ولفز هد

انجمن وُلفز هد (سرِ گرگ)^[۱] یک انجمن مخفی برای دانشجویان سال آخر دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت است. این انجمن، در کنار محفل مخفی جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید، یکی از «سه انجمن بزرگ» دانشگاه ییل محسوب می‌شود.^[۲]

هر ساله، شانزده نفر از دانشجویان دانشگاه ییل - که معمولاً دانشجویان سال آخر هستند - به عضویت فعال این انجمن انتخاب می‌شوند. افزون بر این، اعضای افتخاری نیز در این انجمن حضور دارند. اعضای فعلی انجمن، در طول دوران عضویت خود، در برابر انجمن فارغ التحصیلان پاسخگو هستند.^[۳][۴][۵]

برخی از اعضای پیشین این انجمن در عرصه‌های مختلفی همچون ورزش، تجارت، هنرهای زیبا و ادبی، آموزش عالی، روزنامه‌نگاری و سیاست به موفقیت و شهرت دست یافته‌اند.

پانزده نفر از دانشجویان سال آخر کلاس ۱۸۸۴ ییل، با همراهی و کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ - که گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌های قدیمی‌تر به شمار می‌رفتند - «سومین انجمن» ییل را بنیان نهادند. این انجمن پنج سال بعد نام خود را به «سر گرگ» تغییر داد.^[۶][۷][۸]

بیش از ۳۰۰ نفر از فارغ التحصیلان کالج ییل^[۹][۱۰] و تعدادی از اساتید مدرسه حقوق ییل در تلاش برای مقابله با سلطه انجمن جمجمه و استخوان در امور دانشجویان و دانشگاه، به تأسیس این انجمن کمک کردند.^[۱۱] با تأسیس این انجمن، آخرین تلاش مسئولان و دانشجویان برای لغو و منحل کردن انجمن‌های مخفی و انجمن‌های دانشجویان سال آخر در ییل با شکست مواجه شد.^[۱۲]

رسم ایجاد و حفظ یک انجمن جدید از زمانی ایجاد شد که تعداد کافی از دانشجویان سال آخر احساس می‌کردند نادیده گرفته شده‌اند: انجمن جمجمه و استخوان در سال ۱۸۳۲ و پس از اختلاف بر سر انتخاب برندگان جوایز فی بتا کاپا تأسیس شد؛ انجمن طومار و کلید، دومین انجمن ییل، در سال ۱۸۴۱ و پس از اختلاف بر سر انتخابات انجمن جمجمه و استخوان تأسیس شد. تأسیس سومین انجمن تا حدودی ناشی از این احساس در میان برخی از دانشجویان بود که آن‌ها شایسته و لایق عضویت در دو انجمن دانشگاه را دارند اما نادیده گرفته خواهند شد. برخی از بنیان‌گذاران این انجمن معتقد بودند: «تعداد محدودی از دانشجویان کاملاً متقاعد شده بودند که در حذف آن‌ها از فهرست منتخبان انجمن‌های دیگر، بی‌عدالتی بزرگی رخ داده است».^[۱۳][۱۴]

دانشجویان کالج ییل، پیش از تأسیس شعبه آلفای کنتیکت فی بتا کاپا در سال ۱۷۸۰ در ییل - که دومین شعبه پس از تأسیس آن انجمن در سال ۱۷۷۶ بود (که هنوز هم اعضای آن با یکدیگر به شیوه‌ای خاص دست مخفیانه می‌دهند)^[۱۵] - به تأسیس و عضویت در انجمن‌های ادبی اقدام می‌کردند.^[۱۶] تا دهه ۱۸۳۰، انجمن‌های ادبی دانشگاه همچون لینونیا، برادران در وحدت، و کالیوپین جایگاه خود را از دست داده بودند. کالیوپین در سال ۱۸۵۳ منحل شد و بقیه نیز پس از جنگ داخلی آمریکا فعالیت خود را متوقف کردند.^[۱۷] کالیوپین، لینونیا، و برادران در وحدت به ترتیب در سال‌های ۱۸۱۹-۱۸۵۳، ۱۷۶۸-۱۸۷۸، و ۱۷۳۵-۱۸۶۸ فعالیت داشتند.^[۱۸]

