ویلیام خنو

ویلیام خنو (۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۶ – ۶ دسامبر ۱۹۹۵) نوازنده پیانو و آهنگساز ایرانی آشوری‌تبار بود.^[۱][۲]

ویلیام خنو در ۷ اسفند ۱۳۲۴ برابر با ۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۶ در تهران زاده شد.^[۳] وی در نیمه دههٔ ۴۰ شمسی در ۲۰ سالگی به عرصهٔ هنر وارد شد. علاوه بر نوازندگی پیانو، تعدادی از آهنگ‌های آرام آن سال‌ها را ساخت. «زندون دل»، «همیشه غایب»، «غم تنهایی» و «ماهی خستهٔ من» با صدای فریدون فروغی^[۴] و «صدای گریه میاد» را هوتن داروگر اجرا کرد.

خنو در سال ۱۳۵۵ به سوئد مهاجرت و ازدواج کرد. پس از انقلاب و راه‌اندازی بازار موسیقی لس‌آنجلس تصمیم گرفت به آمریکا برود. به آمریکا رسید، ولی بازار موسیقی ایرانی آمریکا به آهنگ‌های شاد گرایش داشت که در سبک کاری خنو نبود. از طرفی با گروگان‌گیری در سفارت آمریکا، سخت‌گیری نسبت به ایرانی‌ها بیشتر شده بود و همین باعث شد به دلیل نقص مدارک اقامت آمریکا را ترک کند و به استکهلم سوئد بازگردد. پس از طلاق از همسر سوئدی‌اش ابتدا تصمیم گرفت با راه‌اندازی یک رادیوی تک‌نفره، از همان‌جا با مخاطبانش ارتباط برقرار کند. این اقدام هم موفقیت‌آمیز نبود و تصمیم می‌گیرد هر طور شده خودش را به آمریکا برساند و شانس باقی زندگی‌اش را در آنجا امتحان کند.

از اینجا به بعد، دو روایت وجود دارد؛ یکی اینکه تصمیم گرفت برای آن‌که پولی به دست آورد، به آفریقا رفت که از آنجا سنگ طلا و الماس به آمریکای مرکزی قاچاق کند و سپس به ایالات متحده عازم شود. دیگر حضور او در کشور «هندوراس» است؛ تا از آنجا به مکزیک رفته، سپس خود را به ایالات متحده برساند. روایت اول معتقد است «خنو» را عوامل مافیایی سر بریدند تا پول و اموالش را بالا بکشند، روایت دوم می‌گوید، او در یکی از کوچه‌های هندوراس برای تصاحب گردن‌بند طلایش مورد زورگیری قرار گرفت که پس از مقاومت، ضربه‌ای با سنگ بر سر «خنو» فرود آمد و در ۴۸ سالگی در ۶ دسامبر ۱۹۹۵ (۱۵ آذر ۱۳۷۴) کشته شد. او به‌عنوان فردی بی‌کس و کار، طی یک مراسم خیرخواهانهٔ غریبانه در گورستان کلیسایی کاتولیک به خاک سپرده شد.^[۵][۶]