳۷۶) و آزونه (۱۳۸۱) والنتینا را به عنوان تنها فرزند بازمانده از ازدواج والدینش و کنتس ورتوس، عنوانی که او و همسرش به اشتراک گذاشتند، باقی گذاشت.

در سال ۱۳۷۹، والنتینا با پسرعمویش کارلو ویسکونتی، لرد پارما، پسر برنابو ویسکونتی، نامزد شد و حتی اجازه پاپی نیز به او داده شد؛ با این حال، برنابو بعداً این نامزدی را لغو کرد و در سال ۱۳۸۲، پسرش را به ازدواج یک زن اشرافی فرانسوی به نام بئاتریس آرمانیاک درآورد.

در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو تنها حاکم بر میراث ویسکونتی شد و با این اتفاق، وضعیت والنتینا به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. در این مرحله، لرد جدید میلان مذاکراتی را با شاه ونسسلاوس آلمان و بوهمیا برای ازدواج والنتینا و برادر ناتنی‌اش جان گورلیتز آغاز کرد. در همان زمان، او همچنین با لویی دوم آنژو، پادشاه اسمی ناپل، برای ازدواج مذاکره کرد. با این حال، ماری بلوا، دوشس آنژو، سرانجام مذاکرات را لغو کرد و سپس جیان گالئاتزو توجه خود را به برادرزاده‌اش لویی، دوک تورن، پسر دوم پادشاه شارل پنجم فرانسه و برادر شارل ششمِ حاکم معطوف کرد. شاه ونسسلاو از بازی دوگانهٔ جیان گالئاتزو آگاه شد و مذاکرات را با نامه‌ای پر از توهین قطع کرد و لویی، پسرعموی اولش، تنها خواستگار والنتینا باقی ماند.

به دلیل رابطهٔ نزدیک بین عروس و داماد، در ۲۵ نوامبر ۱۳۸۶ اجازهٔ پاپ اعطا شد و قرارداد ازدواج در ۲۷ ژانویه ۱۳۸۷ در پاریس امضا شد. والنتینا به عنوان جهیزیه، شهرستان ورتوس (که جهیزیه مادر خودش در زمان ازدواجش در سال ۱۳۴۸ بود) و شهر آستی را به همراه ۴۵۰٬۰۰۰ فلورین پول نقد و ۷۵٬۰۰۰ فلورین جواهرات دریافت کرد. در این قرارداد همچنین قید شده بود که در صورت عدم وجود وارث مرد، والنتینا قلمرو ویسکونتی را به ارث خواهد برد. به همین دلیل بود که نوه‌اش لویی دوازدهم فرانسه ادعای دوک‌نشین میلان را کرد و جنگ‌های ایتالیا را آغاز کرد. این ازدواج وکالتی سه ماه بعد، در ۸ آوریل، در دربار میلان و فرانسه جشن گرفته شد.

والنتینا تنها به دلیل «دلایل امنیتی» که به پدرش داده شده بود، توانست میلان را به مقصد فرانسه در ۲۳ ژوئن ۱۳۸۹ ترک کند: در واقع، جیان گالئاتزو می‌خواست پس از پایان بارداری همسر دومش کاترینا ویسکونتی (دختر دیگر برنابئو)، قرارداد ازدواج را اصلاح کند. تنها پس از تولد پسرش جیان ماریا در ۷ سپتامبر ۱۳۸۸، او به اندازه کافی احساس امنیت کرد تا دخترش را به فرانسه بفرستد.

والنتینا سرانجام با همراهی پسرعمویش آمادئوس هفتم، کنت ساووی و گروهی متشکل از ۳۰۰ شوالیه، به فرستادگان لویی تحویل داده شد. ازدواج رسمی در ۱۷ اوت ۱۳۸۹ در شهر ملون برگزار شد.

در ژوئن ۱۳۹۲، شوهرش دوک‌نشین تورن را با دوک‌نشین اورلئان عوض کرد؛ از آن زمان، والنتینا دوشس اورلئان لقب گرفت. به دلیل دسیسه‌های دربار چارلز ششم فرانسه و دشمنی ملکه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، والنتینا از دربار تبعید شد و مجبور به ترک پاریس شد. شایعاتی مبنی بر رابطه عاشقانه ایزابو با لویی و نزدیکی بسیار زیاد والنتینا به پادشاه که از سلامت روانی خوبی برخوردار نبود، وجود داشت.