از اواسط دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۳، چندین انجمن تأسیس شد، اما هیچ‌کدام نتوانستند علاقه دانشجویان رشته‌های علوم انسانی در کالج ییل - که به عنوان گسترده‌ترین بخش دانشگاهی شناخته می‌شد - را به خود جلب کنند.^[۱۹] در نتیجه، انجمن‌هایی همچون ستاره و دارت، شمشیر و تاج، قوری چای، بیل و قبر، و E.T.L. منحل شدند.^[۲۰]

فی بتا کاپا از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۴ در ییل غیرفعال بود که تقریبا با سازماندهی مجدد این انجمن در سطح ملّی همزمان بود.^[۲۱] در دهه ۱۸۲۰، موج احساسات ضد ماسونی در سراسر ایالات متحده، فی بتا کاپا را وادار کرد تا نقش پنهان‌کاری و نهان‌روشی در فعالیت‌های خود را مورد بازنگری قرار دهد. همزمان با سازماندهی مجدد ملی فی بتا کاپا در سال ۱۸۸۱، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به عنوان یکی از ویژگی‌های اصلی این انجمن در تمامی شعب آن از بین رفت و رقابت با دیگر انجمن‌های برادری، باشگاه‌ها و انجمن‌های دانشگاهی کاهش یافت.^[۲۲] به همین دلیل، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به زودی در شعبه ییل نیز کنار گذاشته شد.^[۲۳] فی بتا کاپا امروزه بدون هیچ گونه پنهان‌کاری و نهان‌روشی، همچنان به عنوان یک انجمن افتخار دانشگاهی فعالیت می‌کند.

از دهه ۱۸۵۰، ترکیب دانشجویان کارشناسی ییل متنوع‌تر شد. این کالج در حال تبدیل شدن به یک مؤسسه با اهمیت در سطح ملّی بود. دانشجویانی که از مناطق فراتر از نیو انگلند می‌آمدند و یا پیرو مسیحیت کلیسای جماعت‌گرا و یا پروتستان نبودند، به تعداد زیاد وارد این کالج شدند.^[۲۴]

هیئت علمی و مدیریت دانشگاه تحت سلطه فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان بود، به طوری که بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۹۱۶، چهار نفر از هر پنج عضو هیئت علمی را فارغ‌التحصیلان این انجمن تشکیل می‌دادند. از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۲۱، دبیران دانشگاه و به مدت چهل و سه سال از چهل و هشت سال بین ۱۸۶۲ تا ۱۹۱۰، خزانه‌داران دانشگاه از میان فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان انتخاب می‌شدند.^[۲۵][۲۶] پنج نفر از شش عضو اول هیئت امنای ییل که توسط فارغ‌التحصیلان انتخاب شدند، عضو انجمن جمجمه و استخوان بودند.^[۲۷]

به تدریج، نارضایتی‌ها از این وضع افزایش یافت: در سال ۱۸۷۳، روزنامه دانشجویی The Iconoclast که تنها یک بار در تاریخ ۱۳ اکتبر ۱۸۷۳ منتشر شد، خواستار لغو نظام انجمنی شد. در این روزنامه آمده بود: «انجمن جمجمه و استخوان از هر کلاسی افراد خود را برمی‌گزیند... آن‌ها کنترل ییل را در دست گرفته‌اند. امور دانشگاه توسط آن‌ها اداره می‌شود. شهریه پرداختی به کالج باید به دست آن‌ها برسد و مطابق میل آن‌ها خرج شود.... کالج ییل در مقابل انجمن جمجمه و استخوان قرار گرفته است!! ما از همه می‌پرسیم، حق این است که کدام یک باید به بقای خود ادامه دهد؟ کالج ییل یا انجمن جمجمه و استخوان؟».^[۲۸][۲۹] روزنامه Yale Daily News برای اولین بار در ۲۸ ژانویه ۱۸۷۸ منتشر شد. در خاطرات مربوط به تولد اولین روزنامه دانشگاهی، از اتخاذ استراتژی «تمسخرِ انجمن‌ها» در سال اول فعالیت این روزنامه یاد شده است.^[۳۰]

دانشجویان کلاس ۱۸۸۴ به اتفاق آرا موافقت کردند که با صدور رأی عدم اعتماد به نظام انجمنی، از قیام دوباره علیه این نظام - که همزمان با فارغ‌التحصیلی آن‌ها صورت می‌گرفت - حمایت کنند. این باور به طور گسترده وجود داشت که نظام انجمنی موجود قابل اصلاح نیست و احتمالاً منحل خواهد شد.

