پاتریشیا گریس
پاتریشیا گریس | |
|---|---|
.jpg) | |
| زادهٔ | ۱۷ اوت ۱۹۳۷ |
| پیشه(ها) | نویسنده، رمان‌نویس |
| سبک | ادبیات داستانی، داستان کوتاه، ادبیات کودکان |
| همسر | کِرهی وایاریکی گریس (درگذشت ۲۰۱۳) |
| فرزندان | ۷ فرزند، از جمله کوهای گریس |
پاتریشیا فرانسیس گریس (زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۳۷) نویسنده نیوزیلندی در حوزه‌های رمان، داستان کوتاه و کتاب‌های کودکان است. او نویسندگی را از جوانی و همزمان با تدریس آغاز کرد. داستان‌های کوتاه اولیه‌اش در مجلات منتشر شد و او را به نخستین نویسنده زن مائوری تبدیل کرد که مجموعه داستان کوتاهی به نام «وایاریکی» را در سال ۱۹۷۵ منتشر کرد. نخستین رمان او، «موتوونهوا: ماه می‌خوابد»، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
از دهه ۱۹۸۰ که به نویسندگی تمام‌وقت روی آورد، گریس هفت رمان، هفت مجموعه داستان کوتاه، یک بیوگرافی غیرداستانی و یک خودزندگینامه نوشته است. آثار او به زندگی و فرهنگ مائوری، از جمله تأثیر پاکه‌ها (اروپاییان نیوزیلند) و سایر فرهنگ‌ها بر مائوری‌ها با استفاده از زبان مائوری در سرتاسر متن می‌پردازد. مشهورترین رمان او، «پوتیکی» (۱۹۸۶)، درباره جامعه‌ای مائوری است که با خصوصی‌سازی زمین اجدادی خود مقابله می‌کنند. او همچنین کتاب‌های متعددی برای کودکان نوشته است.
گریس یک چهره پیشرو و تأثیرگذار در ادبیات نیوزیلند است و جوایز متعددی از جمله جایزه کیریاما، جایزه بین‌المللی ادبیات نویشتات، دو دکترای افتخاری ادبیات، جایزه نخست‌وزیر برای دستاوردهای ادبی و جایزه آیکون از بنیاد هنرهای نیوزیلند برای دستاوردهای یک عمر فعالیت هنری دریافت کرده است. او در سال ۲۰۰۷ به دلیل خدماتش به ادبیات به عنوان «همراه ممتاز نشان شایستگی نیوزیلند» (DCNZM) منصوب شد.
اوایل زندگی و حرفه
پاتریشیا گریس از تبار نگاتی توا، نگاتی راوکاو و ته آتی آوا است.[۱] او در ۱۷ اوت ۱۹۳۷ در ولینگتون متولد شد. پدرش مائوری و مادرش اروپایی و کاتولیک ایرلندی بود.[۲] او در محله ملروز بزرگ شد و زمان زیادی را در زمین‌های اجدادی در هانگائکا گذراند. در سال ۱۹۴۴، پدرش برای جنگ در جنگ جهانی دوم به گردان مائوری پیوست.[۳]
او در مدرسه سنت آن در ولینگتون درس خواند و تجربیات نژادپرستانه‌ای داشت. گریس در کودکی زبان مائوری را یاد نگرفت، زیرا تنها در مراسم رسمی مانند تانگی (مراسم خاکسپاری) صحبت می‌شد. او بعداً در کالج آموزشی ولینگتون تحصیل کرد و نویسندگی را در ۲۵ سالگی آغاز کرد.[۱]
حرفه ادبی
۱۹۷۵–۱۹۹۰
نخستین کتاب گریس، «وایاریکی» (۱۹۷۵)، اولین مجموعه داستان کوتاهی بود که توسط یک نویسنده زن مائوری منتشر شد. رمان اول او، «موتوونهوا» (۱۹۷۸)، به رابطه یک زن مائوری و مرد پاکه‌ها پرداخت که برای اولین بار توسط یک نویسنده مائوری توصیف می‌شد. او سپس با همکاری نقاش رابین کاهوکیوا کتاب «واهینه توآ» (۱۹۸۴) را تولید کرد. در دهه ۱۹۸۰، او برای کودکان نیز می‌نوشت تا کودکان مائوری بتوانند زندگی خود را در کتاب‌ها ببینند؛ کتاب‌هایی مانند «کوییا و عنکبوت» (۱۹۸۱) از جمله آثار اوست. او با دریافت کمک‌هزینه نویسندگی در سال ۱۹۸۵، رمان «پوتیکی» (۱۹۸۶) را نوشت که به موفق‌ترین اثر او تبدیل شد.
