ویکتوریا اوهانجانیان
ویکتوریا اوهانجانیان | |
|---|---|
| نام هنگام تولد | ۱۹۲۹ (۹۷ سال) |
| زادهٔ | تبریز، ایران |
| ملیت | ارمنیهای ایران |
| محل تحصیل | دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران |
| پیشه | معمار |
| والدین | آودیس اوهانجانیان |
ویکتوریا اوهانجانیان (ارمنی: Վիկտորյա Օհանջանյան) معمار ارمنیتبار اهل ایران و نخستین زن معمار ایران بود.[۱]
زندگینامه
ویکتوریا اوهانجانیان در (۱۳۰۸) تبریز متولد شده است. پدرش آودیس اوهانجانیان مهندس شهرداری تبریز بود و آثار زیادی در آن شهر داشت. ویکتوریا تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش گذراند و سپس وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) تحصیلاتش را در رشتهٔ معماری به پایان رسانید.
وی در ۱۹۵۷ (۱۳۳۶) به استخدام وزارت مسکن و شهرسازی درآمد و تا سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۶) به عنوان رئیس دفتر فنی در آن جا فعالیت داشت. در این مدت مسئولیتهای مهمی به وی محول شد و به ماموریتهایی در داخل و خارج از کشور اعزام گردید که از جمله آن اعزام به فرانسه برای مطالعه در زمینهٔ روشهای نو ساختمانهای صنعتی بود
ویکتوریا اوهانجانیان در سال ۱۹۷۲ (۱۳۵۱) به دریافت نشان آبادانی نائل شد. وی پس از ترک وزارت مسکن و شهرسازی فعالیت معماری را در دفتر شخصی خود در تهران و بهطور همزمان در ایالات کالیفرنیای آمریکا ادامه داد. در سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) از طرف کانون معماران ایرانی به عنوان یکی از پیشکسوتان معماری ایرانی انتخاب گردید.
ویکتوریا تاکنون ساختمانهای متعددی در تهران و دیگر شهرستانهای ایران و همچنین در ایالات متحده آمریکا ساخته است.
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ «۱۰۰ زن نخست ایران در حوزههای مختلف». بیبیسی فارسی. ۱۸ مهر ۱۳۹۲.
منابع
- لازاریان، ژانت د (۱۳۸۲). «معماران». دانشنامه ایرانیان ارمنی. تهران: انتشارات هیرمند. صص. ۲۶۳–۶۴. شابک ۹۶۴-۶۹۷۴-۵۰-۳.
- دژم، عذرا (۱۳۸۴). اولین زنان. تهران: علم. ص. ۷۱.
- «معماران ایران». انجمن مفاخر معماری ایران. ج. ۱. تهران: مؤسسه فرهنگی پژوهشی چاپ و نشر نظر. ۱۳۸۶. ص. ۵۰.
- خانبانزاده، ساناز؛ ارمغان، مریم؛ سهیلی، جمالالدین (بهار ۱۳۹۹). «بررسی نقش زنان معمار در معماری معاصر ایران (۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ خورشیدی)» (PDF). ۱۲ (۱). زن در فرهنگ و هنر: ۳۰.
- Tabibi، Baharak (۲۰۱۴). «Propagating "Modernities: Art and Architectural Patronage of Shahbanu Farah Pahlavi, Phd Thesis». Architectural History, Middle East Technical University, Turkey: ۱۴۳.