در مقابل، در شماره مه ۱۸۸۴ مجله The New Englander، نوشته و منتشر شده توسط اعضای انجمن طومار و کلید، از نظام انجمنی دفاع شد. چندین نشریه به طور مرتب درباره این موضوع گزارش می‌دادند.^[۳۱]

اعضای اولیه انجمن، از جمله ده نفر از مسئولان برگزارکننده مراسم فارغ‌التحصیلی کلاس ۱۸۸۴ به رهبری ادوین آلبرت مریت، در طول سال آخر تحصیل خود به طور مخفیانه با کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ که «مشتاق راه‌اندازی یک انجمن جدید بودند به شرط آنکه ویژگی‌های منفی انجمن‌های قدیمی در آن وجود نداشته باشد» ملاقات کردند. [دانشجویان در حال فارغ‌التحصیلی و دانشجویان سال آخر] در این مورد اتفاق نظر داشتند. در میان حامیان کلاس ۱۸۸۳، افرادی بودند که توسط ناشران مجله Horoscope - یک نشریه دانشجویی که مطالب ویژه‌ای درباره گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌ها منتشر می‌کرد - به عنوان انتخاب‌های قطعی برای انجمن جمجمه و استخوان یا انجمن طومار و کلید معرفی شده بودند. دانشجویان سال آخر طرفدار انجمن در رأی‌گیری روز مراسم فارغ‌التحصیلی با نتیجه ۶۷ بر ۵۰ پیروز شدند.^[۳۲]

این انجمن جدید در حدود ۵ ژوئن ۱۸۸۳ تأسیس شد. در میان دانشجویان کارشناسی، این گروه تازه تأسیس به دلیل داستان روباه و انگور ازوپ، «روباه و انگور» نامیده می‌شد.^[۳۳]

دو انجمن قدیمی‌تر به تدریج در رقابت با انجمن سر گرگ تضعیف شدند.^[۳۴] روزنامه New Haven Register در سال ۱۸۸۶ گزارش داد: «انجمن سر گرگ، در رابطه با فعالیت‌های عمومی خود، به اندازه [انجمن جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید] از دنیای بیرون دانشگاه دور نیست. با این حال، پرده ضخیمی از پنهان‌کاری و نهان‌روشی پیرامون سازوکار آن وجود دارد که آن را در زمره انجمن‌های مخفی قرار می‌دهد و این امر به آن ثبات و احترامی در محافل کالج ییل می‌بخشد که در غیر این صورت ممکن است نداشته باشد....».^[۳۵] این انجمن به طور مشابه با باشگاه‌های نهایی مرتبط با دانشکدۀ علمی شفیلد اداره می‌شد. با این حال، خیلی زود تقریباً تمام ویژگی‌های انجمن‌های قدیمی‌تر را پیدا کرد.^[۸]

«سومین انجمن» در رأس هرم اجتماعی ییل قرار داشت، هرمی که آجر به آجر آن را انجمن‌های دانشجویان سال‌های پایین‌تر (انجمن‌های سال دومی در سال ۱۸۷۵ و انجمن‌های سال اولی در سال ۱۸۸۰ منحل شدند)،^[۳۶] سازمان‌های دانشگاهی، تیم‌های ورزشی، باشگاه‌ها و انجمن‌های برادری ساخته بودند.^[۳۷][۳۸]

در سال ۱۸۸۸، همزمان با محبوبیت نشان انجمن در میان دانشجویان کارشناسی، نام این انجمن به «انجمن سر گرگ» تغییر یافت. این نشان، تصویر طراحی شده سر یک گرگ بر روی یک آنخ معکوس است. آنخ، یک هیروگلیف مصری است که به عنوان صلیب مصری یا «کلید زندگی» شناخته می‌شود. اولین اعضای دانشجو به همکلاسی‌های خود اجازه می‌دادند تا این نشان را لمس کنند، که به طور خاص نشان دهنده رد و تمایز آن با نشان‌های انجمن‌های قدیمی‌تر بود. در این نشان، به جای مرگ یا دانش، زندگی ابدی نمادپردازی شده است. یک فاسس رومی نیز به عنوان یکی از مؤلفه‌های طراحی این نشان در نظر گرفته شده بود.^[۳۹]

بسیاری از اعضای پیشگام و بعدی انجمن، آداب و رسوم و فضای به ظاهر الهام گرفته از فراماسونری انجمن جمجمه و استخوان را به باد تمسخر می‌گرفتند و آن را «پوپی‌کاک» (اصطلاحی هلندی به معنای «مدفوع نرم»)^[۴۰] می‌نامیدند. این نگرش در جامعه ییل، به ویژه در میان دانشجویان کارشناسی، بسیار رایج بود. در نمایش کمدی «دزدان دریایی پنزانس»، اعضای انجمن سر گرگ، پادشاه دزدان دریایی نمایش را متقاعد کردند که اعداد ۳۲۲ (بخشی از نشان انجمن جمجمه و استخوان) را زیر تصویر جمجمه و استخوان‌های متقاطع در یک تئاتر محلی نمایش دهد.^[۴۱] در مثال دیگری، رئیس دانشگاه ییل، ای. ویتنی گریسولد، این آداب و رسوم را «مزخرفات استخوانی» و «مزخرفات دینک استوور» نامید که زندگی دانشجویان کارشناسی را تحت تأثیر قرار می‌داد.^[۴۲]

انجمن سر گرگ بسیاری از سنت‌های قدیمی، مانند جلسات پنجشنبه و یکشنبه را که در میان سایر انجمن‌ها نیز رایج بود، حفظ کرد. پل مور جونیور، عضو ارشد و متولی جانشین (۱۹۶۴-۱۹۹۰) هیئت امنای ییل و اسقف با سابقه کلیسای اسقفی (ایالات متحده)، شبی را که برای اولین بار در جنگ جهانی دوم با جنگ روبرو شد، چنین به یاد می‌آورد: «من آن شب را در کشتی گذراندم و [دوستی از هاروارد] از من درباره قضایای انجمن سر گرگ سؤال می‌کرد. او نمی‌توانست باور کند که من باز هم چنین اسرار بی‌اهمیتی را حتی در شبی که با مرگ احتمالی روبرو بودم، پنهان می‌کنم».^[۴۳][۴۴]

این انجمن به جذب افراد اجتماعی و برونگرا با «پیشینۀ تربیت در مدارس خصوصی» شهرت داشته است.^[۴۹][۵۰] اعضای پیشین این انجمن تأثیر زیادی بر موارد زیر داشته‌اند:

• تحصیل مختلط در کالج ییل،^[۵۱]
• ایجاد سیستم کالج های مسکونی ییل و سیستم خانه های هاروارد،^[۵۲]
• تأسیس باشگاه الیزابت،^[۵۳]
• تأسیس اتحادیه سیاسی ییل.^[۵۴]

این انجمن، آخرین انجمن کاملاً مردانه ییل بود. از بهار ۱۹۹۲، زنان نیز به عضویت این انجمن پذیرفته شده‌اند.^[۵۵]

ادوارد جان فلپس، فرستاده به دربار سنت جیمز (وزیر مختار ایالات متحده در بریتانیا)، در سال ۱۸۸۵ پیشنهاد نامگذاری انجمن فارغ التحصیلان سر گرگ به نام خود را پذیرفت.^[۸] انجمن فلپس، تا ژانویه ۲۰۱۶، نزدیک به هفت میلیون دلار سرمایه در اختیار داشته است که از این نظر، در میان انجمن‌ها یا باشگاه‌های ییل در رتبه دوم قرار دارد.^[۵۶]

انجمن‌های ییل در معیارهای عضویت با باشگاه‌های نهایی هاروارد تفاوت چشمگیری دارند. در انجمن‌های ییل، مشارکت در زندگی دانشجویان کارشناسی به طور تاریخی یکی از معیارهای عضویت بوده است. این در حالی است که باشگاه‌های نهایی هاروارد این ویژگی را در میان اعضای احتمالی خود نادیده می‌گیرند.^[۵۷][۵۸]

