ویدوکیند
ویدوکیند | |
|---|---|
| دوکس ساکسونوم (دوک زاکسن‌ها) | |
 تندیس مدرن ویدوکیند در هرفورد، نوردراین-وستفالن | |
حکمرانی | ؟–۷۸۵ میلادی |
پس از | تئودریک |
پیش از | اگبرت |
| زاده | نامشخص |
| درگذشت | ۸۰۷ یا ۸۰۸ میلادی احتمالاً انگر، نزدیکی هرفورد |
| خانواده اشرافی | خاندان اودون، احتمالاً نیای ایمدینگین‌ها |
بخشی از مجموعهٔ |
|---|
| تاریخ آلمان |
 |
 درگاه آلمان |
ویدوکیند (آلمانی: Widukind؛ زاده حدود ۷۳۰ – درگذشته حدود ۸۰۸ میلادی) رهبر ساکسون‌ها و مخالف اصلی شارلمانی در جریان جنگ‌های ساکسون از ۷۷۷ تا ۷۸۵ میلادی بود. او نماد مقاومت ساکسون‌ها در برابر گسترش امپراتوری فرانک و تحمیل مسیحیت به قبایل ژرمن شمالی محسوب می‌شود.[۱] اگرچه اطلاعات تاریخی دقیقی از زندگی او پیش از شورش‌ها در دست نیست، اما او در فرهنگ عامه آلمان به عنوان یک قهرمان ملی و مدافع آزادی‌های سنتی ساکسون‌ها شناخته شده است.[۲]
رهبری مقاومت علیه شارلمانی
ویدوکیند در سال ۷۷۷ میلادی، زمانی که شارلمانی مجمع ملی فرانک‌ها را در پادربورن برگزار کرد، از بیعت با او خودداری کرد و به دانمارک گریخت. در سال‌های بعد، او بارها به قلمرو ساکسون‌ها بازگشت تا شورش‌های گسترده‌ای را علیه فرانک‌ها سازماندهی کند.[۳] اوج موفقیت نظامی او در سال ۷۸۲ در نبرد سونتل رقم خورد، جایی که نیروهای او موفق شدند ارتش فرانک را در غیاب شارلمانی شکست دهند. این شکست منجر به واکنش شدید شارلمانی و وقوع کشتار وردن شد.[۴]
تسلیم و غسل تعمید
پس از سال‌ها جنگ فرسایشی و با وجود پیروزی‌های مقطعی، قدرت نظامی فرانک‌ها در نهایت بر مقاومت ساکسون‌ها چیره شد. در سال ۷۸۵، ویدوکیند که دریافت مقاومت بیشتر بی‌فایده است، در نزدیکی پادربورن با شارلمانی وارد مذاکره شد. او پذیرفت که به دین مسیحیت درآید و در ازای صلح، غسل تعمید بگیرد.[۵] مراسم غسل تعمید او در کاخ سلطنتی آتینی برگزار شد و شارلمانی شخصاً پدرخوانده او گردید. این رویداد نقطه عطفی در پایان مقاومت سازمان‌یافته ساکسون‌ها و ادغام آن‌ها در امپراتوری فرانک بود.[۶]
میراث و مرگ
درباره زندگی ویدوکیند پس از غسل تعمید اطلاعات تاریخی اندکی وجود دارد؛ برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که او تا پایان عمر به عنوان یک مسیحی وفادار باقی ماند و احتمالاً در صومعه‌ای در انگر ساکن شد. طبق سنت‌های محلی، او در حدود سال ۸۰۸ میلادی درگذشت و در کلیسای استیفت‌کیرشه در انگر به خاک سپرده شد.[۷] در قرون وسطی، افسانه‌های متعددی درباره او ساخته شد و بسیاری از خاندان‌های اصیل آلمانی، از جمله خاندان سلطنتی اتونیان، تلاش کردند نسب خود را به او برسانند تا مشروعیت سیاسی خود را در میان ساکسون‌ها تقویت کنند.[۸]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Becher, Matthias (2003). Charlemagne. Yale University Press. p. 65. ISBN 0300107587.
- ↑ Davis, Paul K. (2001). 100 Decisive Battles. Oxford University Press. p. 114. ISBN 978-0195143669.
- ↑ Einhard (1960). The Life of Charlemagne. University of Michigan Press. p. 44. ISBN 978-0472060351.
{{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک) - ↑ Collins, Roger (1998). Charlemagne. University of Toronto Press. p. 149. ISBN 978-0802082183.
- ↑ Todd, Malcolm (2004). The Early Germans. Blackwell Publishing. p. 217. ISBN 978-1405117142.
- ↑ Bachrach, Bernard (2013). Charlemagne's Early Campaigns. Brill. p. 185. ISBN 978-9004244771.
- ↑ Friedrich Kurze, ed. (1895). Annales Regni Francorum. Hanover. p. 65.
- ↑ Nicolle, David (2014). The Conquest of Saxony AD 782–804. Osprey Publishing. p. 48. ISBN 978-1782008255.
پیوند به بیرون
پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Widukind در ویکی‌انبار - Widukind Museum, Enger, Germany
| پیشین: Theoderic, Duke of Saxony |
Rulers of Saxony –۷۸۵ |
پسین: Egbert |
- زادگان سده ۸ (میلادی)