ووژن پیان
ووژن پیان (به چینی: 悟真篇؛ Wùzhēn piān) یک متن کلاسیک تائوئیستی در زمینهٔ کیمیاگری درونی (نیدان) است که در سال ۱۰۷۵ میلادی نگاشته شده‌است. نویسندهٔ این اثر، جانگ بودوان (به چینی: 張伯端؛ حدود ۹۸۷–۱۰۸۲ میلادی) دانشمندی از دوران دودمان سونگ بود که در هر سه آموزهٔ کنفسیوس‌گرایی، تائوئیسم و بوداگرایی چینی تبحر داشت.
عنوان این اثر را می‌توان «دفترهای بیداری به حقیقت» یا «درک واقعیت» ترجمه کرد. ووژن پیان یکی از مهم‌ترین متون کیمیاگری درونی تائوئیستی به‌شمار می‌رود و از واژگان کیمیاگری بیرونی به‌صورت استعاری بهره می‌گیرد.
نویسنده
جانگ بودوان، همچنین شناخته‌شده با نام جانگ زیانگ (به چینی: 張紫陽)، زادهٔ شهرستان تیانتای در استان ژجیانگ کنونی بود. او پس از گذراندن آزمون‌های حکومتی، به خدمت دیوانی پرداخت اما به مناطق مرزی در لینگنان تبعید شد و در آنجا به عنوان فرماندهٔ نظامی خدمت کرد.[۱] جانگ سپس به گویلین و چنگدو منتقل شد و در سال ۱۰۶۹ میلادی ادعا می‌شود که از یک استاد تائوئیست آموزش کیمیاگری درونی (نیدان) را دریافت کرد.[۱]
منابع زندگی‌نامه‌ای بر درگذشت جانگ بودوان در سال ۱۰۸۲ میلادی در دوران فرمانروایی امپراتور شنزونگ (سونگ) اتفاق نظر دارند، اما دربارهٔ سال تولد او (۹۸۳، ۹۸۴ یا ۹۸۷) اختلاف وجود دارد.[۲] او همچنین صاحب‌نظر در بودیسم چان بود.[۱]
مکتب تائوئیسم کوانژن در سدهٔ دوازدهم میلادی پدید آمد و در سدهٔ سیزدهم، جانگ بودوان به‌صورت پس‌مرگ به عنوان دومین پدر بنیان‌گذار جنوبی (نانزونگ؛ 南宗) شناخته شد.[۳] در شنشی، هنگ کنگ و سنگاپور پرستشگاه‌هایی به نام «ژنرن گونگ» (به چینی: 真人宮) به یاد او برپا شده‌است.[۲]
متن
متن ووژن پیان دارای پیش‌گفتاری با تاریخ ۱۰۷۵ و پس‌گفتاری با تاریخ ۱۰۷۸ میلادی است که هر دو به نام جانگ بودوان ثبت شده‌اند.[۲] هستهٔ اصلی اثر شامل ۸۱ شعر است: ۱۶ شعر هفت‌هجایی لوشی، ۶۴ رباعی هفت‌هجایی جوئه‌جو و یک شعر پنج‌هجایی دربارهٔ تایی (به چینی: 太一؛ «وحدت بزرگ»).[۲] اعداد ۱۶ و ۶۴ دارای اهمیت عددشناختی هستند؛ عدد ۱۶ نمایانگر دو پیمانهٔ برابر از یین و یانگ و عدد ۶۴ برابر با شصت و چهار شش‌خطی «یی‌جینگ» است.[۲]
ووژن پیان بر این اندیشه استوار است که کیمیاگری بیرونی (وایدان) ضروری نیست زیرا بدن انسان خود دربرگیرندهٔ اجزای بنیادین است. این سه گنجینه عبارت‌اند از: جینگ، چی و شن. از راه پالایش کیمیایی جینگ و چی در بدن، گویا می‌توان به یکپارچگی با سرشت شن دست یافت.[۲]
منابع
- 1 2 3 Davis, Tenney L. ; Chao, Yün-ts'ung (۱۹۴۰). «Four Hundred Word Chin Tan of Chang Po-tuan». Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences. ۷۳ (۱۳): ۳۷۱–۳۷۶.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده) - 1 2 3 4 5 6 Baldrian-Hussein، Farzeen (۲۰۰۷). The Encyclopedia of Taoism. Routledge. ص. ۱۰۸۱–۱۰۸۴.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Boltz، Judith M. (۱۹۸۷). A Survey of Taoist Literature, Tenth to Seventeenth Centuries. University of California. ص. ۱۷۳.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Wuzhen pian». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۹ مارس ۲۰۲۶.
- کتابهای فلسفی
- فلسفه چینی