والنتینا، حامی اوستاش دشان، که به افتخار او شعر می‌سرود، همچنین مادر یکی از مشهورترین شاعران فرانسه، شارل اورلئان، بود.

قتل شوهر والنتینا توسط پسر عمو و رقیب سیاسی‌اش، جان نترس، دوک بورگوندی، در سال ۱۴۰۷ برنامه‌ریزی شد. والنتینا تنها کمی بیش از یک سال پس از همسرش زنده ماند و در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ در بلوا درگذشت.

والنتینا در صومعه سلستینز کلیسای اورلئان در پاریس به خاک سپرده شد. مقبره یادبود او در سال ۱۵۰۸ توسط نوه‌اش لویی دوازدهم فرانسه سفارش داده شد. این مقبره بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸ به کلیسای سنت دنیس منتقل شد.

والنتینا و لویی فرزندان زیر را داشتند:

• شارل، دوک اورلئان (هتل رویال دو سن پل، پاریس، ۲۴ نوامبر ۱۳۹۴ - شاتو د آمبواز، اندره لوآر، ۴ ژانویه ۱۴۶۵)، پدر شاه لویی دوازدهم فرانسه.
• فیلیپ، کنت ورتوس (آسنیر سور آواز، وال دواز، ۲۱/۲۴ ژوئیه ۱۳۹۶ - بوژنسی، لوآره، ۱ سپتامبر ۱۴۲۰).
• جان، کنت آنگولم (۲۴ ژوئن ۱۳۹۹ - قلعه کنیاک، شارانت، ۳۰ آوریل ۱۴۶۷)، پدربزرگ شاه فرانسیس اول فرانسه.
• مارگارت (۴ دسامبر ۱۴۰۶ - صومعه لاگیش، نزدیک بلویس، ۲۴ آوریل ۱۴۶۶)، با ریچارد بریتانی، کنت اتامپ، ازدواج کرد. او شهرستان ورتوس را به عنوان جهیزیه دریافت کرد.

• Adams, Tracy (2010). The Life and Afterlife of Isabeau of Bavaria. Johns Hopkins University Press.
• Azzolini, Monica (2013). The Duke and the Stars: Astrology and Politics in Renaissance Milan. Harvard University Press.
• Booton, Diane E. (2016). Manuscripts, Market and the Transition to Print in Late Medieval Brittany. Taylor & Francis.
• DeSilva, Jennifer Mara (2015). The Sacralization of Space and Behavior in the Early Modern World: Studies and Sources. Routledge.
• Emerton, Ephraim (1917). The Beginnings of Modern Europe (1250-1450). Boston: Ginn & Co.
• Gallo, F. Alberto (1995). Music in the Castle: Troubadours, Books, and Orators in Italian Courts of the Thirteenth, Fourteenth, and Fifteenth Centuries. University of Chicago Press.
• Henneman, John Bell (2018). Olivier de Clisson and Political Society in France Under Charles V and Charles VI. University of Pennsylvania Press.
• Knecht, Robert (2004). The Valois: Kings of France 1328-1589. Hambledon Continuum.
• de Mesquita, Daniel Meredith Bueno (1941). Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351-1402): A Study in the Political Career of an Italian Despot. Cambridge at the University Press.
• Rohr, Zita Eva (2016). Yolande of Aragon (1381-1442) Family and Power: The Reverse of the Tapestry. Palgrave Macmillan.
• Sumption, Jonathan (2016). The Hundred Years War. Vol. 4: Cursed Kings. University of Pennsylvania Press.
• Veenstra, Jan R. (1998). Magic and Divination at the Courts of Burgundy and France: Text and Contest of Laurens Pignon's "Contre le devineurs (1411)". Brill.
• Welch, Evelyn S. (1995). Art and Authority in Renaissance Milan. Yale University Press.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Valentina Visconti, Duchess of Orléans». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵.