وزیر دفاع روسیه
| وزیر دفاع روسیه | |
|---|---|
| Министр обороны Российской Федерации | |
 | |
 پرچم | |
 وزارت دفاع روسیه | |
| عضوی از | دولت روسیه شورای امنیت روسیه |
| پاسخگوست به | رئیس‌جمهور روسیه |
| جایگاه | مسکو |
| گمارنده | رئیس‌جمهور پس از مشورت با شورای فدراسیون |
| بنیادگذاری | ۲۰ اوت ۱۹۹۱ |
| نخستین متصدی | کنستانتین کوبتس |
| وبگاه | |
وزیر دفاع روسیه (انگلیسی: Minister of Defence) وزیر مسئول نیروهای مسلح روسیه است، که مدیریت بر وزارت دفاع روسیه را برعهده دارد. وزیر دفاع روسیه توسط رئیس‌جمهور روسیه پس از مشورت با شورای فدراسیون انتخاب و منصوب می‌شود و در طول دوران مسئولیت، به رئیس‌جمهور گزارش می‌دهد.
مارشال هوانوردی یوگنی شاپوشنیکوف آخرین وزیر دفاع اتحاد جماهیر شوروی بود. ژنرال کنستانتین کوبتس در طول کودتای اوت ۱۹۹۱ از رئیس‌جمهور وقت جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه، بوریس یلتسین، حمایت کرد. از ۱۹ اوت تا ۹ سپتامبر ۱۹۹۱، کنستانتین کوبتس وزیر دفاع بود، اگرچه هیچ وزارتخانه‌ای وجود نداشت. این سمت سپس لغو شد.[۱]
اولین وزیر دفاع فدراسیون روسیه بوریس یلتسین بود که با حکمی در اواسط مارس ۱۹۹۲ خود را به این سمت منصوب کرد.[۲]
در ماه مه ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور روسیه بوریس یلتسین، ژنرال پاول گراچف را به سمت وزیر دفاع منصوب کرد. تصمیم گراچف برای همراهی با یلتسین در بحران قانون اساسی روسیه در سال ۱۹۹۳، زمانی که رئیس‌جمهور تانک‌ها را برای گلوله‌باران کاخ سفید (مسکو) و بیرون راندن مخالفانش از پارلمان فراخواند، عملاً شورای عالی روسیه را از فرصت اسمی خود برای سرنگونی اقتدار رئیس‌جمهور محروم کرد. حداقل تا حدودی به همین دلیل، یلتسین با وجود انتقادات شدید از مدیریت گراچف در جنگ اول چچن و به‌طور کلی تشکیلات نظامی روسیه، وزیر دفاع خود را حفظ کرد. در نهایت، پیروزی یلتسین در دور اول انتخابات ریاست جمهوری روسیه در سال ۱۹۹۶، یلتسین را بر آن داشت تا گراچف را برکنار کند.
در مارس ۲۰۰۱، سرگئی ایوانف، که قبلاً دبیر شورای امنیت روسیه بود، توسط رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین به عنوان وزیر دفاع منصوب شد و به اولین وزیر دفاع غیرنظامی غیر یونیفرم پوش روسیه تبدیل شد. پوتین تغییرات پرسنلی در ساختارهای امنیتی روسیه را که همزمان با انتصاب ایوانف به عنوان وزیر دفاع بود، «گامی به سوی غیرنظامی کردن زندگی عمومی» نامید. پوتین همچنین بر مسئولیت ایوانف در نظارت بر اصلاحات نظامی به عنوان وزیر دفاع تأکید کرد. چیزی که پوتین بر آن تأکید نکرد، خدمت طولانی ایوانف در کاگ‌ب و اف‌اس‌بی و درجه ژنرالی او در آن زمان در اف‌اس‌بی بود. چنین افراد وابسته به آژانس‌های نظامی و امنیتی به عنوان سیلوویکی شناخته می‌شوند.[۳]
از سال ۲۰۰۲، چهار مارشال زنده اتحاد جماهیر شوروی وجود داشتند. چنین افرادی به‌طور خودکار مشاور وزیر دفاع بودند. مارشال‌های زنده در آن زمان ویکتور کولیکوف، واسیلی پتروف، سرگئی سوکولوف، وزیر دفاع سابق اتحاد جماهیر شوروی و دیمیتری یازوف بودند. یازوف توسط تحلیلگران آمریکایی اسکات و اسکات در سال ۲۰۰۲ به عنوان مشاور اداره (دهم سابق) همکاری‌های نظامی بین‌المللی فهرست شده بود. آخرین نفر از این چهار نفر، یازوف، در فوریه ۲۰۲۰ درگذشت.
شاید اولین وزیر دفاع «واقعی» بدون یونیفرم، آناتولی سردیوکوف بود که در فوریه ۲۰۰۷ منصوب شد. سردیوکوف وزیر سابق مالیات بود و فراتر از دو سال خدمت سربازی‌اش، هیچ گونه ارتباط نظامی یا سیلوویکی نداشت.
منابع
- ↑ Vladimir Orlov, Roland Timerbaev,
and Anton Khlopkov, Nuclear Nonproliferation in U.S.-Russian Relations: Challenges and opportunities, PIR Library Series, 2002, p. 24. Accessed at "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2011-07-27. Retrieved 2010-06-07.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link) 7 June 2010. - ↑ William Eldridge Odom, 'The Collapse of the Soviet Military,' Yale University Press, 1998, شابک ۰−۳۰۰−۰۸۲۷۱−۱, p. 385.
- ↑ Peter Finn, Russian Leader Expands Powers of a Possible Successor بایگانی‌شده در ۲۰۱۷-۱۰-۱۸ توسط Wayback Machine, واشینگتن پست, 16 February 2007.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Minister of Defence (Russia)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