این انجمن، آخرین انجمن کاملاً مردانه ییل بود. از بهار ۱۹۹۲، زنان نیز به عضویت این انجمن درآمده‌اند.^[۵۵]

ادوارد جان فلپس، فرستاده به دربار سنت جیمز، در سال ۱۸۸۵ پیشنهاد نامگذاری انجمن فارغ‌التحصیلان سر گرگ به نام خود را پذیرفت.^[۸] انجمن فلپس، از ژانویه ۲۰۱۶، نزدیک به هفت میلیون دلار را به عنوان امانت در اختیار دارد که در بین انجمن‌ها یا باشگاه‌های ییل در رتبه دوم قرار دارد.^[۵۶]

انجمن‌های ییل در معیارهای عضویت با باشگاه‌های نهایی هاروارد تفاوت زیادی دارند. مشارکت در زندگی دانشجویان کارشناسی از نظر تاریخی از جمله معیارهای عضویت در انجمن‌های ییل بوده است. باشگاه‌های نهایی این ویژگی را در میان اعضای احتمالی خود در نظر نمی‌گیرند.^[۵۷][۵۸]

انجمن سر گرگ در طول تاریخ خود، میزبان چهره‌های برجسته‌ای در عرصه‌های مختلف بوده است. در ادامه، نگاهی گذرا خواهیم داشت به برخی از این اعضا که در حوزه‌های دانشگاهی، هنری، تجاری، سیاسی و ... نقش‌های مهمی ایفا کرده‌اند.

