پائولو کاوارا
پائولو کاوارا | |
|---|---|
| زادهٔ | ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۶ |
| درگذشت | ۷ اوت ۱۹۸۲ (۵۶ سال) |
| ملیت | ایتالیایی |
| پیشه(ها) | کارگردان فیلم، فیلمنامهنویس |
| سالهای فعالیت | ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲ |
پائولو کاوارا (ایتالیایی: Paolo Cavara؛ ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۶ – ۷ اوت ۱۹۸۲) کارگردان فیلم، فیلمنامهنویس و تهیهکننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلمهای او میتوان به حلزون بزرگ و بطن سیاه رتیل اشاره کرد.
در دههٔ ۱۹۵۰، او در دانشگاه فلورانس به تحصیل معماری پرداخت و پس از آن به تهیهٔ مستندهایی برای سفرهای اکتشافی علمی مشغول شد و بهعنوان یکی از پیشگامان فیلمبرداری زیرآبی شناخته شد (یکی از این سفرها، اکسپدیشن مهم سال ۱۹۵۱ به سیلان به همراه فرانکو پروسپهری بود که در اخبار محلی ثبت شد و پیشدرآمدی بر تجربهٔ قارهٔ ششم فولکو کوئیلیچی به شمار میرفت). پس از آن، کاوارا در مجموعهای از فیلمهای تلویزیونی شبکهٔ ملی ایتالیا که توسط جورجو موزر هدایت میشد، همکاری کرد. او همچنین بهعنوان دستیار کارگردان در فیلمهایی همچون تیمبوکتو و مایای برهنه (محصول ۱۹۵۸ به کارگردانی هنری کاستر) فعالیت داشت.
در سال ۱۹۶۲، کاوارا با همکاری گوالتیرو یاکوپتی ایدهٔ ساخت نخستین شوکومنتری تاریخ را مطرح کرد و آن را کارگردانی نمود: موندُو کانه، در حالی که فرانکو پروسپهری بهعنوان دستیار دوم کارگردان معرفی شد. برای ساخت این فیلم، کاوارا به اقصینقاط جهان سفر کرد، از آفریقا تا آسیا، از اروپا تا ژاپن، و بارها جان خود را به خطر انداخت. او بیشتر صحنههای فیلم را خود فیلمبرداری کرد.[۱][۲] کاوارا در نهایت دوباره در لاسوگاس با جاکوپتی ملاقات کرد و هر دو در تصادف رانندگیای که منجر به مرگ بازیگر بریتانیایی، بلیندا لی شد، حضور داشتند. این فیلم در جشنوارهٔ کن به نمایش درآمد.
پس از موفقیت فیلم، جاکوپتی تلاش کرد تا همهٔ افتخارات را به نام خود ثبت کند، اما با انتقادهای شدید رسانهای روبهرو شد. با آنکه در تدوین فیلم نقش داشت، در زمان فیلمبرداری حضوری بسیار اندک در صحنهها داشت.
منابع
- ↑ Aitken, Ian (2013). The Concise Routledge Encyclopedia of the Documentary Film (به انگلیسی). Routledge. p. 647. ISBN 9780415596428.
- ↑ Loparco, Stefano (2014). Gualtiero Jacopetti. Graffi sul mondo (به ایتالیایی). Ass. Culturale Il Foglio. pp. 205–206. ISBN 9788876064760. Retrieved 10 April 2019.
پیوند به بیرون