۱۹۹۰–۲۰۱۵
سومین رمان گریس، «عموزاده‌ها» (۱۹۹۲)، داستانی درباره سه دخترعمو و تاریخچه خانوادگی است. رمان چهارم او، «بچه بی‌چشم» (۱۹۹۸)، و سپس «داستان سگ‌کنار» (۲۰۰۱) منتشر شدند. رمان ششم او، «تو» (۲۰۰۴)، بر اساس تجربیات گردان مائوری در جنگ جهانی دوم و به ویژه پدرش نگاشته شد. در سال ۲۰۰۹ نیز بیوگرافی «ند و کاتینا» را منتشر کرد.
۲۰۱۵–اکنون
هفتمین رمان او، «چپی» (۲۰۱۵)، که یک حماسه خانوادگی درباره روابط بین فرهنگی است، در صدر فهرست پرفروش‌های نیوزیلند قرار گرفت. در سال ۲۰۲۱، خودزندگینامه‌اش با عنوان «از مرکز: زندگی یک نویسنده» منتشر شد. در سال ۲۰۲۴، مجموعه داستان کوتاه جدیدی به نام «کودک پرنده و داستان‌های دیگر» از او منتشر شد که اولین مجموعه داستان کوتاه او در هفده سال گذشته است.
جوایز و افتخارات
گریس جوایز متعددی از جمله جایزه یادبود هوبرت چرچ برای بهترین کتاب اول (۱۹۷۵)، جایزه کتاب نیوزیلند برای رمان (۱۹۸۷ برای «پوتیکی»)، و جایزه آیکون از بنیاد هنرهای نیوزیلند (۲۰۰۵) دریافت کرده است. او در سال ۲۰۰۸ جایزه بین‌المللی ادبیات نویشتات را کسب کرد. وی همچنین دارای دکترای افتخاری ادبیات از دانشگاه ویکتوریا ولینگتون (۱۹۸۹) است. در سال ۲۰۰۷ به عنوان «همراه ممتاز نشان شایستگی نیوزیلند» منصوب شد، هرچند بعداً از پذیرش عناوین اشرافی خودداری کرد.
زندگی شخصی
گریس با کرُهی وایاریکی گریس، نویسنده کتاب‌های کودکان، ازدواج کرده بود که در سال ۲۰۱۳ درگذشت. آن‌ها هفت فرزند داشتند. او همچنان در هانگائکا، روی زمین‌های اجدادی خود زندگی می‌کند.
آثار برگزیده
رمان‌ها
- Mutuwhenua: The Moon Sleeps (1978)
- Potiki (1986)
- Cousins (1992)
- Baby No-eyes (1998)
- Dogside Story (2001)
- Tu (2004)
- Chappy (2015)
مجموعه‌های داستان کوتاه
- Waiariki (1975)
- The Dream Sleepers (1980)
- Electric City and Other Stories (1987)
- Small Holes in the Silence (2006)
- Bird Child and Other Stories (2024)
منابع
- 1 2 Robinson، Roger (۲۰۰۶). «Grace, Patricia». The Oxford Companion to New Zealand Literature. انتشارات دانشگاه آکسفورد. شابک ۹۷۸-۰-۱۹۱۷-۳۵۱۹-۶. دریافت‌شده در ۷ اوت ۲۰۲۱.
{{cite encyclopedia}}: از پارامتر ناشناخته|نام‌خانوادگی۲=صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته|نام‌خانوادگی۳=صرف‌نظر شد (کمک); پارامتر|firstنام۲=بدون|lastنام۲=در نام۲ وارد شده‌است (کمک); پارامتر|firstنام۳=بدون|lastنام۳=در نام۳ وارد شده‌است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Catherall، Sarah (۸ مه ۲۰۲۱). «Patricia Grace turns her pen on herself». استاف (وبگاه). دریافت‌شده در ۱۰ اوت ۲۰۲۱.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Jacobs، Susan (۱ نوامبر ۲۰۱۴). «Patricia Grace: Tu, a Novel». نیوزیلند هرالد. دریافت‌شده در ۱۰ اوت ۲۰۲۱.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- نویسندگان زن اهل نیوزیلند
- افراد زنده
- نویسندگان داستان کوتاه اهل نیوزیلند