1. ↑ «Yale University: Wolf's Head Society, 1946 November 21 - 1963 October 31 | Archives at Yale». archives.yale.edu. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
2. ↑ Caro, Robert (1974). The Power Broker: Robert Moses and the Fall of New York. New York: Knopf. ISBN 978-0-394-48076-3. OCLC 834874.
3. ↑ http://www.yaledailynews.com/blog/2013/05/02/dear-wolf's-head
4. ↑ https://yaledailynews.com/blog/2017/10/05/new-book-ignites-society-debate/
5. ↑ http://features.yaledailynews.com/blog/2017/02/24/the-choice-is-yours/
6. ↑ «Manuscripts & Archives | Yale University Library». web.library.yale.edu. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
7. ↑ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۴.
8. 1 2 3 4 5 Andrews, John. History of the Founding of Wolf's Head, Lancaster Press, 1934. Phelps Trust Association archives, Sterling Memorial Library, Yale University.
9. ↑ Bulletin of Yale University, New Haven, 15 October 1932, Obituary Record of Graduates of Yale University Deceased during the Year 1931 - 1932, pg. 32, Henry Blodget, B.A. 1875, and pg. 44, John Proctor Clarke, B.A. 1878
10. ↑ Obituary Record of Yale University 1924 - 1925, Bulletin of Yale University, New Haven, Twenty-First Series, August 1, 1925, Number Twenty - Two, Abram Heaton Robertson, B.A. 1872, pg. 1316, Gardner Green, B.A. 1873, pg. 1319
11. ↑ https://openlibrary.org/b/OL6318007M/History_of_the_founding_of_Wolf's_Head
12. ↑ Richards, David Alan. Skulls and Keys, Pegasus Books, Ltd. NY, NY, 2017, pp. 284 - 327, "The Solution of Wolf's Head (1883 - 1888)" pp. 284 - 327. ISBN 978-1-68177-517-3
13. ↑ "Changes in Skull and Bones, Famous Yale Society Doubles Size of its House - Addition a Duplicate of Old Building". The New York Times. September 13, 1903. p. 22.
14. ↑ Oren, Dan. Joining the Club: A History of Jews and Yale, Second Edition. Yale University Press, New Haven and London, 2000. pp. 332-333. ISBN 0-300-08468-4.
15. ↑ Nadrina Ebrahimi, Yale Daily News, "Phi Beta Kappa to induct 25 students", 7 December 2016,
16. ↑ «Welcome | Yale Phi Beta Kappa». pbk.yalecollege.yale.edu. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
17. ↑ Secrets of the Tomb, pp. 36, 38.
18. ↑ Havemeyer, Loomis. "Yale's Extracurricular & Social Organizations, 1780 - 1960" (PDF). Yale Library. pp. 5, 8.
19. ↑ Robbins, Alexandra. Secrets of the Tomb: Skull and Bones, the Ivy League, and the Hidden Paths to Power. Back Bay Books, New York and Boston, pp. 61-62. ISBN 0-316-73561-2.
20. ↑ Andrews, p. 75.
21. ↑ Joining the Club. p. 22.
22. ↑ «Student Organizations | Penn State Student Affairs». studentaffairs.psu.edu. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
23. ↑ «Tombs and Taps, An inside look at Yale's Fraternities, Sororities and Societies». www.conspiracyarchive.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
24. ↑ Stephenson, Louise L. Scholarly Means to Evangelical Ends: The New Haven Scholars and the Transformation of Higher Learning in America.The Johns Hopkins University Press, 1986, p. 64; ISBN 0-8018-2695-0.
25. ↑ Secrets of the Tomb. pp. 48, 50, 127.
26. ↑ Joining the Club. p. 26.
27. ↑ Skulls and Keys, p. xix
28. ↑ Andrews, p. 39.
29. ↑ Karabel, Jerome. The Chosen: The Hidden History of Admission and Exclusion at Harvard, Yale, and Princeton. Houghton Mifflin Company, Boston and New York, 2005. p. 56. ISBN 978-0-618-57458-2.
30. ↑ Skulls and Keys, p. 259
31. ↑ Andrews, pp. 58-61.
32. ↑ Andrews, p. 70.
33. ↑ Skulls and Keys, p.293 and p.292
34. ↑ Skulls and Keys, p. 320
35. ↑ Secrets of the Tomb, p. 63.
36. ↑ Andrews, p. 46.
37. ↑ Caro, Robert (1974). The Power Broker: Robert Moses and the Fall of New York. New York: Knopf. p. 38. ISBN 978-0-394-48076-3. OCLC 834874.
38. ↑ Kabaservice, Geoffrey. The Guardians: Kingman Brewster, His Circle, and the Rise of the Liberal Establishment. Henry Holt and Company, New York, 2004. p. 45. ISBN 0-8050-6762-0.
39. ↑ Secrets of the Tomb. p. 68.
40. ↑ "Definition of POPPYCOCK". www.merriam-webster.com (به انگلیسی). Retrieved 2024-11-23.
41. ↑ Secrets of the Tomb, pp. 3-4, 67, 84-85
42. ↑ The Guardians. p. 155.
43. ↑ Yale officers: Founding Trustees and their successors,[www.guides.library.yale.edu]
44. ↑ Moore, Paul. Presences: A Bishop's Life in the City. Farrar, Straus, and Giroux, New York, 1997. pp. 55-56; ISBN 0-374-23711-5.
45. ↑ Yale Alumni Magazine, May/Jun 2015, "The Origins of the tomb: How Skull and Bones found a home", by David Richards
46. ↑ «Home | Institution for Social and Policy Studies». isps.yale.edu. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
47. ↑ Kelley, Brooks Mather.Yale: A History, Yale University Press, New Haven and London. p. 374. ISBN 0-300-01636-0.
48. ↑ «Harkness Carillon and Guild Information». web.archive.org. ۲۰۰۰-۱۱-۰۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ نوامبر ۲۰۰۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
49. 1 2 http://www.yale56.org/Comment%2056/inside_eli.htm
50. ↑ Secrets of the Tomb. p. 69.
51. ↑ "The Guardians". p. 64
52. ↑ Judith Ann Schiff; Yale Alumni Publications, Inc. (May–June 2008). "How the Colleges Were Born". Yale Alumni Magazine: Old Yale. Archived from the original on 2008-05-22. Retrieved 2013-10-09.
53. ↑ https://timesmachine.nytimes.com/timesmachine/1911/11/20/104843291.pdf
54. ↑ The Guardians. p. 51.
55. 1 2 "YALE WOLF'S HEAD ADMITS WOMEN". Deseret News (به انگلیسی). 1991-12-19. Retrieved 2024-11-23.
56. 1 2 Business Insider, Jan. 5, 2016, 5:01 ET, by line Abby Jackson
57. 1 2 «Eleven Final Clubs: From Pig To Bat | News | The Harvard Crimson». www.thecrimson.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.
58. 1 2 «YALE'S FINEST HOURS | News | The Harvard Crimson». www.thecrimson.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۳.