پائولو ونزیانو

تابلوهای باقی مانده از پالا فریاله یا «محراب روزهای هفته»، برای فلزکاری و میناکاری معروف پالا دورو در کلیسای جامع سینت مارکو، ۱۳۴۵

پائولو ونزیانو، همچنین ونزیانو پائولو یا پائولو دا ونزیا (فعال تا سال ۱۳۳۳، درگذشته پس از ۱۳۵۸) نقاش قرن چهاردهم اهل ونیز، «بنیانگذار مکتب ونیزی» نقاشی بود که احتمالاً بین حدود سال‌های ۱۳۲۱ تا ۱۳۶۲ فعالیت می‌کرد.[۱][۲] او «مهم‌ترین نقاش ونیزی قرن چهاردهم» نامیده شده است.[۳] آثار امضا شده و تاریخ‌دار فراوان او، که برخی از آنها با همکاری پسرانش خلق شده‌اند، بین سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۵۸ را در بر می‌گیرند.[۴] او به عنوان نقاش رسمی جمهوری ونیز شناخته می‌شد.[۵]

او رهبری توسعه‌ی چندلتی با قاب‌بندی استادانه یا «محراب مرکب» را در ونیز بر عهده داشت. این ابداع که در طول قرن سیزدهم در سراسر ایتالیا محبوب شد، تا حدودی در پاسخ به تغییرات آیینی (که تنها در قرن بیستم معکوس شد) که کشیش را در حال برگزاری مراسم عشای ربانی در همان سمت محراب قرار می‌داد. بنابراین بیشتر اوقات پشتش به آنها بود. این امر باعث ایجاد محراب‌هایی در پشت و بالای محراب، به عنوان یک کانون عبادی بصری شد.[۶][۷]

سبک او «هنوز بیزانسی» است، یعنی ایتالیایی-بیزانسی، اما به طور فزاینده‌ای تحت تأثیر هنر گوتیک در حال توسعه در شمال آلپ و عناصر شخصی قرار دارد. با این حال، تأثیر جوتو «تقریباً به طور کامل وجود ندارد».[۸]

زندگینامه

او در خانواده‌ای هنرمند متولد شد. او یک کارگاه بزرگ را اداره می‌کرد که در آن به همراه پسرانش مارکو، لوکا و جیووانی کار می‌کرد. او نقاش رسمی آندره‌آ داندولو بود، که برای او، پائولو و پسرانش لوکا و جیووانی، پالا فریاله (Pala Feriale) یا «محراب روزهای هفته» کلیسای جامع سنت مارک ونیز (که فقط در روزهای یکشنبه و اعیاد باز می‌شد و بخاطر فلزکاری و میناکاریش مشهور بود) را نقاشی کردند. متأسفانه بیشتر صحنه‌های فراوان این کاورهای نقاشی شده، که احتمالاً معتبرترین سفارش او بودند، اکنون از بین رفته‌اند.[۹]

پائولو در گذشته با هنرمندی که مسئول آثار منسوب به استاد تاجگذاری واشنگتن بود، یکی دانسته می‌شد. دیگر در مورد این شناسایی، بین مورخان هنر اتفاق نظر وجود ندارد.[۱۰]

سبک

سبک پائولو وامدار تأثیرات بیزانسی بود، اما همچنین نشانه دانش او از نقاشی معاصر در ریمینی است. آثار پیشرفته‌تر او تأثیر هنر گوتیک را نشان می‌دهد. او از طریق هنرش بنیانگذار مکتب ونیزی و در طول قرن چهاردهم تاثیرگذار به بود، ویژه بر لورنزو ونزیانو[۲]، که ظاهراً نه از بستگان، که احتمالاً شاگرد او بوده است.

پانویس

  1. ↑ Steer, 15
  2. 1 2 Paolo Veneziano in: Federico Zeri, with the assistance of Elizabeth E. Gardner, Italian paintings : a catalogue of the collection of the Metropolitan Museum of Art : Venetian school, p. 47-48
  3. ↑ The Random House Library of Painting and Sculpture: Dictionary of artists and art terms David Piper, Random House, 1981 شابک ‎۰−۳۹۴−۵۲۱۳۱−۵
  4. ↑ Steer, 15
  5. ↑ Robert Gibbs. "Paolo Veneziano." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 23 Mar. 2016
  6. ↑ Venice: Mundus Alter
  7. ↑ Nico Muhly and Xavier F. Salomon, Paolo Veneziano’s Coronation of the Virgin. The Frick Collection, 2022.
  8. ↑ Steer, 18-22
  9. ↑ Steer, 22; Venice: Mundus Alter; Rona Goffen, 'Excerpt from the 1995 Save Venice Journal'
  10. ↑ Hans M. Schmidt, et al. "Masters, anonymous, and monogrammists." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 23 Mar. 2016
  11. ↑ Attributed to Master of the Washington Coronation

منابع

  • Steer, John, Concise History of Venetian Painting, 1970, London: Thames and Hudson (World of Art), شابک ‎۰۵۰۰۱۸۱۰۷۱, reissued in 1986 as Venetian Painting: A Concise History.
  • "Venice: Mundus Alter" in "Virgin and Child", Italian Renaissance Learning Resources, Oxford Art Online In collaboration with the National Gallery of Art, online

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.